ราวเสียงตอบรักจากสวนสวรรค์


เรื่องมันมีอยู่ว่า ไปรษณีย์ไม่ได้ส่งพัสดุมาให้ผมหลังจากสองสัปดาห์ที่ร้านหนังสือเก่าจัดส่งมาให้   


              บ่ายวันที่สิบสี่หลังจากการเฝ้ารอไม่ประสบผลสำเร็จ  ผมสอบถามกลับไปทางร้าน  และได้คำตอบกลับมาเป็นเลขพัสดุ  'RJ683237180TH'  ครั้นนำไปตรวจสอบก็พบกับความจริงที่ว่า  พัสดุที่ว่านี้(หนังสือเก่า)  ได้ถึงมือผู้รับเรียบร้อยแล้ว  โดยมีการยืนยันด้วยการเซ็นรับรองไว้ด้วยชื่อเล่นว่า  'เฟรนท์'  ผมฉุนเฉียวขึ้นทันใด  อารมณ์ชั่วร้ายของชายหนุ่มคลุ้มคลั่งด้วยเพลิงไฟในตัวเอง  และไม่รอช้า  และไม่คิดจะรอช้าไปกว่านี้  ผมต่อสายหาที่ทำการไปรษณีย์  และถูกปฏิเสธความรุนแรงแห่งอารมณ์โกรธนั้นด้วยเสียงลากยาวแบบไม่มีคนรับสาย
              ความโกรธทวีขึ้นและเผาผมจนถึงเย็น  ผมตัวไหม้เกรียมเพราะไฟแห่งความโกรธโหมลุกไหม้จนร่างกายผมแทบจะยืนไม่ไหว  ผมต้องลากตัวไปบนพื้นบ้าน  ลากขี้เถ้าของเนื้อตายไปบนพื้นและถูกหมาที่บ้านเห่าไล่หลังเพราะคิดว่าผมคือสัตว์ประหลาด  ผมเจ็บปวดสาหัสจากความโกรธที่ยังคุกรุ่นตลอดทั้งคืน  จนถึงเช้าวันถัดมา  ผมหอบร่างกายที่ดำเป็นตอตะโกไปที่ทำการไปรษณีย์และได้รับการต้อนรับด้วยความสนุกสนานราวกับว่าผมเป็นเพื่อนเล่นของทุกคนบนโลกใบนี้
              "อ้าวพอหนุ่ม  เผาตัวเองมันสนุกนักรึไง!"   ชายชราคนที่หนึ่งถาม  และในทันใดนั้น  ชายชราที่คงจะมาด้วยกันกับชายคนแรกก็พูดขึ้นบ้างว่า
              "แสบๆ  คันๆ  วัยรุ่นชอบกระมัง"
               ไม่ทันไรนายไปรษณีย์ที่ผ่านมาก็แซวขึ้นบ้างราวกับว่าทุกคนเห็นใบหน้าผมยิ้มแย้ม  และยิ่งยิ้มแย้มเมื่อผมถูกแซว   "น้อง!  ตัวดำยังกับนิโกรแหนะ  ว่างๆ  ก็หาครีมบำรุงทาเสียบ้างนะ...แดดมันแรง!"  แล้วเขาก็ยิ้มทิ้งท้ายด้วยฟันฟางที่หักไปแล้วสามสี่ซี่ในปาก


                ผมหอบร่างที่ดำเป็นตอตะโกเข้าไปส่วนในของที่ทำการไปรษณีย์  สอบถามถึงพัสดุเลขที่ RJ683237180TH และได้รับคำตอบจากพนักงานสาวสวยกลับมาว่า                "คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกช้างด้วย!"  "โอ้ไม่!"  "ฉันไม่น่าเห็นสภาพของคุณแบบนี้เลย  ฉันกลัว!  ฉันกลัว!  ฉันกลัว!"   หล่อนตะโกน  ปิดหน้าด้วยมือเรียวบางขาว  และสวดมนต์ไปอีกหลายต่อหลายบทต่อหน้าผม  
                 ทว่ามีนางพยาบาลกำลังเขียนจดหมายถึงใครซักคนวิ่งรี่มาหาผม  จับผมนอน  และพยายามเรียกหาผ้าสะอาดจากพนักงานไปรษณีย์  ทุกคนมองมาที่ผม  รุมผมด้วยสายตาสงสารทว่าก็หวาดกลัว นางพยาบาลจะช่วยผมด้วยการพันผ้าที่แผลไฟไหม้(ซึ่งคงไร้ประโยชน์เพราะผมโดนไหม้ไปทั่วทั้งตัวแล้ว)  และทันใดนั้น  เสียงของพนักงานชายอีกคนก็ดังมาจากที่ไกลๆ  แบบไม่สนใจว่าผมจะเป็นตายร้ายดียังไงบนตักของนางพยาบาล
                "RJ683237180TH พัสดุมีคนรับไปแล้วนิ"
                 


