บทกวี-ความคิดไปเองสร้างฉัน
เพราะจิตที่นึกฝันไปแสนไกล 
เพราะจิตที่ยึดมั่นลงไป
หยั่งรากลงบนพื้นดินอันเย็นเฉียบ
ในบ้านอันสวยงามและอบอุ่น

เกินกว่าจะถอนราก
เกินกว่าจะตัดลำต้น 
เกิดแตกเป็นใบเป็นดอกช่อ
สวยงามและหอมกรุ่น 
รอปีกผีเสื้อสวยงดงามสะบัดปีกให้ลมพัด
ให้ลมพัดโดนกลีบดอก
รอแสงแดดอันอบอุ่น
ฉายแสงทองอาบต้นไม้ประหลาดนั้น


ที่งอกลำต้นตระหง่านอยู่กลางบ้าน
หวังต่างๆ นานา
เก็บเกี่ยวกลีบดอกอันหอมกรุ่นส่งให้แสงแดดชื่นชม
และรักต้นไม้อย่างเวลาชั่วกัปกัลป์

*Dreamers

They never learn
They never learn

Beyond the point
Of no return
Of no return

ไม่มีวันเดินออกไปในจุดที่เดินผ่านมาแล้ว
ไม่เคยซับซาบถึงน้ำตาและความกรอบร้าวแห่งชีวิต
ไม่เคยมองใกล้กว่าจุดที่อาจจะไปไม่ถึง

มีแต่กลีบดอกหลายสีร่วงโรย
ตระหนักถึงบ้านที่ไม่มีเสาแล้วอีกต่อไป
กำแพง ผนังและหน้าต่างถูกสะกิดด้วยพลังแห่งกาลเวลา

น้ำตาไหลออกมาจากความกรอบร้าวภายในกึ่งกลางของต้นไม้
กบดานอย่างอบอุ่นท่ามกลางน้ำตาอันหนาวเหน็บ
และความตายที่หวัง
แต่ไม่เคยมาถึง และไม่สามารถเดินต่อไป

แต่แสงแดดไม่ได้รักต้นไม้นั้น
ต้นไม้เพียงคิดไปเอง

ตระโบมจูบลูบไล้แสงแดด
จนเหงื่อโทรมกาย
เพียงเพื่อให้แสงแดดเฝ้ามอง
มองต้นไม้ประหลาดไร้ค่าในบ้านหลังเก่าทรุดโทรมที่ล่มสลายไปแล้ว

แต่มีแต่ความว่างเปล่า
แต่มีแต่ความแห้งและหนาวเหน็บ 
เต็มไปด้วยความว่างเปล่าของแสงอาทิตย์
ความว่างเปล่า
ความว่างเปล่า
ความว่างเปล่า

ต้นไม้เพียงคิดไปเอง
มองไม่เห็น

ปล่อยผ่านความว่างเปล่านั้น
อย่าจับรั้งมันไว้
เพราะไร้ความหมายที่จะนิยามมัน

PUSH
210516 2345

*ส่วนหนึ่งจากเนื้อเพลง Daydreaming 
ศิลปิน Radiohead 
อัลบั้ม A moon shaped pool
SHARE
Writer
PUSH
Write/Collage/Create
เขียนเรื่องเฉพาะที่ตัวเองสนใจ และบทกวี

Comments

ออกเหมือนความเรียง แบบเรวัตน์ ครับ
Reply