ตลาดร้อยปี..ที่ทุกอย่างไม่เคยเหมือนเดิม


   ตลาดสดตอนเช้า อยู่ริมเส้นทางรถไฟสีดำทะมึนที่ทอดยาวมาจากสถานีรถไฟที่เก่าแก่อีกแห่งหนึ่งของประเทศไทย ใกล้ตลาดๆมีสะพานเหล็กสีดำทะมึนพอๆกัน อาจไม่โด่นเด่นเท่าสะพานข้ามแม่น้ำแคว แต่ก็มีอายุอานามล่วงเลยเกินสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง จะว่าไปตลาดสดแห่งนี้น่าจะเป็นที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ได้สบายๆ หากว่ามันยังมีเอกลักษณ์เหมือนเช่นเดิมที่เคยมีมา...
ตลาดรัตน ลำปาง
  ตั้งแต่จำความได้ ตลาดเป็นสิ่งที่ผูกพันกับชีวิตผมมาตลอด มันเป็นที่จับจ่ายใช้สอยได้เกือบทุกอย่างที่เราอยากได้ หรือเกือบทุกอย่างที่คนสมัยนั้นต้องการ ซึ่งน่าจะน้อยกว่าสมัยนี้มากมายทีเดียว
   ภาพตลาดตอนเช้ามืดราวตีห้า อากาศเย็นจนเกือบหนาว มีแม่ค้าตั้งเตาถ่านแดงๆ เอาชนมกินเล่นโบราณที่เรียกกันแถวนี้ว่า "ข้าวควบ" เป็นขนมทำจากแผ่นแป้งข้าวเหนียว นวดเป็นแผ่นบาง จะทานก็เอามาผิงไฟจนพองและบานออก กลายเป็นขนมแผ่นยักษ์กรอบ หวาน อร่อย แถวภาคกลางเรียกข้าวเกรียบว่าว เป็นของขายทั่วไปในตลาดแห่งนี้ แต่ตอนนี้หากินยากเต็มที ไม่ค่อยมีใครกินกันทั่วไปเสียแล้ว
  
    อาหาร พืชผักต่างๆที่นำมาขายสมัยผมยังเด็ก เป็นผักไม้ที่ชาวบ้านเก็บกันตามบ้านมาขาย เป็นผักปลูกเอง ผักริมรั้ว ทุกอย่างสามารถนำมาแลกเปลี่ยนกันที่ตลาดได้อย่างอิสระ เพียงเสียค่าที่คนละบาทสองบาทเท่านั้น แต่ปัจจุบันต้องจับจองทำสัญญากับเป็นปีๆ มีข้อบังคับมากมายๆ ในขณะที่ตลาดยังคงดูเก่าโทรมเหมือนเดิม แต่แม่ค้าหมุนเวียนเปลี่ยนไปตามยุคสมัย
    
    ตลาดสมัยนั้นมีร้านชำ ร้านรวงต่างๆมากมาย เรายังไปเลือกซื้อเสื้อนักเรียนในตลาด ไม่ใช่ซุปเปอร์มาร์เกตอย่างสมัยนี้ ร้านชำมีขายแม้กระทั้งลวดกำมะหยี่ทำงานฝีมือ กระดาษย่น กระดาษแก้ว กระดาษว่าว อุปกรณ์การเรียนชั้นประถมเกือบทุกชนิด ในร้านมีคุณป้าใจดีที่คอยช่วยหาของให้ทุกอย่างในร้านที่แออัดด้วยสินค้ามากมาย แต่ตอนนี้ร้านชำของป้าปิดตัวลงแล้ว ผมยังเห็นป้าเดินพยุงด้วยไม้เท้าช่วยพยุงเพื่อมารับลมบริสุทธิ์ที่หน้าบ้าน แถวๆชุมชนไม่ไกลจากตลาดนัก อดีตที่แสนอบอุ่นหายไปอีกอย่างแล้วในตลาดนี้

