วันหนึ่งในชีวิต กับคำสอนจากปราชญ์ของแผ่นดิน

“เชิญทางนี้ครับ” 
เสียงเรียกจากชายหนุ่ม อายุรุ่นสามสิบกว่าๆเรียกผม ให้เดินตามไปอย่างว่าง่ายผ่านดงกล้วยไม้สีสันแปลกตา แต่มีอยู่อย่างดาษดื่นในสวนแห่งนั้น ความหลากสีของมันที่ถูกนำมาวางไว้อย่างลงตัวตามจังหวะของสีโทนเย็นโทนร้อน ทำให้สวนนี้เหมือนกับการเดินผ่านหุบเขาในเทพนิยายที่เราเคยจินตนาการกันว่ามันคงเต็มไปด้วยดอกไม้นานๆพันธุ์ แต่สวนตรงนี้กล้วยไม้คือตัวละครเอกที่ออกมาแนะนำตัว ผ่านอารมณ์ที่แสดงออกด้วยสีสันต่างๆ ตามความนึกคิด อาหารที่มันดูดซับ ใครจะรู้ได้ว่า ดอกไม้แต่ละดอกก็มีอารมณ์ของมัน เฉกเช่นกับผู้คนหลากหลายที่ผมเจออยู่ทุกวัน

ผมเดินดูต้นกล้วยไม้ตามทางไปเรื่อยๆ อากาศในสวนช่างเย็นสบายจากความเย็นธรรมชาติที่มีเพียงความชื้นอ่อนๆมากระทบผิวให้รู้สึกว่าเดินอยู่ในมวลน้ำที่สดชื่นแต่ไม่มีตัวตนให้เห็น ในนี้ช่างผิดแผกกับกับอุณหภูมิข้างนอกที่ร้อนระอุแทบทะลุปรอทและทุบสถิติความแห้งแล้งของทะเลทรายทั้งที่เราเคยเป็นประเทศที่เคยอุดมไปด้วยความชุ่มชื้น

ผมเดินตามชายหนุ่มคนนั้นไปจนถึงห้องทำงานห้องหนึ่ง ผ่านภาพวาดสีน้ำมันหลากสีต่างๆที่มีลงชื่อจิตกรด้านล่างเอาไว้ ภาพต้นไม้ใบหญ้าที่มีความสงบ เยือกเย็น เข้ากับบรรยากาศห้องทำงานห้องนั้น รูปถ่ายหลายๆรูปของบุคคลท่านนั้นร่วมถ่ายกับพระเจ้าแผ่นดินของเราเป็นเครื่องยืนยันถึงความเป็นคนพิเศษที่น่าจะเป็นที่นับถือของคนมากมาย ผมไม่เคยรู้จักท่านมาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านเป็นคนสำคัญระดับไหน ในชีวิตผมมีคนสำคัญระดับประเทศมากมายเรียกผมเข้าไปถามในสิ่งที่ผมกำลังทำ แต่ผมก็มองทุกคนเหมือนๆกัน งานที่ผมกำลังทำเป็นสิ่งสำคัญที่สุด


“สวัสดีครับ” 
ผมยกมือไหว้ผู้อาวุโสที่อายุน่าจะราวๆเกิน 90 สิบปี แต่ยังมีสีหน้าสดชื่นแจ่มใส ถึงแม้ว่าสีของดวงตาทั้งคู่เริ่มดูฝ้าฟางจนแทบจะเรียกได้ว่าขาวขุ่น แต่ก็มีพลังงานบางอย่างส่งออกมาจากดวงตาคู่นั้น พลังงานที่สะสมมาจากระยะเวลาทั้งชีวิตมากกว่าอายุผมไปหลายรอบทำให้พลางนึกไปถึงอาจารย์สอนเปียโนของผมชาวฝรั่งเศส ที่แม้อายุจะเหยียบร้อยปีแล้ว ยังรับสอนนักเรียนวันละ 5 ชั่วโมงเสมอ การทำงานหนักไปเรื่อยๆกลายเป็นยาอายุวัฒนะที่แสนจะวิเศษที่น้อยคนจะรู้

