ซาลาเปาที่ตั้งใจปรุง....แต่รสชาติไม่เคยถูกใจเธอ

“ไม่ใช่ มันไม่ใช่รสชาติแบบนี้” 
เด็กหญิงคนนั้นปาซาลาเปาลูกนั้นลงพื้นอย่างขัดใจ ผ่านหน้าเด็กผู้หญิงหลายคนที่มองซาลาเปาลูกนั้นอย่างเสียดาย

ซาลาเปาลูกนั้นเป็นซาลาเปาจากร้านเหอหนั่น ร้านซาลาเปาที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมือง เป็นซาลาเปาที่มีราคาแพงที่สุดด้วย มีเพียงไม่กี่คนในเมืองจะได้เคยลิ้มรสซาลาเปาที่ร้านนี้ ซึ่งวันหนึ่งๆจะผลิตออกมาไม่มาก เนื่องจากเจ้าของร้านเป็นคนที่พิถีพิถันในการทำซาลาเปาแต่ละลูกมาก แต่กระนั้นรสชาติของซาลาเปาก็ยังไม่เป็นที่ถูกใจเด็กหญิงคนนั้น

“ก็มันไม่เหมือนที่หนูคิดนี่” เด็กสาวกล่าวกับมารดาตัวเอง “ตอนแรกหนูก็ว่ามันอร่อยๆดี แต่กินไปเรื่อยๆ มันไม่ใช่ไส้แบบที่หนูชอบ มันไม่อร่อยเหมือนกับที่หนูคิด” เด็กสาวพยายามให้เหตุผลกับมารดาของเธอ

เจ้าของร้านซาลาเปาที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ เดินออกมาถามหนูน้อยอย่างใจดี “ซาลาเปานี่ไม่อร่อยหรือจ๊ะหนู หนูชอบแบบไหนละจ๊ะ”

“หนูไม่รู้” เด็กสาวตอบ “มันไม่ใช่รสชาติแบบที่หนูชอบนิ หนูเลยว่ามันไม่อร่อย” เด็กสาวตอบอย่างขัดใจ โดยคิดว่าชายเจ้าของร้านจะปรุงซาลาเปาลูกใหม่มาให้

“แต่นี่เป็นซาลาเปาที่ดีที่สุดที่เรามีเลยนะหนู แต่ละลูกเราใช้เวลาในการปั้นมันนานมาก ส่วนไส้ของมันเราก็เลือกสรรจากของดีๆ หนูชอบซาลาเปารสอย่างไรล่ะ เดี๋ยวลุงจะปั้นให้ใหม่เลยเอามะ” ชายคนนั้นพยายามเอาใจเด็กสาวที่ยังหันหลังให้แบบไม่พอใจ

“ช่างเถอะค่ะ” เด็กหญิงไม่ตอบ และจูงมือมารดาเดินออกไปจากร้าน



 
“วันนี้มีคนไม่ชอบซาเปาของร้านเรา” ชายเจ้าของร้านกล่าวกับเด็กๆพนักงานเสริฟภายในร้าน “เราอาจจะมีอะไรต้องเปลี่ยนแปลง”

“แต่ซาลาเปาของเราเป็นซาลาเปาที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเมืองเลยนะครับ” บริกรคนหนึ่งกล่าว “ผมไม่เข้าใจว่ายังจะมีซาลาเปาที่อร่อยกว่าของเราได้อีกเหรอ แต่ละลูกเราใช้หัวใจปรุงออกมาเลยนะครับ” ซาลาเปาที่ร้านเหอหนั่นเลือกแต่วัตถุดิบชั้นดี ผ่านกระบวนการปรุงแบบพิเศษที่ทำให้ชื่อเสียงและรสชาติดังไปทั่วแผ่นดิน

“ถ้ามีลูกค้าไม่ชอบ มันอาจจะไม่ดีพอ” ชายเจ้าของร้านบ่นออกมาเบาๆ “เราควรจะเปลี่ยนสูตรใหม่เพื่อให้ทุกคนชอบมัน”

“แต่เราจะทำให้ลูกค้าคนอื่นไม่ชอบรสชาติใหม่นี่นะครับ แล้วอีกอย่าง เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เคยบอกซักคำว่าเธอชอบแบบไหน แล้วเธอจะกลับมาเป็นลูกค้าของเราหรือเปล่าก็ไม่รู้” ทุกคนต่างลงความเห็นว่ามันไม่คุ้มกับการที่จะเอาชื่อเสียงที่สะสมมานานของร้านไปเสี่ยงเพื่อเอาใจเด็กผู้หญิงคนนั้น เพราะเธออาจจะไม่ชอบซาลาเปาที่ร้านทำ
 
ชายเจ้าของร้านมองออกไปข้างนอกและครุ่นคิด


เช้าวันนี้เด็กหญิงและมารดาเดินผ่านหน้าร้านซาลาเปา เจ้าของร้านซาลาเปารีบกุลีกุจอออกมาดักที่หน้าร้านพร้อมกับยื่นซาลาเปาลูกใหม่ให้

