ยังฟังเพลงนั้นอยู่หรือเปล่า ?
"ยังฟังอยู่อีกหรอ เพลงนั้นอ่ะ"
.
ห้องแชทนี้ว่างมาหลายปีแล้ว ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่เกือบ 2 ปี ไม่ตกใจเท่าไหร่ที่เสียงแจ้งเตือนแชทเฟสบุ๊คดังขึ้น แต่ใจไม่กล้ากดเข้าไปอ่านว่าข้อความก่อนที่ใครคนนั้นจะ sent sticker นั้นพิมพ์ว่าอะไรเมื่อเห็นชื่อเจ้าของที่ด้านบนของห้องแชท

"เพลงอะไรวะ"
"ที่มึงเพิ่งแชร์ไง"
"อ๋อ ก็ฟังดิ ทำไมวะ"
". . .นั่นสิเนอะ ทำไมวะ"

.
ความจริงเรายังจำได้ ถึงเหตุผลของการทักทายครั้งนี้เกี่ยวกับเพลงนั้นของคุณ
มันเป็นเพลงที่คุณบอกว่า ไม่เห็นเพราะตรงไหนเลย ตอนฉันเปิดเป็นรอบที่ 42 ของวัน
ฉันได้แต่บอกคุณว่า ฉันชอบ ถ้าคุณไม่ชอบก็เดินออกไปเลยไป แล้วเราก็หัวเราะกันสองคน
ฉันจำได้ว่าฉันชอบแกล้งคุณด้วยการเปิดเพลงนี้ คุณจะหันมาทำหน้าเบื่อใส่ฉัน แต่ฉันมองว่ามันตลกดี เลยยิ่งทำให้ฉันชอบที่เปิดมันบ่อยกว่า 42 ครั้งต่อวัน

เมื่อไหร่ที่ฉันเห็นคุณเปิดประตูออกไปที่ระเบียงพร้อมกับหยิบบุหรี่ออกไปด้วย ฉันจะรีบวิ่งไปพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ แล้วเปิดเพลงนั้น คุณเคยบอกว่า คุณออกมาสูบบุหรี่เพราะเครียด แต่กลายเป็นว่าฉันทำให้คุณเครียดกว่าเดิมซะอีก 

หรือจะเป็นตอนที่เรานั่งกันอยู่ที่บาร์ เมื่อฉันเห็นดวงตาผ่อนคลายของคุณ ฉันมักจะบอกคุณว่าเดี๋ยวมานะ ไปเข้าห้องน้ำก่อน แต่จริงๆแล้วฉันแอบเดินไปบอกนักดนตรีให้เล่นเพลงๆนั้น และคุณก็จับได้ทุกครั้ง แล้วก็พูดว่า "อีกแล้วนะ" ทุกที

และฉันยังจำได้อีกว่า ตอนที่ฉันกับคุณทะเลาะกันครั้งแรก คุณตะหวาดฉันเสียงดังจนตัวฉันสั่น ทำอะไรไม่ถูก คุณดูโมโหร้ายจนฉันคิดว่าพรุ่งนี้ฉันอยากตื่นมาแล้วพบว่าคุณเป็นเพียงตุ๊กตาตัวหนึ่ง แต่เมื่อ youtube ได้ auto play เพลงนั้นขึ้นมา คุณมองหน้าฉันแล้วเดินเข้ามากอดแล้วบอกว่า "ผีร้ายออกไปแล้วๆ" ฉันก็หลุดขำออกมาทั้งๆที่แก้มยังเปียกเพราะน้ำตา คุณบอกว่า จะเป็นปอดบวมแล้ว น้ำตาฉันทำเสื้อคุณเปียกไปหมด

ฉันเคยถามคุณว่า เราฟังเพลงนี้ด้วยกันมาถึงร้อยครั้งหรือยัง คุณบอกว่า ใครจะมานั่งนับวะ 

