ความหวังที่่ซ่อนอยู่ในความเหงา
        
        การคุยกันธรรมดาของคุณกับผมกลับทำให้ผมรู้สึกแย่ลงๆ ถ้อยคำดีๆที่ผมได้โต้ตอบกับคุณมากมาย ทำไมถึงทำให้รู้สึกว่างเปล่า ราวกับความสนใจจากคุณนั้นไม่ได้อยู่ในบทสนทนาเหล่านั้นแม้แต่น้อย คุณเป็นคนแรกที่ทำให้ผมตั้งคำถามขึ้นมาว่า"นี่มันคือโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่ได้มาคุยกับคุณอย่างนี้?"   
       
ยิ่งคุยกัน รอยยิ้มผมที่เคยสะท้อนจากกระจกของโทรศัพท์เสมอนั้นค่อยๆหายไป
 แต่ผมก็ไม่ได้โทษคุณหรอกนะว่าคุณเป็นคนผิด ที่จริงที่กล่าวมาผมอาจเป็นคนผิดเองที่ไม่พยายามไปมากกว่านี้  ถ้าพยายามมากกว่านี้คุณอาจจะสนใจผมขึ้นมาก็ได้ แต่ก็นะ เราคุยกันมาตั้งเกือบเดือน แต่ผมไม่ได้รู้สึกว่าผมรู้จักคุณเลย ทั้งที่ธรรมชาติของเวลาน่าจะทำให้เราคุ้นกันมากขึ้นบ้าง "หรือว่ามันยังไม่นานพอ"
        แต่ช่างเถอะ มันก็นานพอที่จะทำให้ผมรู้สึกว่าคุณกับผมห่างกันมากขึ้น ที่จริงระยะห่างไม่น่ากลัวเท่าไหร่ ที่น่ากลัวคือไม่รู้ระยะห่างมากกว่า 
        ผมคงเห็นแก่ตัวไปนะที่ผมไม่กล้าเสี่ยง ไม่กล้าใช้ความพยายามทั้งหมดไปกับคุณ มันเป็นเพราะแผลเก่าๆมันยังไม่หายดีเลย ถ้าครั้งนี้ไม่ไหวอีก คงอ่อนแออีกนานเลยทีเดียว แต่โชคดีที่ผมไม่อยากตัดใจ อาจจะเป็นเพราะคุณน่ารักเกินไป หรือผมยังมองไม่เห็นใครน่ารักกว่าคุณ ตอนนี้ผมแค่ตั้งใจหาวิธีที่ดีที่สุด ที่จะทำให้ผมได้อยู่ในชีวิตคุณนานๆ 
#นี่เป็นเรื่องที่ผ่านมาสักพัก ผมไม่ได้เหงาแล้ว แต่โพสไว้อ่านหน่อยก็ดี 
SHARE
Writer
Inthewind
loser
นักชอบเขียน

Comments