“ลองชิมหน่อยมั้ยหนู ลูกเมื่อวานอาจจะเย็นไปนิด แต่ลูกนี้ทำสดๆใหม่ๆเลยน้า” ชายเจ้าของร้านพยายามคะยั้นคะยอและยื่นซาลาเปามาให้

เด็กหญิงหันมาสบตากับเจ้าของร้านแว๊บหนึ่ง ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากเธอ แล้วเดินจากไป

ทุกๆวันที่เด็กผู้หญิงเดินผ่านมาที่หน้าร้านซาลาเปา ชายเจ้าของร้านจะเตรียมซาลาเปาร้อนๆลูกใหม่มายื่นให้เธอ แต่จนแล้วจนเล่า เธอก็ยังไม่สนใจที่จะลองชิมซาลาเปาจากที่ร้านนั้น


 
บ่ายวันหนึ่ง เด็กหญิงเดินผ่านมาที่หน้าร้านเหมือนทุกวัน วันนี้ ชายเจ้าของร้านเดินไปทำธุระหลังร้าน เด็กผู้หญิงมองไม่เห็นชายเจ้าของร้าน เลยแอบหยิบซาลาเปาที่วางไว้ในจานมากัด พร้อมกับโยนมันทิ้งไปอีกครั้ง

“ไม่อร่อยอย่างที่น่าจะเป็นเหมือนเดิม” เด็กผู้หญิงคนนั้นบ่นพึมพำและเดินจากไป ท่ามกลางสายตาที่เศร้าสลดและผิดหวังของเจ้าของร้าน



 
เวลาผ่านไปหลายปี เด็กผู้หญิงคนนั้นเติบโตขึ้นจนเป็นสาว เธอออกเดินทางไปต่างเมือง ได้ไปเรียนรู้โลกกว้าง ได้พบปะทำงานกับผู้คนหลากหลาย วันนี้เธอกลับมาเยี่ยมเมืองบ้านเกิด และเดินผ่านร้านซาลาเปาร้านเดิม ความทรงจำในวัยเด็กของเธอผุดขึ้นมา เธอนึกถึงเจ้าของร้านที่เคยพะเน้าพะนอยื่นซาลาเปาให้เธอลองชิมอยู่ทุกวัน

“รสชาติมันจะยังไม่อร่อยเหมือนเดิมหรือเปล่าน้า” เธอคิดอยู่ในใจ “แต่ก็อยากจะลองชิมซาลาเปาของร้านนี้อีกครั้ง”

“ซาลาเปาลูกนึงค่ะ” เธอเอ่ยกับบริกรคนหนึ่งที่กำลังง่วนล้างผักอยู่ในร้าน บริกรรีบกุลีกุจอลุกขึ้นสะบัดมือและเปิดฝาหยิบซาลาเปาร้อนๆส่งให้เธอ

เธอรับซาลาเปามากัด รสชาติของซาลาเปาในคำแรกนั้นดึงเอาความทรงจำวัยเด็กกลับคืนมา แต่ในวันนี้เธอรู้สึกว่ามันอร่อยกว่าครั้งก่อนๆ แต่เธอก็ยังไม่ชอบมันมากอยู่ดี

“ในที่สุดเธอก็กลับมา” ชายเจ้าของร้านเอ่ยขึ้น เขามองมาที่เธออย่างยิ้มๆ คงเป็นเพราะซาลาเปาที่เธอถืออยู่ในมือทำให้เขาเดินเข้ามาหาด้วยความอยากรู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงเลือกกลับมาชิมมันอีกครั้ง

“ไม่ได้กลับมาที่นี่นานเลยนะ โตจนเป็นสาวแล้ว ยังจำรสชาติซาลาเปาของเราตอนเด็กๆได้หรือเปล่า” เจ้าของร้านถามอย่างไม่แน่ใจว่าจะได้คำตอบเหมือนเมื่อหลายปีก่อนหรือเปล่า

“มันอร่อยดีนะคะ แต่มันไม่ใช่รสชาติที่หนุชอบที่สุด” เธอเล่าให้ฟังว่า เธอใช้ชีวิตเดินทางไปทำงานในหลายๆเมือง และในแต่ละเมืองก็มีร้านซาลาเปาที่มีรสชาติพิเศษของตัวเอง แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ไม่มีร้านซาลาเปาร้านไหนเลยที่จะทำให้เธอคิดถึงเหมือนซาลาเปาในเมืองเกิดของเธอ ทุกๆร้านที่เธอเคยได้ชิมมา เธอยังไม่เคยพบซาลาเปาที่มีรสชาติที่ถูกใจเธอเต็มๆ

“หนูคิดว่า ลุงน่าจะเพิ่มความเค็มอีกหน่อยและใส่ไข่ให้มากกว่านี้นะคะ มันจะเป็นซาลาเปาที่อร่อยที่สุดในโลกแน่ๆ” เด็กสาวเผยความคิดของเธอออกมาว่าซาลาเปาที่ยอดเยี่ยมของเธอนั้นควรจะมีรสชาติอย่างไร มันเป็นครั้งแรกที่เธอกล้าที่จะเอ่ยสิ่งที่เธอต้องการออกมา