ผู้อาวุโสท่านนั้นมองและยิ้มมาให้ผมอย่างใจดี พร้อมกับยิงคำถามมามากมายถึงสิ่งที่ผมกำลังทำ ไม่น่าเชื่อว่าท่านจะสนใจศึกษาสิ่งทีผมกำลังสร้าง ในบรรยากาศการพูดคุยกันนั้น ผมไม่ได้รู้สึกถึงอัตตาที่ผมเตรียมตัวว่าจะต้องเจอจากบุคคลระดับนี้ มันค่อนข้างผิดคาด ในช่วงที่พูดคุยกันเรากลายเป็นมนุษย์สองคนที่ดูจะมีอายุเท่ากัน ร่วมแบ่งปันความรักในสิ่งที่ทำร่วมกัน แต่ละคำพูดของท่านแสดงความเคารพในสิ่งที่ผู้ที่อ่อนอายุกว่าอย่างผมกำลังสร้างโดยไม่ได้ถูกดูว่าเป็นสิ่งที่เพ้อฝันจากความด้อยประสบการณ์ สิ่งที่ผู้อาวุโสสนใจคือมุมมองการอยู่ร่วมกับธรรมชาติในแบบของผม แต่แตกต่างกับมุมมองของท่านอย่างสิ้นเชิง แต่มันก็เป็นการพูดคุยที่น่าสนใจที่คนต่างสมัย 2 คน อายุที่ห่างกัน 2-3 ช่วง จะมานั่งคุยสิ่งที่เราสนใจร่วมกันคือการสร้างทางแก้ไขในอนาคตให้กับมนุษยชาติ

ระหว่างที่เรานั่งสนทนากันอยู่นั้น ผู้อาวุโสก็หันไปสั่งเลขาฯที่นั่งรอรับคำสั่งอยู่ข้างๆให้พริ้นท์งานที่ท่านเขียนออกมาจากเครื่องคอมพิวเตอร์ของท่านแล้วส่งมาให้ผมอ่านเรื่อยๆ ท่านคงอยากจะบอกอะไรผม ผมสะดุดตากับบทความที่มีชื่อว่า จากกระแสน้ำใช้ถึงน้ำใจคน บทความเขียนเมื่อปี 2537 อธิบายถึงปัญหาน้ำแล้งที่สาเหตุเกิดขึ้นจากปัญหาน้ำใจของคนซึ่งนับวันจะยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น สังคมปัจจุบันที่เน้นการตอบสนองความต้องการทางกายของตัวเองมาก่อนผู้อื่น ผลักดันให้ผู้ด้อยโอกาสทางสังคมต้องกลายมาเป็นผู้ทำลายธรรมชาติเพื่อความอยู่รอด สิ่งที่เราเคยคิดว่าไม่น่าเกี่ยวเนื่องกับเรา จนในท้ายที่สุดเราเริ่มที่จะเข้าใจว่าท้ายสุดเราทุกคนอาศัยอยู่บนเรือลำเดียวกัน เมื่อเรือของเราถูกเจาะถูกทำลายจากผู้ที่อดอยากและไม่มีทางเลือก เรือทั้งลำก็จะจมดิ่งลง พาเอาเราทุกคนไม่ว่ารวยหรือจนให้ได้รับผลจากการกระทำของความแล้งน้ำใจของตัวเองอย่าทั่วถึงกัน

สิ่งที่ผู้อาวุโสคงอยากบอกคือเราทุกคนทุกวันนี้เน้นแต่การแก้ปัญหากันที่ปลายเหตุ โดยนำระบบ เครื่องมือสมัยใหม่ ข้อบังคับ ระเบียบต่างๆมาลงโทษแก่ผู้ทำลายป่าต้นน้ำ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้ด้อยโอกาสที่ต้องทำไปด้วยการถูกชักจูงหรือเพื่อความอยู่รอดไปวันๆของตัวเอง ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นภาวะยึดติดอยู่กับรูปแบบอันเป็นเปลือกนอก ซึ่งเริ่มทำลายความเชื่อมโยงของคนในชนบทและคนเมืองให้ห่างออกจากกันไปเรื่อยๆทั้งที่การแก้ปัญหาน่าจะทำให้ทุกคนเชื่อมโยงเข้าหากันเพื่อช่วยกันแก้ปัญหา ถึงแม้เราจะท่องกันติดปากไปทั้งเมืองว่าต้องประหยัดน้ำๆ แต่เราไม่เข้าใจหรอกว่าแท้จริงแล้วมันหมายถึงอะไร และการประหยัดน้ำจะช่วยคนในชนบทได้อย่างไร สิ่งที่เราควรทำมากกว่าแค่การประหยัดน้ำ คือการที่จะช่วยกันคิดและหาทางสร้างระบบที่ยั่งยืนร่วมกันเพื่อให้ธรรมชาติไม่ถูกทำลายเพราะความอดอยากอีกต่อไป อย่าให้คนชนบทต้องทำลายธรรมชาติเพียงเพื่อจะได้รับเศษเงินจากคนในเมือง



