I มนุษย์พิซซ่า I
เพื่อนพิเศษ..ดูจะเป็นคำนิยามที่เป็นไปได้มากที่สุด
หรืออันที่จริง "แค่เพื่อน" เท่านั้นล่ะ.. เพราะความพิเศษที่เพิ่มให้นั้นเค้าอาจไม่ต้องการก็เป็นได้..  
ว่ากันเรื่องด้วยวันเกิดที่ผ่านมา
เราตั้งใจไว้ว่าจะทานมังสวิรัติ 1 เดือน เหตุการณ์ก็ดูปกติดีจนกระทั่งเย็นวันนั้น..
วันพุธที่สองมีนาคม

จะว่าไปแล้วบางสิ่งบางอย่างมันก็ไม่เคยอยู่ในแพลนตั้งแต่แรก
การมาของเธอก็เช่นกัน ครั้งนี้ก็ยังดูแปลกๆเหมือนเคย
คาดเดาได้ยากยิ่ง..

จากการเลื่อนนัดเอาของมาให้เราวันจันทร์  ก็เลื่อนมาเช้าวันพุธ
จากเช้าวันพุธก็เลื่อนเป็นช่วงบ่าย จากช่วงบ่ายก็เป็นช่วงบ่ายเย็นๆและในที่สุดเธอก็โผล่มาเกือบหกโมงเย็น..แน่นอนร้านกาแฟใต้ตึกเหมือนทุกครั้ง..

เราไม่ได้เอะใจอะไร เกือบลืมไปด้วยซ้ำว่าวันนี้วันเกิดตัวเอง 
และก็ไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะมาเย็นแบบนี้ 

วันนั้นแพลนเรารวนไปหมด
จะเรียกว่า" สับรางไม่ทัน" คำนี้ก็ดูจะแย่ไปสักหน่อย ออกแนวน่าหมั่นไส้อยู่ในที แต่มันคือความจริง... 
เซอร์ไพรส์ที่เราคาดไม่ถึงจากพี่คนนึงที่บินมาจากนครศรีธรรมราช แล้วขับรถตรงมาเพื่อจะรับเราไปฉลองวันเกิดที่ร้านแถวเมืองทอง..และจะมาถึงที่ทำงานเราตอนทุ่มครึ่ง
การมาแบบไม่ได้นัดหมายของทั้งคู่
ทำให้เราคาดเดา( ชีวิตกูเอง )ได้ยากยิ่งนัก -*-
ประโยคที่เราถามเธอตอนเจอหน้า
ว่าทำไมมาเย็นแบบนี้ เราคงอยู่ได้แปปเดียวเพราะมีนัดตอนสองทุ่ม
เธอตอบว่าติดธุระ รถติดและก็คิดว่าเราคงไม่ไปไหนซะอีก..

....โกหกหน่อยก็ได้มั๊งว่าอยากเจอเรา... 

ตอนนั้นเราก็จำอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้เหมือนกัน
ก็แอบหวังเล็กๆเรื่องเธอ เราดีใจที่เธอมา  
ดีใจที่เธอจำวันเกิดเราได้ แต่ก็เหงื่อตกปนลุ้นแบบประหลาดๆ

จะบอกยังไง ว่านัดเพื่อนไว้แล้ว...แต่ก็นะ..
" ปะ กินข้าวกัน " ข้อสรุปในสิบนาทีต่อมาของเราทั้งคู่แบบงงๆ 
เราก็จำไม่ได้ว่าใครชวนใคร รู้แต่สองชั่วโมงนั้นถือเป็นการฉลองวันเกิดเราแบบฉุกละหุกจริงๆ


วันเกิดเรา เธอเอากระเป๋าเดินทางมาให้แลกกันกับอาหารจานโปรดของเธอ
ใช่แล้ว มันคือ พิซซ่า..

