“ร่องรอยของสายฝน กับการวนกลับมาของแสงแดด”
ก่อนเจอเธอโลกของเราสดใส
ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ภูเขาสีเขียวขจี
เราไม่เคยรู้เลยว่ามีก้อนเมฆสีอื่นนอกจากสีขาว
อากาศอบอุ่นจากแสงแดดที่ส่องลงมา 

พอเธอเข้ามาในชีวิตโลกของเราเปลี่ยนไป โลกทั้งใบเป็นสีชมพู
ท้องฟ้าสีชมพู ภูเขาสีชมพู
เราตื่นตาตื่นใจกับก้อนเมฆสีชมพูเหมือนขนมปุยฝ้าย
อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย บางวันอบอุ่น บางวันเหน็บหนาว เราก็รู้สึกดี  

 แต่ . . .
ดูเหมือนว่าสีชมพูจะมีวันหมดอายุ
ดูเหมือนว่าสีชมพูจะค่อยๆจางลงไป
เราพยายามหาสีชมพูมาทาทับให้เหมือนเดิม
เราพยายามขอร้องให้เธอช่วยกันอีกแรง
แต่ . . .
ดูเหมือนเธอจะเหนื่อย
ดูเหมือนเธอจะอยากออกค้นหาโลกใบใหม่มากกว่า
ความพยายามของเราไม่มีความหมายอีกต่อไป
จนวันหนึ่งเธอบอกให้เราเลิกพยายาม
-
ทันทีที่เธอเดินจากไปโลกทั้งใบกลายเป็นสีเทา
เราพยายามมองหาจากทุกทิศทาง ไร้วี่แววของเธอ
ตอนมองขึ้นไปบนฟ้า เรากลับพบว่าขนมปุยฝ้ายกลายเป็นสีดำ
คล้ายเมฆก้อนนั้นกำลังแบกรับภาระหนักอึ้ง
ไม่นานสายฝนก็กระหน่ำลงมายังพื้นดิน
เราเปียกปอนอยู่อย่างนั้น ท่ามกลางโลกหม่นๆที่ไม่มีเธออีกต่อไป

เราเปียก
เราหนาว
เรากลัวฟ้าร้อง
เราป่วย
เราแย่ 
-
ผ่านเวลาเนิ่นนาน . . .
สายฝนก็คงไม่ต่างจากเธอ คงเบื่อเราแล้ว
ถึงได้ชวนเมฆครึ้มลอยผ่านเราไปที่อื่น
เรานั่งก้มหน้าอยู่ตรงนั้น เนิ่นนานแค่ไหนไม่แน่ใจ
รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสื้อผ้าเราแห้งแล้ว
เนื้อตัวเราไม่เปียกอีกแล้ว
น้ำตาเราเหือดหายไปแล้ว อาจจะหายไปก่อนฝนจะหยุดตกแต่เราไม่ได้สังเกต
สีเทาหายไปแล้ว
แล้วสีสันเดิมๆที่เราคุ้ยเคยก็ปรากฏอีกครั้ง
เราได้เรียนรู้ว่าโลกใบเดิมของเราสวยงามกว่าโลกใบสีชมพูที่เคยอยู่กับเธอ
เราเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเราชอบสีฟ้ากับสีเขียวมากกว่า
ขอบคุณแสงแดดที่วนกลับมา

จบ.

 
 
SHARE

Comments

salil-salilla
3 years ago
โลกสีชมพูอากาศแปรปรวนเนาะ
Reply