.
"พอกูไม่อยู่แล้ว มึงเปิดเพลงนี้ฟังบ้างไหมวะ ฮ่าๆ"
"กูไม่ชอบ มึงจำไม่ได้หรอ"
"เพราะจำได้ไง ถึงถาม"
"กูว่า กูน่าจะเปิดฟังมันเกินร้อยครั้งแล้ววะ ฮ่าๆ"
.
ฉันกดเข้าไปฟังเพลงนั้นอีกครั้งในวันนี้ ฉันยังยิ้มอยู่เลย แต่พอมองไปข้างๆไม่เห็นคุณทำหน้าเบื่อใส่ ฉันก็อดใจหายไม่ได้ ไม่เคยคิดถึงเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ฉันพบว่าฉันไม่ชอบเอาเสียเลย

.
"นี่จะถามแค่นี้หรอวะ" ฉันพิมพ์แบบนั้นออกไป แทนคำว่า จบบทสนทนาแล้วหรอ?
"เออ ก็เห็นมึงแชร์ กูก็เอ้อ ทักซะหน่อย"
"อยู่ไหนวะ"
"หอ"
"ยังไม่ปิดเทอมอ่อ"
"ยังสอบไม่เสร็จวะ มึงกลับกรุงเทพแล้วหรอ"
"กำลังจะกลับ เหลือสอบอีกตัวเดียว"
"เออ ดีละ"
"อยู่คนเดียวหรอวะ"
"อืม ใช่. . ."
"เหงาหรอมึง"
"อยากเหงา แต่งานแม่งเยอะ เลยยังไม่ว่างไปเหงา"
"ขอเอาไปทวิตว่าเพื่อนถาปัตย์บอกว่าได้ปะ ฮ่าๆ"
"เออ เพื่อนบอกว่า"
"กูล้อเล่น"
"กำลังจะไปสูบบุหรี่ ตามมาเปิดเพลงดิ"
"ยังสูบบุหรี่อยู่อีกหรอ ไหนบอกจะเลิกไง"
"ไม่มีความจำเป็นต้องเลิกแล้ว"
". . ."
.
ฉันยังจำได้ดีอีกหนึ่งเรื่อง คืนนั้น คุณบอกว่าจะเลิกบุหรี่แล้ว ฉันถามว่าทำไม คุณตอบติดตลกว่าไม่มีเงินซื้อ ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะรู้ว่านั่นไม่ใช่เหตุผลจริงๆ คุณเอานิ้วโป้งมาขยี้คิ้วผูกโบว์ของฉันแล้วบอกว่า มันทำให้เหนื่อยง่าย ช่วงนี้รู้สึกแน่นหน้าอกนิดๆด้วย วันรุ่งขึ้นฉันเลยซื้อลูกอมให้คุณแล้วบอกว่า ถ้าหมดก็บอก ฉันจะซื้อให้ แล้วถ้าอยากสูบบุหรี่ให้เอาเงินที่จะซื้อบุหรี่มาใส่กระป๋องนี้แล้วเอาลูกอมไป คุณถามว่าแล้วฉันจะเอาเงินคุณไปทำอะไร ฉันยิ้ม แล้ววันรุ่งขึ้นที่กระป๋องก็มีกระดาษแปะไว้ว่า JAPAN IS CALLING! คุณบอกว่า คุณอยากไปญี่ปุ่นแล้วไล่ให้ฉันไปเก็บเงินเหมือนกัน
.
"ถ้ากูบอกว่าคิดถึงมันจะแย่ไปเปล่าวะ"
 แปลกดีที่ฉันใจสั่นกับประโยคนี้ แต่เสียงของใครบางคนข้างๆฉันพูดขึ้นว่า
"เดี๋ยวไปซ้อมดนตรีก่อนนะ จะรีบมา เอาอะไรไหม แต่ไม่มีตังค์นะ"
จากใจที่สั่นไหวไปกับเรื่องราวในอดีตก็หยุดนิ่ง
.
"ถ้ามึงอยู่ด้วย คืนนี้เก้าอี้บาร์ข้างๆคงเป็นมึง แล้วกูก็คงได้ฟังเพลงนั้นจากนักร้องในร้าน"
.
บทสนทนาจบลงไปแล้ว ฉันเพียงอยากบอกคุณว่า ได้โปรดอย่าคิดถึงฉันเพียงเพราะเสียงเพลงที่ล่องลอย กลิ่นบุหรี่ที่คุ้นเคย หรือเพราะความเดียวดายในเวลานี้เลย ฉันเพียงอยากบอกคุณว่าคุณเป็นส่วนลึกในใจของฉัน เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเหมือนควันบุหรี่ที่ล่องลอยเพียงชั่ววินาทีและจางไปในทันทีที่ปะทะกับมวลอากาศภายนอกริมฝีปาก แต่ฉันยังคงจดจำได้ว่าเป็น มาโบโล่ ดีฟซี 
