หลอนแต่เช้า
ตอนเช้าก่อนไปทำงาน ผมแวะไปทานมื้อเช้าที่โรงแรมกับเพื่อนหญิงชาวญี่ปุ่นที่ไม่ได้เจอกันกว่า 10 ปีเห็นจะได้ วันนี้เพื่อนผมและครอบครัวของเธอต้องบินกลับไปที่มะนิลา ฟิลิปปินส์ หลังจากมาพักผ่อนช่วงหยุดยาวที่กรุงเทพกว่า 4 วัน  ก่อนแยกย้ายและจากลา ผมแวะเข้าห้องน้ำของโรงแรมที่อยู่บนชั้นเดียวกันกับห้องอาหาร ระหว่างยืนบำบัดทุกข์บำรุงสุขอยู่นั้น เสียงเด็กร้องแผ่วเบาก็ลอยมากระแทกโสตประสาทผม ซึ่งตอนเข้ามาในห้องน้ำผมไม่เห็นใครเลย ประตูห้องน้ำแต่ละห้องก็แง้มเปิดอยู่ไม่ได้ล็อคสักห้องเดียว "เราคงหูแว่วไป" ผมบอกตัวเอง มันคงเป็นเสียงลูกชายสุดแสบของผมที่ตามมาหลอนในจิตใต้สำนัก สักพักผมก็ได้ยินเสียงเด็กร้องเรียกเบาๆ อีก "mama mama"  ไอ้สัส! สลัดเทาซันไอส์แลนด์! ผีหลอกกูแต่เช้าวันจันทร์มันเดย์เลยเหรอวะ ผมรีบฉี่แล้วหันดูรอบข้าง

ภาพที่เห็นต่อหน้าเป็นผีเด็กญี่ปุ่นอายุประมาณ 6 ขวบ หน้าตาซีดเซียว นั่งขี้อยู่ในห้องน้ำด้านหลังผมแล้วไม่ปิดประตู สายตาของเค้าจ้องเขม็งมาที่ผม เกิดมาไม่เคยเจอผีระยะกระชั้นชิดขนาดนี้ ผมตกใจยืนตัวแข็งชั่วขณะ พยายามตั้งสติให้จิตจับที่คำภาวนาพุทโธ แล้วเงี่ยหูฟังว่าเค้าต้องการอะไร จะให้กรวดน้ำไปให้มั้ย  "toilet paper! toilet paper!"  อ้าวสัสเอ๊ย กระดาษเช็ดก้นหมด พนักงานโรงแรมนี่มึงไม่ดูแลกันเลยหรืองัยวะ ปล่อยให้เด็กร้องเรียกหาแม่อยู่ได้ แล้วแม่เค้าไปไหนวะ อ้อ! ก่อนผมเข้ามามีผู้หญิงยืนอยู่หน้าห้องน้ำชายคงเป็นแม่ของเค้า อ้าว! อีแม่หายไปไหน ผมเดินกลับไปห้องน้ำแล้วดึงกระดาษห้องข้างๆ มาให้ทั้งม้วน นี่เค้าจะให้เช็ดให้ด้วยหรือป่าววะ พอกำลังจะสปี๊คอิงลิชถาม พ่อน้องหนูก็โผล่เข้ามาพอดี ผมไม่รู้เค้าคุยอะไรกันแต่เสียงดุน่าดูเลย ใจผมคิด "มึงจะดุลูกทำเชี่ยรัยว้า ขี้ไม่มีกระดาษเช็ดก้นนี่ก็วิกฤตอยู่แล้ว แต่เด็กยังแก้สถานการณ์เรียกคุณอาใจดีมาช่วยได้นับว่าเก่งมากมาย"  ผมคิดในใจ "ทำไมกูต้องเจอแต่เรื่องพวกนี้วะ"
SHARE
Writer
Banawiroon
ป่าป๊า
สุขเมื่อได้เขียน

Comments