ความรักยุค90ของเด็กชนบทคนนึง
 เชื่อว่าเศษเสี้ยวความทรงจำในช่วงวัยรุ่นทุกคน ย่อมมีเรื่องความรักที่มีทุกอารมณ์ ทั้งสุข ทุกข์ ดีใจ เสียใจ และเมื่อเรากลับไปคิดถึงมันอีกครั้ง เราก็คงอดที่จะขำไม่ได้ในสิ่งเหล่านั้นที่เราเคยทำไป ผมก็เป็นคนนึงที่มีความรักในช่วงวัยนั้น เป็นความรักที่ยังติดอยู่ในความทรงจำผมเรื่อยมา
ผมเป็นลูกชาวสวนในแถบชนบทแห่งหนึ่งซึ่งชนบทมาก ถึงมากที่สุด เชื่อไหมขนาดสายโทรศัพท์บ้านยังไม่ผ่านบ้านผม ตู้โทรศัพท์อยู่ห่างจากบ้านก็ตั้ง2ถึง3กิโลถนนก็ถนนลูกรัง ยังดีที่ไฟฟ้าเข้าถึง ตอนช่วงม.ปลาย พ่อส่งให้ผมเข้าไปเรียนในเมืองซึ่งห่างจากบ้านผมเกือบ50กิโล โดยให้เหตุผลว่าในเมืองมาตรฐานการสอนมันดีกว่าแล้วต้องนั่งรถประจำไปกลับด้วย ตื่นตี5 เพื่อนั่งรถตั้งแต่6โมง ผมก็ทำตามโดยดีเพราะเป็นคนที่เชื่อฟังพ่อมาก ชีวิตก็วนเวียนไปเรื่อยๆตื่นตี5 กลับถึงบ้าน6โมงเย็น จนมาถึงตอนผมม.6ต้นเทอม1 ผมได้เจอรุ่นน้องคนนึง ซึ่งผมเจอครั้งแรกผมชอบเขามาก ตัวเล็ก ใส่แว่น ผมสั้น ผมพยายามจะจีบเขาโดยให้เพื่อนไปขอMให้(ยุคผมฮิตMSNโดยเวลาขอเมลจะเรียกย่อๆว่าM) เขาก็ให้โดยดีนะ อาจจะสนใจผมอยู่เหมือนกันก็ได้มั้ง ฮ่าๆๆ หลังจากนั้นผมกลับบ้านไปผมก็ไปร้านเกมเพื่อคุยกัน อย่างที่ผมบอกไป บ้านผมสายโทรศัพท์ไม่ผ่าน เลยไม่มีอินเตอร์เน็ตใช้เวลาจะคุยmกับใครก็ต้องไปที่ร้านเกม ซึ่งร้านเกมห่างจากบ้านผมเกือบ4กิโล ตอนผมจีบเธอใหม่ๆ เชื่อไหมกลับจากรร.ถึงบ้าน6โมงเย็นบางวันเกือบทุ่ม ด้วยความคิดถึงกลับมาข้าวปลาก็ไม่กิน จับจักรยานได้ผมก็ปั่นไปร้านเกมทันที กว่าจะคุยเสร็จกว่าจะถึงบ้านก็เกือบ4ทุ่มซึ่งพ่อก็ด่าทุกวัน เป็นแบบนี้ทุกวัน จนพ่อผมไปเล่าให้ใครต่อใครฟังว่าผมติดเกมหนัก กลับบ้านมาข้าวปลาไม่กินจะไปร้านเกม แต่ความจริงคือผมเป็นเด็กผู้ชายที่เล่นเกมไม่เป็น ไปร้านเกมเสียค่าชั่วโมงเพื่อคุยกับเธอเพียงอย่างเดียว แล้วบางทีเธอมาออนช้าบ้าง ไม่ได้ออนบ้าง วันไหนเธอไม่ออนก็เฟลไปดิ ฮ่าๆๆ ซึ่งจะบอกพ่อว่าไม่เล่นเกมแต่ไปจีบสาวก็เขินพ่อ เลยต้องยอมเป็นเด็กติดเกมในสายตาคนอื่นไปโดยปริยาย ฮ่าๆๆ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่น่าจดจำมาก การได้คิดถึงและคอยเวลาที่กลับบ้าน มานั่งคอยอยู่หน้าคอมให้เสียค่าชั่วโมงไปเรื่อยๆเพื่อคอยที่จะได้คุยกับใครซักคนมันมีความสุขจริงๆ จนคุยกันมาเรื่อยๆแล้วผมก็ขอเบอร์เธอ แรกๆเธอก็ไม่ให้นะ ผมก็หน้าด้านขอเรื่อยๆ จนเธอให้เบอร์มา ตอนนั้นผมดีใจมาก จนกระโดดตัวลอย ไปบอกเพื่อนข้างๆว่าได้เบอร์เขาแล้ว แต่พอมาดูให้ดีเป็นเบอร์ 0897654321 อ่าวว เลขเรียง หลอกกันนี่หว่า ผมบอกว่ารู้ไหมดีใจกระโดดตัวลอยเลย เธอก็ขำ แล้วเธอบอก อะๆ สงสาร แล้วให้เบอร์ผมมา ให้มา8ตัวอีก ขาด2ตัว ให้ผมไปสุ่มเอา ดูๆ ดูเธอทำ คืนนั้นผมก็รันเบอร์เรื่อยๆเลย แล้วรู้ไหม เลขสองตัวสุดท้ายคืออะไร 81 แปดหนึ่งเลยนะ ให้ผมรัน80ตัวเลข โทรมีคนใช้บ้าง เบอร์ยังไม่เปิดบ้าง เล่นเอาโทรศัพท์แม่หมดไปเกือบร้อย กว่าจะได้คุยกัน ช่วงนั้นโทรศัพท์มันจะมีโปรโทรฟรี5ทุ่มถึง5โมงเย็น แล้วบ้านผมมันก็ไม่ค่อยมีสัญญาณโทรศัพท์ด้วยสิเวลาโทรคุยก็ต้องเล็งที่ตั้งโทรศัพท์ให้มีสัญญาณที่สุดแล้วก็เสียบหูฟัง แวลาเขินก็ม้วนมากไปไม่ได้ ม้วนทีโทรศัพท์เลื่อน สัญญาณขาด โทรศัพท์ก็ตัด ฮ่าๆๆ และทุกครั้งที่ผมเติมเงินโทรศัพท์ผมจะไม่ออนไลน์เงิน แต่ผมจะซื้อบัตรเติมเงินแล้วเก็บสะสมไว้ มาดูเมื่อตอนที่คิดถึงเธอ จากนั้นเราได้คบกันคบกันได้2ปีกว่าแล้วก็ต้องเลิกกันเพราะความไม่เข้าใจกัน แต่สำหรับผมนับเป็นช่วงที่ดีที่สุด เป็นความทุลักทุเลที่มีความสุขมากที่สุดของผมเลย เป็นความทรงจำที่ผมจะไม่ลืมเลย...เป็นความรักที่เด็กยุคสมาร์ทโฟนที่คุยไลน์กันได้ตลอดเวลาไม่มีทางเข้าใจ



SHARE

Comments

wanlamoon
3 years ago
สมัยเราวัยรุ่น msn ยังไม่มีเลย 555
Reply
Farmer
3 years ago
55555555 บ่งบอกอายุมากครับบบบ
Reply