.
ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ดี มันไม่ใช่ความรักแบบหนุ่มสาว แต่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันคนหนึ่ง คุณนอนหนุนตักฉันเพียงแค่ครั้งเดียว และฉันเคยบอกว่า ไม่มีใครกอดอุ่นเท่าคุณแล้ว วันนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้น แต่บางที กอดที่เยือกเย็นก็เป็นสิ่งที่ฉันต้องการในเวลาที่จิตใจมันร้อนรุ่ม ฉันไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกที่ฉันเป็นในตอนนี้อย่างไร แต่ถ้าให้สรุปสั้นๆอาจจะเป็น ฉันคงรักคนใจร้ายสักคนที่ขยันทำร้ายฉันไปแล้ว ส่วนคุณเป็นเพียงส่วนลึกในใจที่ฉันจะยังคงเก็บเอาไว้ เหมือนกับเพลงๆนั้น แม้วันนี้ฉันจะไม่ได้ฟังเพลงนั้นวันละ 42 รอบ เหมือนเมื่อก่อน แต่ฉันยังคงจำเนื้อร้องมันได้แม่นแม้ไม่ได้เปืดฟังเป็นเวลานาน หรือตอนนี้ ฉันเปิดเพลงนั้นแล้วคนข้างๆฉันไม่ทำหน้าตาตลกๆให้ฉันดูแถมยังไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันเปิดเพลงอะไร
.
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถ้าฉันเปิดเพลงสักเพลงขึ้นมา คุณคงจะถามว่านี่เพลงอะไรถ้าคุณไม่รู้จัก คุณคงจะบอกว่า ไม่เห็นเพราะเลยถ้าคุณไม่ชอบ หรือบอกว่าเพลงนี้ดีถ้ามันถูกใจคุณ ถึงตอนนี้เวลาที่ฉันเปิดเพลง คนข้างๆฉันจะไม่สนใจเลยแม้แต่ตัวโน้ตเดียว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันอยากเดินออกไปจากเขา ฉันไม่รู้เหตุผลหรอก แต่ก็นั่นแหล่ะ
.
คืนนี้คุณฟังเพลงนั้นอยู่หรือเปล่า ฉันคิดถึงคุณนะ.

SHARE
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

Violetto_
1 year ago
อินมาก เคยเป็นแบบนั้น เป็นคนขอบผูกติดกับเพลง
เราชอบๆ
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
เราเป็นพวกชอบตกหลุมรักนักดนตรี
BarBie
9 months ago
+1
Mayafrompluto
1 year ago
อยากรู้จังว่าเพลงอายัย😁
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
ของYKPB
HiddenMeaning
1 year ago
เมษาคือนักเขียนที่ดีจริงๆ
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
ขอบคุณที่ตามอ่านฮะะะะ
wibowbow
1 year ago
ถ้าบอกว่าคิดถึงจะดูเเย่ไหม T T
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
ก็คงแย่แหล่ะเนอะ