รัก ของ พ่อ
 
“ความรักของพ่อ นั้น เปรียบเสมือน ดั่งขุนเขา”

แม้แต่ในตอนที่ ไม่มีพระจันทร์ในคืนที่ฟ้ามืด



พ่ออยู่ที่ตรงนั้น ไปป์ก็อยู่ในปากเขา

ใบหน้าของเขาปกคลุมไปด้วยรอยย่น เมื่อเขาหันหัวกลับมา เขาเผยรอยยิ้มที่ทำให้ฉันเย็นใจ

หลังจากนั้นเขาขยี้ผมที่หัวฉันให้ยุ่งเหยิง



พระอาทิตย์ยังส่องแสง และฉันกำลังนั่งอยู่บนไหล่ของพ่อ สูงขึ้นไปในอากาศ , กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข

แต่ตอนนั้น ฉันไม่ได้รู้เลยว่าเสียงหัวเราะของฉัน นั้นคือ ความสุขของพ่อ



ฉันไม่ได้ต้องการที่จะเห็นเข้าแข็งแกร่ง,มือที่มั่นคงค่อยๆผอมลงและมีรอยย่น…



ฉันยังจำได้เวลาที่เขายกมือเขามาที่ฉัน ,ท่าน,และฉันจ้องเขม็งอย่างแข็งกร้าวและสู้กลับ

ดังนั้นฉันจึงเดินไปและปิดประตูด้วยเสียงอันดัง

ฉันไม่เคยที่จะเห็นร่างกายที่สั่นไหว,และแววตาที่รู้สึกผิดของเขา



 
ในคืนที่ฝนตกตอนเย็น,ตอนที่ฉันล้มลงป่วยบนเตียง

ฉันเปิดตาที่พร่าเลือน เพื่อเห็นคุณ, ผมขาวเป็นดอกเลา , ภาวนาพินอบพิเทาต่อแท่นบูชาของพระเจ้า , สวดมนต์อ้อนวอน

เพื่อขอให้ฉันนั้นหายดี . คุณพูดอย่างดังเกี่ยวกับ คุณขายทุกอย่าง ทั้งหมดเพื่อทำให้มั่นใจว่าตัว

ฉันนั้นหายสนิทดี


เมื่อฉันเห็นภาพนั้น, มือของฉันเร่มต้นที่จะสั่น,และหัวใจเหมือนดั่งโดนฉีก.

ฉันอยากจะเปิดปากของฉันและพูดว่า… ”พ่อ , ฉันผิดไปแล้ว.





สำหรับพ่อบางคน ลูกสาว คือ “ไข่มุกในกำปั้น”



ความรักของพ่อ และ ความรักของแม่ นั้นแตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิง

ความรักของพ่อนั้นถูกสงวนไว้อย่างมาก,เงียบกว่า,ดุจดั่งขุนเขา

เมื่อคุณยังเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ พ่อของคุณคือ เทวดาผู้ปกป้อง

เมื่อคุณกลายเป็นวัยรุ่น ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป

เขากลายเป็นอุปสรรคและขวากหนาม

หลังจากนั้น ,คุณใช้ตัวคุณเป็นศูนย์กลาง มองดูตัวคุณ อย่างเหนือกว่าเขา ให้เขาต่ำกว่าคุณ



กระทั่ง คุณมาถึง วัยกลางคน, ความคิด คุณ มองไปที่ขุนเขา และคุณ พลันตระหนักได้ว่า เขาได้อยู่ตรงนี้ตลอดเวลา,

จ้องมองดูคุณ อย่างภูมิใจ . ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ความหยิ่งยโสที่คุณทำ, ไม่ว่าความเห็นแก่ตัว และความใจแคบ,

เขายังไงก็ให้อภัยคุณ. ให้อภัยคุณโดยที่ไม่ต้องพูดแม้แต่คำเดียว



เมื่อคุณรู้สึกถึงความสิ้นหวัง,และพึ่งจะตระหนักถีง. นั่นแหละ…คือรักของคนที่เป็นพ่อ

เมื่อคุณมีมัน, คุณอาจจะไม่รู้สึกถึง ลึกๆข้างในเลย .เมื่อวันหนึ่ง คุณได้สูญเสียมันไป

คุณได้เสีย สวรรค์ในใจของคุณไปแล้ว!



เมื่อเด็กหวังที่จะดูแลพ่อแม่,สิ่งเดียวที่หาเจอคือ พ่อแม่นั้นไม่อยู่แล้ว, ถึงแม้… นั่นคือความเศร้าโศกที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างลึกซึ้งด้วยน้ำตา.



 
เมื่อในอดีต ฉันมองตัวฉันเอง เหมือนดั่ง สิ่งที่ยอดเยี่ยม

ท่าน, คุณ บอกกล่าวหลายสิ่งหลายอย่างในตอนนั้น.

คุณพยายามที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องกับกิจกรรมของฉัน แต่ในขณะช่วงเวลานั้น, ฉันรู้สึกว่าคุณได้เปลี่ยนไปจากแต่ก่อน

ฉันรู้สึกว่า ตัวเองมีความสามารถที่จะบินไปด้วยปีกของฉัน


แต่ แล้ว ปีกของฉันนั้นได้หักลง และฉัน พลันกลายเป็นความรู้สึกเหนื่อย

หลังจากที่บินมาเป็นระยะเวลายาวนาน , ฉันหันหลังกลับไปมองและคิดถึงคุณ,ท่าน,และทั้งหมดที่คุณบอกกล่าวกับฉัน

ในเวลานั้น อย่างไรก็ตาม , ทั้งหมดที่ฉันสามารถเห็น คือ สุสานของคุณ. ฉันยืนอยู่ตรงข้างหน้าสุสานของคุณและปัดกวาด. ฉันต้องการที่จะพูด 
”พ่อ … ฉันผิดเอง ”
 


ในอดีตที่ผ่านมา, ฉันมองคุณด้วยความดูถูก , ดังนั้นฉันจึงหันเหไปทางอื่น,ออกจากคุณไปเพื่อพิสูจน์ตัวเอง

หลายปีผ่านไป,หลังจากที่ฉัน พิชิตโลก ,ฉันได้กลับมาหาคุณ ด้วยชื่อเสียงและเกียรติ ทั้งหมด เพื่อมองดู ใบหน้าที่ตกใจ .

แทน,สิ่งที่ฉันเห็นกลับเป็น ความภาคภูมิใจที่คุณมีในตัวฉัน,ท่าน. ความเจ็บปวดมัน ถูกถมลงในหัวใจฉัน .ในเวลานั้น,ผมของคุณได้เปลี่ยนมาเป็นสีขาวจนยาวมานานแล้ว. ฉันกอดพ่อที่มีอายุของฉัน,และกระซิบ. 
“พ่อ ,ฉันกลับมาแล้ว” 





































SHARE
Writer
TheMyst
Writer
เป็นชายโสดตั้งแต่เกิด จะวัยเบญจเพส แสวงหาความรัก ขวนขวาย โหยหา ไม่อยากเป็น พี่ชาย เพื่อนพระเอก ตัวสำรอง power bank อีกแล้ว การมีโมเม้นโรแมนติกกับคนรัก ถือเป็นbucket list ในชีวิต ที่ก่อนตายต้องทำให้ได้ เขียน เรื่อยเปื่อย แล้วแต่อารมณ์ แต่ส่วนมาก อาจจะเหงา และเพ้อ ตามสภาพกาลเวลา หลังพระอาทิตย์ตกเป็นต้นไป นายเหงาจะมาเยือน

Comments