อิสรภาพจากการไม่แบก
 No.8



หากรู้สึกหนัก ก็จงวางมันลงเสีย


คนเราแสวงหาของต่างๆ มายึดมาถือกันจนชิน
เพราะคิดว่า การแสวงหาเพื่อให้ได้ ให้มีนั้น น่ายินดี
และใครๆ เขาก็ทำกัน
เราจึงมีชีวิตอยู่ด้วยการแสวงหาเพื่อเอามายึด มาถือ
เอามาสมมติว่าเป็นของเรา


บ่อยครั้งที่รู้สึกหนัก คิดอยากจะวาง แต่ก็วางไม่ลง
 เพราะยึดเพราะถือจนเคยชิน
และคิดเอาเองว่า มันคือของๆ เรา
บางทีแบกหนักเข้ามากๆ จนเหนื่อยล้า จนบางทีมีน้ำตา
จนคิดจะปล่อย
แต่จะปล่อยทีไร ก็ตัดใจไม่ได้

ทำไม...???
หรือเพราะกลัวว่าหากปล่อย เราจะเสียมันไป
เราจะไม่เหลืออะไรเลย ทั้งๆ ที่จริงแล้ว
สิ่งต่างๆ ก็ไม่ได้เป็นของเราตั้งแต่ต้น


หากวันใดที่รู้สึกว่ามันหนักจนเกินไป
ลองค่อยๆ ปล่อยมันลงไป
เพราะครั้งหนึ่ง เราก็ไม่ได้เกิดมาพร้อมกับการแบกอะไรไว้มากมาย
เรามาตัวเปล่า...

แต่พอกาลเวลาผ่านไป ยิ่งโต
ยิ่งมีความรู้ มีวุฒิภาวะ มีการศึกษา มีสถานะ มีตำแหน่ง มีเธอ มีฉัน มีเรา มีเขา
เรากลับยิ่งค่อยๆ แบกกันมากขึ้นเรื่อยๆ 
จนชิน
 

ทุกวันนี้ คนเราเป็นทุกข์เพราะเผลอ "แบก"

ทั้งๆ ที่เรามีสิทธิ์เต็มร้อยที่จะ”ปล่อย” เมื่อไหร่ก็ได้

แต่เราก็กลัวว่า...หาก "ปล่อย" 
เราก็จะเหลือเพียง ‘ความว่างเปล่า’
เรากลัวว่าจะ...เหงา 
เรากลัวว่าจะ...เดียวดาย 
เรากลัวว่าจะ...ลำบาก
เรากลัวว่าจะ...ไม่สบาย 
เรากลัวว่าจะ...ทุกข์
แต่ลืมคิดไปว่า ระหว่างที่เราแบกอยู่
ก็ไม่ต่างอะไรจากการถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนอันแน่นหนา
ที่ยิ่งแบกเท่าไหร่ 
โซ่นั้นก็ยิ่งแน่นรัดตัวรัดใจเราขึ้นเท่านั้น
หนักขึ้น แรงขึ้น เจ็บขึ้น โดยไม่รู้ตัว


เราลืมนึกไปเพราะเราคิดแต่เพียงว่า...
เรากลัวจะเสียอะไรไป และไม่เหลืออะไร
 
ยิ่งกลัวมากเท่าไร เราก็ยิ่งผูกมัดตัวเองมากขึ้นเท่านั้น
จนทำให้ลืมไปแล้วว่า
แท้ที่จริงแล้ว สิ่งที่หัวใจเราต้องการมากที่สุดคือ 
“อิสรภาพ”

"อิสรภาพ" นั่นแหละคือ ความสุข
และช่วยเติมเต็มชีวิตและจิตใจของเรา
อย่างสมบูรณ์ และปราศจากความหนัก

อยากเบาสบาย ลองค่อยๆ ปล่อยดูคุณอาจจะรู้สึกว่าเสียอะไรไป 
แต่อาจคุ้มที่จะได้อะไรกลับมาอย่างคาดไม่ถึง



บันทึกเมื่อ 6 ก.ค. 2557
ขอบคุณภาพจาก m.mono-mobile.com

SHARE
Writer
TadsaniofLove
นักคิด-ขีด-เขียน-เรียนรู้
Stay simple,learn dhamma,exercise,explore the world

Comments