บางเรื่องก็ลืมไม่ลง
แผลในใจบางอย่าง ไม่มีวันหาย
เคยรู้สึกอย่างไรจะรู้สึกแบบนั้นไปตลอดกาล

เราเลิกคิดถึงมันได้
เราซ่อนมันได้
แต่เราหนีความจริงว่ามันเคยเกิดขึ้นไม่ได้

ตอนเป็นเด็กฉันเห็นโลกนี้สวยงาม
ความรักแม้มันจะโหดร้ายเพียงใดมันก็ยังคงเป็นความรู้สึกที่ล้ำค่าในใจฉัน
ฉันมีความรักมอบให้กับทุกคน
รักจนลืมไปว่าโลกเป็นยังไง
หรือบางที ฉันอาจจะยังไม่รู้จักโลก

ทุกครั้งที่ย้อนกลับมาอ่านเรื่องราวเก่าๆฉันยังเศร้าอยู่ทุกที
ฉันคงเป็นเหมือนตัวการ์ตูนดิสนี่ที่เข้าใจว่ามันจะจบลงอย่างงดงาม
ถ้าวันนั้นฉันไม่โง่ขนาดนั้น
ไม่โดนหลอกขนาดนั้น
ไม่โดนหักหลังจากคนที่ไว้ใจมากมาย
วันนี้ฉันจะเป็นแบบไหนนะ

ฉันหลงรักผู้ชายคนหนึ่ง
คนที่เป็นพ่อสื่อพ่อชักให้กับเพื่อนเขาอีกคน
แต่คนที่ใจฉันเลือกกลับเป็นเขา
กลายเป็นความผิดมหันต์
หลังจากจับพลับจับผลูมาเป็นแฟนกัน
โลกทั้งใบของฉันก็คือเขา

สงสัยมาตลอดทั้งชีวิตว่าทำไมต้องทำกับเราขนาดนี้
แล้วทำไมเราถึงยอมให้เขาทำร้ายใจได้ขนาดนั้น

การที่เป็นแฟนกับคนที่เราไม่มีสิทธิอะไรในตัวเขาเลยเราทำไปได้ยังไงนะ
การที่เรานั่งอยู่ข้างๆกันแต่เขาเอาหัวไปซบไหล่คนอื่น เรายอมไปได้ยังไงนะ
ตอนที่เห็นว่าเขาพกรูปผู้หญิงอื่นติดตัว ทำไมเรานิ่งได้ขนาดนั้น

วันที่เพื่อนสนิทเดินมาขอดูสร้อยคอเล้นใหม่ แล้วกระชากมันหลุดจากคอ 
เธอบอกไม่ตั้งใจ ฉันก็เชื่อ
ทั้งๆที่รู้ว่าเขาคุยกะแฟนเราอยู่
วันนั้นเชื่อไปได้ยังไงนะ
แล้วยังยอมเป็นแฟน เป็นเพื่อนกับคนพวกนั้นต่อไป
สมองไม่เคยกลั่นกรองอะไรบ้างเลยหรือไง

แล้วก็ยังรัก รักอยู่เสมอ
จนวันที่บอกเลิก
จนวันที่เขามาขอคืนดี
แถมยังตัดสินใจเริ่มใหม่

เวลารักใครทำไมปล่อยใจให้รักเขามากขนาดนั้น
ทำไมถึงทำทุกอย่างเพื่อเขาโดยไม่คิดเลยว่าจะได้อะไรกลับมา
ทำไมไม่เคยเปิดใจให้คนอื่นที่เข้ามา ทั้งที่อีกฝ่ายมีคนคุยเสมอ
ทำไมถึงยังเห็นข้อดีของเขาเสมอ แม้เขาจะ “เหี้ย” แค่ไหน
ถามตัวเองมาตลอด และไม่เคยตอบตัวเองได้
ไม่ว่าจะตอนนั้น หรือตอนนี้

ทำไมถึงทำเธอแบบนั้น ทั้งๆที่เราเป็นเพื่อนรักกัน
คนที่ฉันนึกถึงเวลากินกุ๋ยช่าย
คนที่ทำให้ฉันสั่งแกงไก่ ใส่เลือดเยอะๆ เพราะเธอชอบ
คนที่ฉันจะหันไปมองทุกครั้งเวลาเข้าระเบียบตากแดด 
ถึงมันจะทำให้โดนรุ่นพี่ทำโทษ
เธอคงไม่เคยสังเกต ถ้าเธอสังเกตเธอคงไม่เอาแฟนฉันไป

ความรักนี่มันก็แปลกนะ
ทำไมมันถึงมีอานุภาพมากมาย
วันนั้นฉันรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ฉันจะถอยออกมาเงียบๆ
และปล่อยให้แฟนรักกับเพื่อนสนิท

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นวันนั้น ไม่เคยหายไปจากใจของฉัน
น่าแปลกที่มันดูเหมือนเพิ่มพูนตามกาลเวลาเสียด้วยซ้ำ
ฉันไม่หลงเหลือความรู้สึก “รัก” ให้ทั้งคู่มาแสนนาน
แต่ฉันไม่อาจลืมหัวใจตัวเองที่ถูกฉีกกระชากออกจากตัว ไม่ต่างจากสร้อยคอเส้นนั้น
ความเจ็บปวดบางอย่างก็ไม่มีวันหาย
ความเจ็บปวดบางอย่างกลายเป็นแผลลึกในใจ
การเวลาอาจชะล้างให้มันเบาบางลง แต่ไม่อาจลบเลือนสิ่งที่เคยเกิดขึ้นจริง..

SHARE
Written in this book
ความรัก
สมมุติว่า กาลครั้งหนึ่ง
Writer
aery
นักเล่านิทาน
นักเขียน (ไม่ใช่อาชีพแต่เป็นคำจำกัดความ) รักแมวเลี้ยงแมว ติดน้ำตาล ชอบใช้ชีวิต ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล ไม่เข้าใจตรรกศาตร์โดยสิ้นเชิง

Comments