จำได้ว่ามื้อนั้นเปิดเมนูทั้งร้านทานได้แค่ผักโขมอบชีสกับอะไรก็ได้ที่เป็นสลัดไม่ก็เห็ด
แต่ด้วยความอยากฮาวายเอี้ยนส์มากๆ แถมพิซซ่าสั่งได้สองหน้าจึงมีเห็ดครึ่งนึงและแฮมฮาวายเอี้ยนส์ครึ่งนึง
เราไม่ชอบทานผักโขมอบชีสเลย มันแหยะๆ แต่เธอก็กินจนเกลี้ยง..แน่นอนวิจารณ์ผักและชีสแบบที่เธอถนัดอีกด้วย

"เนื้อน่าจะแน่นกว่านี้นะ แต่ก็อร่อยดี ใช้ได้ " เธอพูดไปชิมไป
มื้อนั้นเรากินได้ไม่เยอะ กินไปมองมือถือไปสลับกับมองนาฬิกาจนเธอถามขึ้นมา..

" พี่เค้าจริงจังเนอะ จะมาถึงกี่โมงอะ" เธอหยิบพิซซ่าเข้าปากตอนที่ถามประโยคนี้

"ไม่เห็นอยากจะไปด้วยสักนิด จะมาทำไมก็ไม่รู้ "
เราตอบพลางเขี่ยพิซซ่าที่อยู่ในจานตรงหน้า

ตอนนั้นเราเกิดคำถามในใจ...
นั่นสิ แล้วเราจะรับปากพี่คนนั้นทำไม เพราะเกรงใจที่เค้ามาหา หรืออยากจะประชดใครกันแน่..
 

" อยากให้เราไปรึเปล่า" เราถามประโยคนี้กลับไปที่เธอ 
สิ่งที่ได้ยินเหมือนเรารู้ล่วงหน้า..

"แล้วแต่เธอเลย... " ประโยคคำตอบที่ไม่ตรงใจเราสักนิด

ก็เลือกแล้วป่าววะ ยังจะมาให้เราไปอีก..เสียงพึมพำของเรา ดังกว่าเสียงส้อมกระทบจานไม่เท่าไหร่ แน่นอนเธอคงไม่ได้ยินเช่นกัน...

" ถ้าเธอบอกว่าไม่อยากให้ไป เราก็จะไม่ไป"
ครั้งนี้เราพูดพลางสบตาผ่านกรอบแว่นกลมๆของเธอ

" ก็ใครจะห้ามได้ ถ้าเธออยากไป.."

ความเงียบประหลาดๆปกคลุมอาหารมื้อนั้น... 
เราทั้งคู่พูดคุยประเด็นเรื่องอื่น จนกระทั่งวกมาถึงพิซซ่าสามชิ้นสุดท้าย.. ตอนนั้นเราอิ่มมากๆแต่เธอแกมบังคับให้ช่วยจัดการพิซซ่าอีกชิ้น

"ไม่กิน มีแฮม "
ประโยคที่เราตัดจบด้วยชัยชนะแบบเหนือๆ
" จะให้กินเอาแฮมออกให้ดิ 555 " เราพูดขำๆเพราะแฮมชิ้นเล็กแทรกล้นเต็มหน้าพิซซ่าไปหมด
 
เธอไม่พูดอะไร แต่จัดแจงค่อยๆเขี่ยแฮมออกทีละชิ้น และค่อยๆเลาะเอาแต่หน้าพิซซ่ากับสับปะรดมาให้
ตอนนั้นเรามองอยู่ตลอด.. เธอดูตั้งใจกับสิ่งที่ทำตรงหน้ามากๆถึงมันจะดูไร้สาระ แต่เราก็อดอมยิ้มไม่ได้..

ตอนนั้นสารภาพตรงๆว่าอยากจะให้มีพิซซ่าถ่วงเวลาอีกสักยี่สิบชิ้นจริงๆ.. 

ก่อนออกจากร้านวันนั้น เราแวะดูของกันต่อนิดหน่อย เธอซื้อของน่ารักๆให้เราอีกชิ้น นอกเหนือจากเค้กแบล็คฟอเรสต์และชานมที่ส่งเป็นของขวัญผ่านไลน์มาให้..
 
อยู่ๆเสียงคอลไลน์ก็ดังขึ้น..
เธอเดินหันหลังผละจากเราทันที แทบไม่สบสายตา

เราปฏิเสธเค้าไปด้วยเหตุผลสุภาพ ซึ่งปลายสายคงเข้าใจได้ไม่ยากนัก...
เหตุการณ์วันนั้นมันง่ายขึ้น เราโล่งใจอย่างบอกไม่ถููก ก็แค่เลือกทำตามที่ใจต้องการ..