ผมเดินออกจากที่ทำงานของผู้อาวุโสออกมาในตอนเย็น ด้วยความรู้สึกที่ปลอดโปร่ง การได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกับผู้มีปัญญาสูงส่งและต่างคนต่างพูดคุยกันอย่างไม่มีอัตตาของแต่ละคนมาวางกั้นเป็นกำแพงไว้ข่างหน้าช่างเป็นความสบายใจที่สร้างความสงบให้จิตใจผมที่สุด ผมเริ่มพิจารณาชีวิตที่ผ่านมา อัตตาที่คอยขับเคลื่อนให้ผมคอยทะเลาะกับคนโน้นคนนี้เพื่อเอาชนะ แม้แต่กับผู้หญิงที่ผมรักมันไม่ได้พาผมไปที่ไหนไกลเลย มันพาผมกลับมาอยู่คนเดียวต่อไปต่างหาก

เคยมีใครซักคนบอกผมว่า คนเราถ้าจะได้รักกัน แม้ไม่ต้องพยายามก็จะได้รักกัน ผมพยายามกับเธอมามากที่สุดแล้ว ผมให้เธอทุกสิ่งที่ผมมีทั้งหมด แต่ถ้ามันจะยังไม่เพียงพอกับเธอ ผมก็ทำได้เพียงอวยพรให้เธอได้พบกับคนที่สามารถให้สิ่งที่เธออยากได้ ตอนนี้ผมวางอัตตาลงแล้ว ผมรู้สึกสบายใจขึ้นเหมือนตัวเองเป็นสายน้ำที่ไหลไปเรื่อยๆอย่างเบาสบาย ไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป มีแต่ความสงบที่ดำดิ่งและเมื่อผมคิดถึงเธอเป็นระยะ ผมก็ได้แต่ส่งความรู้สึกดีๆไปให้เธอ น้ำใจ สิ่งที่ท่านอาวุโสพูดออกมาในวันนี้เปลี่ยนมุมมองในเรื่องของเราอย่างสิ้นเชิง ความสุขที่แท้จริงก็กลับมาสู่จุดที่ได้เป็นผู้ให้เหมือนเดิมเหมือนกับที่ผมเคยเริ่มกับเธอมาแบบนี้ โดยที่ไม่เคยหวังอะไรตอบแทนจากเธอ

คืนนี้ผมส่งข้อความไปขอโทษเธอที่ผมอาจจะเคยพูดไม่ดีกับเธอไม่ว่าผมจะถูกหรือผิดก็ตาม อัตตาเมื่อวางลงบนพื้นแล้วจิตวิญญาณช่างรู้สึกเบาสบาย ความสุขเย็นใจก็บังเกิดเป็นความปิติในช่วงขณะที่กำลังหายใจอยู่ ในเรื่องความรัก ใครถูกหรือผิดมันไม่มีความสำคัญอีกต่อไปแล้ว มันมีแต่ความปรารถนาดีให้แก่กันอยากเห็นเธอมีความสุขกับคนที่เธอเลือก จะเป็นใครก็แล้วแต่ อย่างที่บางคนเคยบอกว่าในเรื่องความรักไม่มีถูกหรือผิด มีแต่ใช่หรือไม่ใช่เท่านั้น เมื่อท้ายสุดเธอคิดว่าผมไม่ใช่โดยการเลือกที่จะเงียบ ไม่สื่อสารอะไรอีกต่อไป ผมก็ควรจะต้องกลับมาอยู่กับตัวเองต่อไป

งูเห่าตัวนั้นที่กัดรัดผมมาตลอดหลายเดือน วันนี้ยอมปล่อยผมเป็นอิสระ และเลื้อยหายจากไปอย่างช้าๆ

SHARE
Writer
Imagist
Imagination has no limite
เป็นคนโลกสวย รักทุกคน รักดินร่วน น้ำตกเหวนรก ก้อนเมฆ ดอกหญ้า อ่องซาน คานธี และแมวดำ

Comments

imonkey7
3 years ago
เราแก้ไขวิธีที่ปลายเหตุด้วยการเพิ่มโทษให้ผู้ที่ทำผิด เช่นนั้นเธอจึงจากไป
Reply
Kaze
3 years ago
ให้แง่คิดที่ดี^^

Reply
Imagist
3 years ago
😄