                 และทันใดนั้นเอง  ไม่สิ  ทันใดนั้นอีกครั้งนั่นเอง  ความประหลาดที่สุดในชีวิตผมก็บังเกิด  แสงแดดที่เคยมีก็ผลุบหาย  เมฆเคลื่อนต่ำเข้าคลุมพื้นที่  ทุกอย่างเปลี่ยนไปเป็นตรงข้ามจากที่เคยเป็นอยู่  หญิงสาวผิวขาวผลักประตูเข้ามา  เสียงดังเอี๊ยดของประตูเบากว่าเสียงพูดเบาๆ  ของเธอ  และถึงแม้เสียงพูดของเธอจะเบาบางมากเพียงใดก็ตาม  ผมก็ได้ยินชัดถ้อยชัดคำจากปากเนียนๆ  สีชมพูของเธอ
                "ไอ้เขี้ยวขาวอยู่ที่ฉัน!"
                ผมทะลึ่งพรวดขึ้นจากตักของนางพยาบาล  ยืนต่อหน้าเธอ
                "งั้นผมจะขย้ำคุณด้วยเขี้ยวสีเหลืองของผมนี่เอง"



                ฝนกระหน่ำลงแล้ว  และผมก็ออกมากลางสายฝนตามคำเชื้อเชิญของเธอ(ความรู้สึกราวกับนัดดวลปืนในยุคโบราณ)  เธอยืนอยู่ในท่าที่มั่นใจก่อนจะเปิดปากพูด
                "คุณเชื่อในพระเจ้ารึเปล่า?"
                "ไม่เชื่อ"
                "หากไม่เชื่อ  หนังสือของคุณก็คือการส่งผิด  หากเชื่อหนังสือของคุณก็คือสิ่งที่พระองค์นำพาให้คุณมาพบฉัน"
                "งั้นผมเชื่อ"
                "งั้นโปรดเต้นรำกับฉัน  เต้นรำในสวนของพระองค์"
                แล้วผมก็เต้นรำกับเธอหน้าสำนักงานไปรษณีย์ นิ้วของผมที่หงิกงอถูกนิ้วของเธองัดขึ้นและดัดให้ตรง  ร่างของผมที่ดำเป็นตอตะโกถูกการลูบสัมผัสของเธอทำให้รู้สึกสว่างขึ้น  กระทั่งภายในใจก็รู้สึกเช่นนั้นด้วย  และไฟที่เคยคุกรุ่นอยู่ในห้วงหัวใจก็ดับมอด  น้ำท่วมมาแทนที่  และเย็นเฉียบจนแทบจะรู้สึกหนาว  เธอเต้นได้ยอดเยี่ยม  สะบัดกระโปรงราวกับพายุ  และสะบัดผมเผ้าราวกับเทพนิยาย
                "ทำไมผมถึงคุ้นหน้าคุณจัง?"   ผมว่า
                "ฉันอยู่ข้างบ้านคุณ"   
                เราเต้นกันไปคุยกันไป  สายฝนสาดลงที่เรา  ผมเผ้าลู่ลงทาบใบหน้า  ยิ้มให้กัน  หัวเราะให้กัน  สะบัดเท้าลงย่ำน้ำ  สะบัดเท้าปาดใส่น้ำออกข้างตัว   "เขาส่งผิดบ้าน"   เธอว่า  และจับมือผมจนกลับมาเป็นปกติ
                "เขาอ่าน128 เป็น 126"   เธอพูดเสริม
                "แล้วทำไมคุณถึงเซ็นรับ?"
                "ในเมื่อนี่เป็นพระประสงค์ของพระองค์  มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะไม่รับล่ะ"
                "งั้นผมก็ไม่เชื่อในพระองค์แล้ว  มันยุ่งยากเกินไป"   ผมเว้น  กำมือเธอ  แล้วพูดเสริมว่า   "ผมขอเชื่อในบุรุษไปรษณีย์ก็แล้วกัน  ไม่ยุ่งยาก!"
                "คุณมันคนบาป!  คุณจะถูกสาปให้ถูกเผาไหม้"
                "ได้ยังไง  พระเจ้าจะสาปคนมีความรักได้ยังไงกัน  ไม่เป็นธรรมเลย  ผมจะไหว้บุรุษไปรษณีย์  จะสวดถึงท่านบุรุษไปรษณีย์  และจะพูดกับท่านบุรุษไปรษณีย์ว่าได้โปรด  ส่งผิดบ้านไปให้เธอทีเถิด  บอกได้เลยว่าอาทิตย์หน้าคุณจะได้รับหนังสือเรื่องเดอะ เกรท แกตสบี้"
                แล้วเธอก็เต้นจังหวะใหม่ๆ  ที่รุ่มร้อนราวโกรธแค้น  สะบัดร่างจนแห้งอย่างรวดเร็ว  และโผเข้าหาอ้อมอกของผม  พร้อมกับดีดตัวออก  แล้วหมุนอีกรอบเพื่อสะบัดเม็ดน้ำที่ร่วงลงมาให้กระจายออกรอบตัว  เธอหมุนอยู่หลายรอบ  ยกตัวสูงขึ้นด้วยปลายเท้าและหดตัวกลับด้วยปลายเท้าอีกเช่นกัน  พร้อมๆ  กันนั้นใบหน้าของเธอก็ประดับประดาไปด้วยรอยยิ้ม  
                



   
 
SHARE
Writer
Sucharnon
Weird Tales
I'll follow the sun

Comments