“อืม เข้าใจละ” ชายเจ้าของร้านบอก “แล้วถ้าเราปรุงตามสูตรที่เธอบอก เธอจะแวะมาทานซาลาเปาของร้านเราทุกวันหรือเปล่าล่ะ”

“น่านอนที่สุดค่ะ ตอนนี้หนูจะมีซาลาเปาที่อร่อยที่สุดในโลกกินทุกวันละ หนูคงไม่ไปลองที่ร้านอื่นแล้ว” เด้กสาวกล่าวอย่างให้สัญญา

“ขอบใจนะที่บอกเราในสิ่งที่เธออยากได้” ชายเจ้าของร้านเล่า “หลายปีมานี้เราครุ่นคิดถึงแต่วิธีที่จะทำให้ซาลาเปาของเราอร่อยที่สุดเพื่อให้ทุกคนชอบ เราเดาไม่ออกว่าเราต้องใส่อะไรลงไปอีก เมื่อก่อนเราทุกข์ใจมากที่หนูไม่ชอบซาลาเปาของเรา แต่วันนี้ หนูกล้าจะบอกเราสิ่งที่หนูชอบ หนูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากเลย” ชายเจ้าของร้านกล่าวอย่างชื่นชมในตอนจบ

“เราหวังว่าเราจะได้เจอกันทุกวันตลอดไปนะ เพราะต่อนี้ไป นี่คือร้านซาลาเปาของเธอ”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การพูดคุยกันเป็นบ่อเกิดของความเข้าใจกันและสร้างสันติภาพในสังคม ก่อให้เกิดความร่วมมือในการอยู่ร่วมกันของมนุษย์ และความรักที่ลงตัว..... 

เมื่อไหร่นะ เธอจะเลิกมโนซักที แล้วมาคุยกันให้ชัดเจน......... 


SHARE
Writer
Imagist
Imagination has no limite
เป็นคนโลกสวย รักทุกคน รักดินร่วน น้ำตกเหวนรก ก้อนเมฆ ดอกหญ้า อ่องซาน คานธี และแมวดำ

Comments

Patpitcha_Eua
3 years ago
ไม่ว่าจะทำอะไร ต้องทำด้วยใจ แล้วก็ค่อยๆ ชิม ว่ารสชาตินั้นเป็นอย่างไร ถึงจะเอามาขายให้ลูกค้าได้ค่ะ ถ้าลูกค้าติมา เราก็พยายามปรับปรุงอีกนิด เพื่อให้ลูกค้าพอใจ
แต่เอื้อไม่เคยทำขนมขายนะคะ เคยแต่เอาไปทำบุญ และแจกเด็กๆ ค่ะ สรุป...หมดเกลี้ยงค่ะ
เอื้อเคยถามเด็กๆ ค่ะ ว่า อร่อยมั้ย เด็กๆ บอกว่า อร่อยค่ะ เพราะเอื้อทำออกมาด้วยใจ และทำแบบหวานพอดีๆ ไม่หวานจนเกินไปค่ะ
ปล. เอื้อชิมก่อนทุกครั้ง ว่ารสชาติที่ได้ โอเคแล้วหรือยังค่ะ ถ้ายังไม่ดี ก็ปรับปรุงนิดนึง แต่ถ้าออกมาดีแล้ว ทุกอย่างก็เรียบร้อยค่ะ ☺
Reply
Imagist
3 years ago
คราวหน้าจะทำแจกเด็กบอกด้วยนะครับ ☺ จะไปเข้าแถวรอชิม
Patpitcha_Eua
3 years ago
55555555 โอเคค่ะ ได้เลยค่ะ แต่เอื้อไม่รู้ว่าจะว่างทำขนมอีกมั้บนะคะ ช่วงนี้งานยุ่งๆ ด้วยค่ะ 😶😶
niji
3 years ago
ความจริงก็คือ เราไม่สามารถทำอะไรให้ถูกใจทุกคนบนโลก นับถือเจ้าของร้านจริงๆ (อินจัด 555)
Reply
Imagist
3 years ago
เป็นพวก perfectionist ไงครับ 😄
sodamylove
3 years ago
ความรัก ก็เหมือนรสชาดซาลละเปา
อยากกินให้อร่อยถูกใจ
ก็แค่...บอกกัน
Reply
Imagist
3 years ago
ถูกต้องที่สุดละคร้าบ เก่งมากกก😂😂
imonkey7
3 years ago
แต่กรเปลี่ยนไปมาอาจทำให้ไม่รู้ว่า ตัวเองอยากขายอะไร
Reply
Imagist
3 years ago
นั่นสิครับ แต่เค้าคงอยากเอาใจเด็กหญิงคนนั้น
imonkey7
3 years ago
คิดเกินเลยแน่ๆ
มีความเป็นการคุกคามสวมอยู่
Imagist
3 years ago
สงสัยนะ ลองถามเจ้าของร้านดูดีกว่า
LonelyShadow
3 years ago
ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
Reply
Imagist
3 years ago
ขอบคุณครับ ซักลูกมั้ย 😄