เชื่อว่ารักที่แท้ต้องมีที่มา ฉันเชื่อว่ารักทุกรักต้องมีเหตุการณ์
ขณะที่นั่งรอเพื่อนสาวทั้งหลายอยู่ที่ร้านประจำร้านเดิม ก็ขนคอมฯมานั่งเคาะเล่นรอเวลาไป และหลังจากงดของมึนเมามาเป็นเดือน วันนี้ก็กลับมาดื่มอย่างเต็มรูปแบบอีกครั้ง ร้านเดิม เครื่องดื่มเดิม แหม แบบนี้ก็อยากเล่าเรื่องขึ้นมาสักเรื่อง

เพลงในยูทูบรันมาเจอเพลงโปรด เพลง Event ของ Season Five พอดี ฟังที่ไรก็เขินตลอด รู้สึกว่าเป็นเพลงคนโสดที่น่ารักไม่เบาเลย ลองมานั่งนึกเล่นๆว่าทำไมฟังกี่ทีก็มีอาการแปลกๆเหมือนคนอินเลิฟขึ้นมาตลอด ก็นึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่ฟังเพลงนี้ครั้งแรก เราก็มี "เหตุการณ์" เหมือนกัน เหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจเต้นแรง (พิมพ์ไปเขินไปคนเดียว บ้าแล้ว) 

เคยเรียนวิชาจิตวิทยาสมัยเรียนนิเทศ คิดว่าเหตุผลนี้คงฟังขึ้นล่ะ 

เหตุการณ์บวกที่ร้ายล้อมด้วยบรรยากาศในตอนนั้น จะถูกลึกได้และรู้สึกมีความสุขทุกครั้ง ไม่ว่าตอนจบมันจะเลวร้ายแค่ไหน แต่ ณ เวลานั้น ฉันมีความสุขพร้อมกับเพลงๆนี้

ย้อนกลับไปเมื่อตอนนั้นเป็นกรรมการนิสิตของคณะ เป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการที่จัดการตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ทั้งทีมมีเกือบ 30 คน ใช้เวลาตลอดปิดเทอมด้วยกันเกือบทุกวันเพื่อเตรียมรับปีการศึกษาที่จะเริ่มขึ้นในเร็ววัน ผ่านเวลาลำบากกายและใจมาด้วยกัน ซึ่งเค้าว่ากันว่าความใกล้ชิดของการเป็นกรรมการนิสิตเนี่ย มักจะทำให้เกิดคู่รักขึ้นทุกปี และมีตัวอย่างให้เห็นมาตลอด แต่ก็ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะนังเพื่อนเพศตรงข้ามในทีมก็เป็นสาวไปซะครึ่ง 

พลอตเหมือนการ์ตูนญี่ปุ่นที่เคยอ่านเป๊ะๆเลยเนอะ ขออิงหลักจิตวิทยาอีกนิดว่าเหมือนทฤษฎีสะพานแขวน ว่าเมื่อเราตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก ตื่นเต้น ระทึกใจ เหมือนกำลังเดินข้าวสะพานแขวนสุดอันตราย...เราจะตกหลุมรักง่ายขึ้น

ช่วงนั้นแหละที่มีคนนึงในทีม เป็นรุ่นน้องหนึ่งปี (กิ๊ิกกิ้วมาก คุยกับเด็ก) เหมือนมีเคมีบางอย่างมันตรงกัน เราใกล้ชิดกันขึ้นเรื่อยๆ ช่วยเหลือกันเรื่องงานตลอด แม้ไม่เคยพูดอะไรกันแต่ก็ดูออกว่าระหว่างสองคนมันไม่ปกติ โดยเฉพาะกับเหล่าเพื่อนๆตัวดี เราสองคนโดนแซวแรงอยู่ช่วงหนึ่ง

