น้อยนิด.. มหาศาล.


ระหว่างช่วงเวลาหยุดพักหลังเคลียร์งานชิ้นนึงเสร็จ
ผมนั่งคิดถึงบทสนทนาเก่าๆของอดีตหัวหน้าสองท่านที่ยังระลึกได้อยู่เสมอๆ

ท่านแรก
เป็นหัวหน้าชาวต่างชาติที่เคยทำงานด้วย
ดูอารมณ์ดี สนุกกับชีวิต และสร้างบริษัทจากไอเดียที่ต่างจากใครๆที่ผมเคยรู้จักมากนัก

ผมถามเขาว่า เวลาที่เขาประเมินคนทำงาน
เพื่อจะโปรโมตให้ไปรับงานใหญ่
เขาเลือกดูจากอะไร?

เขาตอบผมว่า..

เขาดูที่งานเล็กๆน้อยๆที่คนๆนั้นทำ

ถ้าเขาสามารถทำงานที่ดูเหมือนเล็กน้อยได้ดี
กับงานใหญ ่เขาก็จะมีแนวโน้มที่จะทำมันได้ดีด้วย

มันเป็นลักษณะนิสัยของคน ที่ไม่ได้ขึ้นกับปริมาณของงาน!


และถ้าใครคนนึงทำงานเล็กๆได้ห่วย
คุณคิดว่าเขาจะสามารถทำงานใหญ่ได้ดีจริงๆเหรอ?


....



อีกบทสนทนาหนึ่ง กับหัวหน้าอีกหนึ่งท่าน


เราคุยกันถึงเรื่องความแตกต่างของทักษะคนทำงานในทีม

ทำไมเด็กบางคนเก่งมากมาย ทำได้หลายอย่าง
เจองานยากแค่ไหนก็ทำได้ ผลงานดีและออกมาเร็ว
แต่บางคน งานเดินช้า ทำผิดแล้วผิดอีก ไม่เสร็จเรียบร้อยเสียที


หัวหน้าท่านก็แนะว่า

คุณสังเกตใหม?
คนที่ทำงานดีมากๆนั้น
เขามักจะมีการเตรียมตัวบางอย่างที่ไม่เหมือนคนอื่น


คุณอาจเห็นคนทั่วไป ใช้เวลาว่างไปกับ
การนั่งอ่านเรื่องของชาวบ้าน นั่งเล่นเกมแบบจริงจัง
แต่งานการที่ได้รับมอบหมายกลับทำไม่เรียบร้อย

ในขณะที่พวกเทพๆนี่ ทำงานแป๊บเดียวเสร็จ
เหลือเวลาว่างไปทำอย่างอื่นเยอะแยะ
คนพวกนี้ส่วนใหญ่บริหารจัดการเวลาเป็น

งานสำคัญทำเสร็จก่อน เวลาที่เหลือเอาไปปล่อยของ
ไปหาอะไรน่าสนใจอ่านเติมเสริมความรู้ตัวเอง
อ่านข่าวที่เกี่ยวข้องกับชีวิตและทักษะที่ตัวเองสนใจ

แม้จะเป็นแค่วันละเล็กละน้อย สมมติแค่วันละหนึ่งเรื่องก็พอ
ปีนึงคนๆนั้นจะมีความรู้ใหม่ผ่านหูผ่านตาเขามากกว่า 300 เรื่องเชียวนะ
ซึ่งถ้าเอาไปเทียบกับคนท่ีอ่านแต่เรื่องที่ไม่มีประโยชน์ต่อทักษะตัวเอง
ความแตกต่างของทักษะก็จะยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆตามเวลา

บางคนยิ่งรู้ก็ยิ่งปล่อยของมาก ก็จะนำไปสู่การฝึกถ่ายทอด
ที่เป็นทักษะที่สูงขึ้นกว่าคนรับปกติ
ของในตัวก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากตาม
พอนานไป ก็เหมือนทหารรับจ้างที่อาวุธครบมือทั้งปืนกลและรถถัง

ส่วนพวกกระจอกเวลาผ่านไปเท่าไหร่ก็สกิลเท่ามีดพกเหมือนเดิม


คุณจะเป็นทหารในชุดเกราะที่พกอาวุธเต็มพิกัด
หรือยืนเปลือยเปล่าถือมีดพกอันเดียวกลางสมรภูมิกันล่ะ?
SHARE
Written in this book
Windygallery
Writer
windygallery
Photographer
I am a normal man in the quite imperfect world.

Comments