  ร้านกาแฟโบราณ ร้านขายหมากพลู ของแห้ง เครื่องสาน เตาไฟ ภาพคุณยายชราหน้าตาเปื้อนยิ้มได้หายไปนานแล้ว คุณยายกับคุณตาที่แบกน้ำตาลสดๆต้มใส้หม้อดินใบใหญ่มาขายในตลาดก็ไม่เคยได้พบอีกต่อไป ร้านขายหมูกรอบหมูแดงที่เคยทานประจำตอนเด็ก ตอนนี้แผงก็ลดเล็กลงเหลือนิดเดียว ทุกอย่างเปลี่ยนไปมากจริงๆ
ชีวิตก็เปลี่ยนไปมาก ไม่แพ้กัน   ภาพผมวิ่ิงไปในตลาด เล่นกับเด็กๆแถวบ้าน ทั้งเล่นขายของ ซ่อนหา ปีนต้นไม้ เล่นว่าวตรงลานกว้างด้านหลังตลาด ซึ่งตอนนี้เป็นแผงขายของและที่จอดรถไปแล้ว ภาพเหล่านั้นยังคล้ายภาพสีซีเปียจางๆที่กำลังเล่นช้าในสมอง กับภาพในความเป็นจริงตอนนี้ กับชีวิตที่ต้องดิ้นรนทำมาหากิน ต้องเผชิญกับปัญหาและความเครียดมากมายในแต่ละวัน ชีวิตที่ไม่ง่ายเหมือนการเล่นไล่จับที่แพ้แล้วก็เริ่มเล่นกันใหม่จนกว่าจะเหนื่อย
ชีวิตไม่ได้ง่ายแบบนั้นอีกแล้ว   น่าแปลกที่เราโหยหาการเปลี่ยนแปลง ตอนเด็กๆเราอยากโตเหมือนผู้ใหญ่ เราไม่อยากเรียน ไม่อยากทำการบ้าน แต่พอเราโตแล้วเรากลับอยากย้อนเวลาไปเป็นเด็กอีก เราไม่อยากคิดอะไร เราไม่อยากรับผิดชอบอะไรมากมายนัก จนบางที บางเวลา เราอยากให้ถึงช่วงสุดท้ายก็ชีวิตเร็วๆ เพื่อให้พ้นไปจากสภาวะที่เราเป็นอยู่ตอนนั้นเสียด้วยซ้ำ
ตลาดที่เปลี่ยนไปตลอดกาล  คงเหมือนชีวิตที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา เราอาจเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ผ่านมาไม่ได้ แต่เรากำหนดวันพรุ่งนี้ของเราได้ 
  ตลาดร้อยปีแห่งนี้ ผ่านทั้งพายุกระหน่ำ ไฟไหม้ครั้งใหญ่ เปลี่ยนการดูแลและครอบครองจากหลายกลุ่มหลายหน่วยงาน แต่ตลาดก็ยังเป็นตลาด ยังเป็นที่จับจ่ายใช้สอย แลกเปลี่ยนสินค้า เป็นที่ทำมาหากิน เป็นบ้านของใครหลายคน 

   ชีวิตของเราก็ยังคงเป็นชีวิตของเรา มันยังคงเดินไปข้างหน้าช้าๆ ตามเข็มนาฬิกาที่ขยับ ตามการหมุนรอบตัวเองของโลก เรายังคงหายใจเข้าออกต่อไป ยังลืมตาตื่นขึ้นในวันใหม่ และยังมีโอกาสที่จะเริ่มใหม่ในวันต่อๆไป แต่การเปลี่ยนแปลงย่อมเป็นธรรมดาของโลก ขอเพียงยอมรับและอยู่กับการเปลี่ยนแปลงอย่างเท่าทัน เราคงจะพอมีชีวิตที่เรียกได้ว่า "ปกติสุข" ได้ ผมเชื่อเช่นนั้น....
สู้ต่อไป ทาเคชิ!
SHARE
Written in this book
My story of life
เรื่องราวของประสบการณ์ส่วนตัว ถ่ายทอดเพื่อส่งต่อเรื่องราวแก่ผู้พบเจอ เป็นบันทึกเพื่อทบทวนภาพความทรงจำที่ควรค่าแก่การคิดถึง
Writer
Deux
the fast sleeper
คนธรรมดามากๆ

Comments

woodpen
3 years ago
เฮียเขียนเรื่องสั้นกันน
Reply
Deux
3 years ago
เรื่องสั้นอาราย?อ่ะ
woodpen
3 years ago
ยังนึกไม่ออก5555
Deux
3 years ago
-*-
ELThanaphat
3 years ago
อดีตลอยฟุ้งมาแต่ไกลเลยเฮีย สถานที่กับความทรงจำวัยเด็กนี่มันคละคลุ้งมากเลย ขนาดผมยังอยากย้อนเวลาเลยครับอ่านแล้ว 55
Reply
Deux
3 years ago
ช่วงนี้เพลียๆ เขียนแกมบ่นนะ เหนื่อยจริงช่วงนี้ 55555 เอ้า สู้ไปด้วยกันแล้วกันเนอะ ^_^
ELThanaphat
3 years ago
เหนื่อยจริงครับ ผมก็บ่นทุกวันบนหน้าเฟส 555+ 
Deux
3 years ago
555 เอาน่า สู้ๆ
imonkey7
3 years ago
มีน้ำเต้าฮู้ป่ะ
ตะก่อนตอนเด็กตลาดศรีบุญเรืองจะมีเจ๊ขายเต้าฮู้ถุงละบาท สองบาท
เราเดินไปซื้อกับข้าวมากินก่อนไป รร ก็จะซื้อเต้าฮู้ทาด้วย
ตอนนี้ไม่มีแล้ว
Reply
Deux
3 years ago
ตอนนี้มีนะ แต่เป็นแบบทั่วไป ไม่ค่อยอร่อย ไม่เข้มข้นเบย
lalajinx
3 years ago
ไปตลาดทีไรนี่ชอบไปมุมขนมมาก ไปยืนดูเขาทอดทอดมัน โอ๊ยยยยยยย
Reply
Deux
3 years ago
น่าแปลกที่เธอยังผอมอยู่ 555
lalajinx
3 years ago
ก็ดูไงเฮีย 555555+
Deux
3 years ago
อ่อ เข้าท่านะ ส่วนเฮีย ขอใส่ถุงเลย 20 บาท