จนกระทั่งวันนั้น ทุกคนอยู่คณะดึกมาก เหนื่อยก็เหนื่อย เร่งทำงานให้เสร็จ กำลังทาสีหรือทำฉากอะไรสักอย่างอยู่ จำได้แค่ว่าเหนื่อย ง่วง และเป็นประจำที่เวลาทำงานใช้แรงงานตอนกลางคืนแบบนี้มักจะยกลำโพงใหญ่มาเปิดให้ก้องใต้คณะ ฟังเพลงเพลินๆ ทำงานงานเพลินๆงี้ จังหวะที่กำลังก้มหน้าก้มตาทาสีชิ้นนั้นอยู่คนเดียว ก็มีอีกมือเข้ามาช่วย แน่นอนว่าเป็นน้องคนนั้น พร้อมกับเพลงนี้ที่ถูกเปิดขึ้นมา โมเม้นต์นั้นมีความน่ารักสูงมาก (คนรอบข้างผู้รู้หน้าที่ก็ดูอยู่ห่างๆโดยไม่ต้องเตี๊ยม) 

วินาทีนั้นมีเพียงสามอย่างที่โฟกัส...แปรงทาสีของฉันที่จรดลงบนคัต, มือของเธอที่กำลังช่วยทาสี และเพลงๆนี้ที่ทุกประโยคเข้ามาประทับในสมอง
เธอเชื่อไหม เรื่องหัวใจที่ตรงกัน
เธอเชื่อไหม รักของฉันนั้นมีจริง
  
โตป่านนี้แล้วยังมี Puppy Love ได้อีกแน่ะ มันเป็นความรู้สึกของหัวใจที่เต้นแรงไปกับจังหวะเพลงเพลงนี้อย่างบอกไม่ถูก ดังนั้นเพลง Event จึงจูงมือจังหวะเต้นของหัวใจนี้มาด้วยทุกครั้งที่ได้ฟัง ยิ้มออกมาทุกครั้งเลยล่ะ แม้ว่า Puppy Love มีอันต้องจบลงแบบไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ไปไกล อย่างมากแค่แอบจับมือไม่ให้เพื่อนเห็น เดี๋ยวเพื่อนแซว ฮ่าๆ  

อยากมีความรู้สึกแบบนั้นอีกจัง แม้จะเจอคนที่ชอบมาอีกคนสองคน แต่ไม่เคยรู้สึกได้เท่าตอนฟังเพลงนี้สักที ซึ่งอาจจะดีเพราะมันเป็นตัวแทนรักแบบ Puppy Love ของฉัน จากนี้ก็ขอจริงจังหน่อยดีกว่า ถ้าถามว่าลืมคนนั้นไม่ได้เหรอ ก็ไม่ใช่นะ ตอนนี้ก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่ดีต่อกัน เพลงนี้เหมือนเป็นกล่องความทรงจำที่เลือกจะเก็บไว้ตลอดกาลมากกว่า



ก้มหน้าก้มตาพิมพ์เรื่องนี้เกือบชั่วโมง เพื่อนก็ยังไม่มา แต่ก็แปลกดี นอกจากเพลงที่ทำให้ใจเต้น ยังมีสถานที่ที่ทำให้รู้สึกว่านั่งดื่มคนเดียวก็ไม่เป็นไร ก็คือที่นี่ ร้านบรรยากาศดีใกล้บ้าน เรียกเองว่าเป็นของดีแจ้งวัฒนะ ฮ่าๆ มองรอบตัวมีคนมากลุ่มมาคู่บ้าง คุ้นเคยและสบายใจ กับหวั่นเล็กน้อยว่าฝนจะตกหรือเปล่า นอกจากจะนั่งรับลงโซนoutdoor ไม่ได้แล้วยังไม่มีคนหลบฝนเป็นเพื่อนด้วยสิ ฤดูของคนเหงาไม่มีมีเพียงฤดูหนาวหรอกค่ะ ฤดูฝนแบบนี้ก็ใช่ ยิ่งช่วงฝนตกพรำๆลงมานะ ยิ่งน่านอน เอ้ย น่าเหงาขึ้นอีกหลายเท่าตัว นี่เป็นคนไม่เหงายังต้องเหงาเลย(หลอกตัวเองอยู่?)



....ถ้าได้ยินแล้วก็ขอให้รีบเข้ามา ได้ยินแล้วก็ขอให้รีบเข้ามา :)
SHARE
Written in this book
Young, Wild and Free
เรื่องเล่า ขี้เมา ขี้เบื่อ ขี้ดราม่า แต่มีความสุขที่สุดในโลก
Writer
noonpavinee
Troublemaker
Corgi of Storylog

Comments

khaikung
4 years ago
งี้นี่เองงงงง
Reply
noonpavinee
3 years ago
test