ของที่เป็นของเราจริงๆ
เย็นวันนี้ หลังจากฝนตก  มีลมเย็นๆพัดมาให้คลายร้อน
พ่อ แม่ ฉัน และน้องสาว ออกมานั่งรับลมที่ม้านั่งหินอ่อนหน้าบ้าน พร้อมของกินเล่นอีกนิดหน่อย

แม่เปิดประเด็นสนทนา โดยการหันมาถามฉัน 
ซึ่งตอนนี้เรียนจบ และทำงานเรียบร้อยแล้ว

แม่ : ตอนนี้ ทำงานแล้ว เป็นไงบ้าง ? เหนื่อยมั๊ย?

ฉัน : เหนื่อยมากเลยค่ะแม่ บางครั้งเครียดด้วย 
แต่หนูโอเคนะ  เพราะเป็นงานที่หนูชอบ หนูเลยไม่เบื่อที่จะทำ

แม่ : ละหาเงินเองได้แล้ว อยากได้อะไรเป็นพิเศษรึเปล่า  เริ่มเก็บเงินบ้างรึยัง

ฉัน : โอ๊ย  ยังหรอกค่ะแม่  ยังไม่อยากได้อะไรเลย ส่วนเก็บตังค์ก็ เก็บไปใช้ไปค่ะ ฮ่าๆๆๆ

น้อง:  บ้านก็มีให้อยู่  รถก็มีให้ใช้ ก็ไม่เห็นต้องเก็บตังค์ซื้ออะไรอีกเลย ซื้อแค่เสื้อผ้ากับของกินก็พอ เพราะของใหญ่ๆ พ่อกะแม่ก็ซื้อให้อยู่ละ เนอะ

พ่อ : รู้มั๊ยว่า บ้านหลังนี้ เป็นความภูมิใจที่สุดของพ่อ เพราะพ่อ ไม่ได้ขอเงินจากปู่และย่ามาสร้างเลย พ่อสร้างมันมาด้วยน้ำพักแรงของพ่อและแม่ บางส่วน พ่อก็ก่อเอง ฉาบเอง   พอมันเป็นรูปเป็นร่างมาได้ขนาดนี้ มองไปทีไร ก็อดภูมิใจไม่ได้สักครั้ง

แม่ : พ่อกับแม่ สามารถหา สามารถสร้างให้ลูกได้ทุกอย่างๆ  แต่ลูกก็จะไม่ได้รับความรู้สึกแบบนี้ แบบที่พ่อกับแม่มีเมื่อมองเห็นมัน

พ่อ : ที่พ่อกับแม่จะบอกก็คือ พ่อกับแม่ อยากให้ลูก ได้เรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง มันอาจจะหนัก มันอาจจะเหนื่อย  แต่ถ้าลูกได้มันมาด้วยตัวของลูกเอง ลูกจะรักมัน และดูแลมันเป็นอย่างดี
เชื่อเถอะว่า ทุกๆอย่างที่เกิดจากความพยายาม มันจะมีค่าสำหรับเราอย่างที่สุด

แม่ : พ่อกับแม่ จะออกรถให้ลูกนะ  พ่อกับแม่ตกลงกันแล้วว่าจะให้แค่ส่วนหนึ่ง คือ ดาวน์ให้ แต่จะให้ลูกผ่อนเอง ลูกจะได้รัก และดูแลมันอย่างดี เพราะ ลูกจะได้มันมา ด้วยเงินที่ลูกหาเอง ส่วนเงินที่พ่อกับแม่ดาวน์ให้นั้น ถือซะว่า เป็นรางวัลสำหรับใบปริญญา และรางวัลสำหรับว่าที่ทนายความคนเก่งนะจ๊ะ

พ่อ : ไม่โกรธพ่อใช่มั๊ย ที่ไมาซื้อให้ลูกเลย พ่ออยากให้ลูกใช้เงินเป็น รู้จักแบ่งใช้เงิน และอยากให้ลูกมีของที่เป็นของลูกจริงๆ 

ฉัน : ไม่เลยค่ะ  แค่นี้ก็ดีมากแล้ว หนูเข้าใจ ที่พ่อกับแม่ต้องการจะสื่อทุกอย่าง หนูจะหาเงินจ่ายๆส่วนที่เหลือ ด้วยตัวหนูเองค่ะ  ขอบคุณมากนะคะ

บ้านเรา อาจไม่ได้ประเคนทุกอย่างมาให้
แต่ละอย่างมักจะต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน
แต่สิ่งที่แลกเปลี่ยนไปนั้น 
ผลสุดท้าย คนที่ได้ประโยชน์จากมัน ก็คือเราอยู่ดี
SHARE

Comments