หลายคนคงจินตนาการถึงการออกเดทวันเกิดที่แสนโรแมนติกต่อจากนี้
จะบอกว่าคุณคิดผิดถนัด..

"เหนื่อยแล้วอะ" เธอบอกตอนเดินกลับเข้ามา ก่อนที่เราจะบอกเรื่องยกเลิกนัด
การแยกย้ายและร่ำลากันที่รถไฟใต้ดินตอนสองทุ่มครึ่งจึงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นแบบไม่คาดคิดเช่นกัน..

คืนนั้นเราไปวัดหัวลำโพงต่อ คงเพราะอยากทำบุญวันเกิดหรือเฟลหนักจนนั่งรถไฟผิดสายก็จำไม่ได้เสียแล้ว..

คาดหวังให้เค้าอยู่ต่อ ตลกสิ้นดี..เรานึกขำกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้
ความสัมพันธ์แปลกๆของเราทั้งคู่มีความพิเศษบนความไม่ชัดเจนที่เราต่างเลือกให้คลุมเครือมานาน..เพื่อนพิเศษ..ดูจะเป็นคำนิยามที่เป็นไปได้มากที่สุด
หรืออันที่จริง "แค่เพื่อน" เท่านั้นล่ะ..
เพราะความพิเศษที่เพิ่มให้นั้นเค้าอาจไม่ต้องการก็เป็นได้..  

ขากลับจากวัด คนในขบวนรถไฟใต้ดินมองเราด้วยความสงสัย ที่เห็นผู้หญิงคนนึงนั่งยิ้มกับมือถือคนเดียวได้เป็นสิบนาที

วันนั้นเราแค่อยากจะบอกว่า มังแตกไปละเรียบร้อย เพราะแฮมมันซ่อนอยู่ในแผ่นแป้งอีกที..  
และก็ขอบคุณที่เธอมาเป็นของขวัญเซอร์ไพรสวันเกิดที่ซับซ้อนยิ่งกว่าหนังinception
เราสนุกกับการคาดเดาไม่ได้แบบนี้เหมือนกัน คงเพราะใจลึกๆก็กลัวผิดหวังที่จะคาดหวังในเรื่องแบบนี้..

พรุ่งนี้เราจะไปทานพิซซ่าร้านนั้น
ถ้าเธอยังว่าง..จะแวะมาตอนเย็นอีกครั้งก็ได้ ♡
เราสัญญา ครั้งนี้เธอไม่ต้องมาเขี่ยแฮมออกแล้วล่ะ

ถือเป็นมื้อสุดท้ายของเราก่อนเธอบินอาทิตย์หน้าก็ยังดี
หวังว่าคงได้ยินคำตอบแบบที่เราคาดนะ

‪#‎ถึงเธอมนุษย์พิซซ่า‬
‪#‎เขียนจบปุ๊ปเลสเตอร์เป็นแชมป์พรีเมียร์ลีคพอดีเซอร์ไพรส์ทุกช่วงเวลาจริงๆให้ตาย‬
04.15
03-05-2016
SHARE
Writer
MBMBMB
...
REAL TRIAL

Comments

Rose_K
3 years ago
อ่านไปนึกว่าตัวเองมาเขียน มีองค์ประกอบหลายอย่างที่คุ้นเคย แต่ต่างที่นี่นกจริงๆ เพื่อนจริงๆ ลดดีกรีความกุ๊กกิ๊กลงมาสี่ระดับ 555

ชอบภาษาที่เขียนจังเลย อ่านสบาย น่ารักจนต้องแอบยิ้มตามทั้งที่ส่วนหนึ่งในใจก็เจ็บจี๊ดๆ

ขอให้สมปรารถนานะคะ :)
Reply
MBMBMB
3 years ago
ยิ้มตามแบบเจ็บจี๊ดๆ ขอบคุณนะคะ
Codename_Alpha
3 years ago
เพื่อนพิเศษ
เป็นคำที่อ่านแล้ว กระแทกกลางใจเลยครับ
#เจ็บจนจุก
Reply
MBMBMB
3 years ago
พิเศษแค่ไหนก็เพื่อนอยู่ดีเนอะ 55