หลังจากที่เราเดินออกกำลังกาย
สวัสดีค่ะ หลังจากที่เราได้เริ่มออกกำลังกายโดยการเดินๆสลับวิ่งไปรัวๆ นะก็ได้เจอเรื่องเเปลกๆมากมาย เเละ คนในบ้านมาบอกว่าเราตัวดูบางลงนะ เเต่เราไม่ได้จะมาเล่าเรื่องที่เราผอมลงนะ... 

เราจะมาเล่าเรื่องที่เราเจอในเเต่ละวันที่เราเดินต่างหาก...

เราได้ออกเดินรอบหมู่บ้านเรามาสักพัก เราได้เห็นผู้คนที่ฟิตๆวิ่งรัวๆ กับ คนที่ปั่นจักยาน เเต่เราเป็นพวกสลอต สโลว์ไลฟ์สุด เดินช้าๆ วิ่งช้าๆ เวลาเราเดินเราก็จะเจอคนรู้จักเเละไม่รู้จักใช่ไหม 

ที่นี้ เราไม่ได้จะมาเเนะนำคนรู้จักของเรามาให้ฟัง เเต่จะมาเล่าความรู้สึกของเราต่างหาก ทุกคนต้องเคยมีอะไรบ้างอย่างที่เคยเห็นมาสักพัก เเต่วันนึงก็หายไป...
คนที่เวลาเราออกกำลังกายเนี้ย มันจะวนเป็นรอบใช่ไหมคะ พอเดินปุ๊บก็จะสวนกัน พอสวนทางกัน
-บ่อยๆ เนี้ยเราก็จะจำได้ใช่ไหม คนเเรกที่หายไปคือ คุณน้าดูมีอายุท่านนึง พอวันนึงเราเดินบ่อยๆ
ก็คุ้นหน้าคุ้นตากันใช่ไหมคะ พอมาวันนึงคุณน้าท่านนั้นไม่ออกมาออกกำลังกายวันเเรกเราก็ไม่ได้สงสัยอะไรหรอกนะผ่านมาสองวันคุณน้าท่านนัเนยังไม่มา เเถมประตูบ้านยังปิด เราเป็นห่วงเบาๆ 
พอมาผ่านมา3วัน อ้าว... ออกมาเดินปกติ... โอเค โล่งใจ นึกว่าจะเป็นอะไรสักอีก 

มาถึงอาเเปะท่านนึง เค้าจะมานั่งอยู่บนเเคร่หน้าบ้านทุกวัน เเละ เราก็เห็นท่านทุกวันเช่นกัน
สมัยก่อนตอนเราเด็กๆ เราจะเห็นมีรถยนต์เก๋งเก่าๆกับรถบุโรทั่งของลูกเค้ามาจอดเกือบทุกวันเเละเห็นลูกเค้ามาล้างรถ มาปลูกต้นไม้ ทาสีประตูรั้วหน้าบ้าน เเต่พอผ่านมาหลายปีเข้า ลูกเค้าเริ่มไม่มาหา จนมาถึงตอนนี้
ลูกชายเค้าหายไปเลย หรือ เรากันเเน่นะที่ไม่ได้ออกไปเดินมานาน เเต่เท่าที่เราสังเกตมาก็ไม่เห็นนะ
เเต่เราเห็นอาเเปะ มานั่งหน้าบ้านเกือบทุกวัน ดูเหงาๆ เเต่พอมาหลายวันมานี่ เค้าไม่ออกมานั่ง มาคอยทัก คุณลุงยาม ที่ปั่นจักรยานตรวจเวร เพื่อดูว่ามีอะไรผิดปกติไหม คอยทักคนที่มาวิ่ง มาเดินออกกำลังกาย
คนที่รู้จักอาเเปะเดินผ่าน เเต่เราไม่รู้จักเค้าเเฮะ เราเดินผ่านไป อ้าว วันที่เค้ามานั่งนิ เเอบเป็นห่วงนะ 
เเต่เราไม่รู้จักเค้านิ ไม่กล้าถาม... เเต่พอหลายวันผ่านมา เค้ากลับมานั่งเหงาๆเหมือนเดิม เราก็เเอบสบายใจเบาๆนะว่า ผู้ใหญ่ท่านนี้เค้ายังไม่จากเราไปไหนนะ เพระาผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเราตอนเด็กๆเค้าเริ่มจากเราไปด้วยโภคภัยไข้เจ็บต่างๆ ทำให้เราเเอบใจหาย

ต่อไปเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 50 กว่าๆ เค้าฟิตมาก วิ่งช้าๆ ได้หลายรอบเลยเเหละ เเต่เราวิ่งไม่ไว้หลอก //อ้าว 
ติดที่สภาพร่างกายของเรา... วิ่งเยอะๆเเอบเจ็บขัอเท้าเเละหัวเข่า ทำให้เราวิ่งตามเค้าไม่ทัน 

เราได้เห็นหน้าคนที่มารีโนเวทบ้านหัวมุมซอยบ้านเรา เป็นเด็กมัธยมปลาย หน้าตาน่ารักเชียวเเหละ เป็นครอบครัว3พ่อเเม่ลูก มาดูบ้านที่ตนเองมาซื้อ เเต่ขอเเอบบ่นช่างของบ้านหลังนี้หน่อยเถอะ ตอนเช้าๆที่เรายังไม่ตื่นชอบมาทุบนู้นนี่ เรานอนไม่หลับ ฮือออ ขอโทษนะคะ

มีเด็กอายุประมาณ1ขวบน่ารักน่าชัง พี่เลี้ยงเค้าชอบพามาเดินๆวิ่งๆ พอเจอเราจะวิ่งเข้าใส่อย่างเดียว... 
เราก็บ้าจี้เล่นกับเด็กนะ สนุก...

มาถึงเรื่องของตัวเรากันบ้าง...
เราจะออกมาเดินสลุบวิ่งประมาณ 6 โมงครึ่งถึง-1ทุ่มครึ่งค่ะ มีเกินเวลาบ้างนิดหน่อย 
ที่นี้เวลามันก็ใกล้พบค่ำใช่ไหมคะ สภาพมันจะมืดๆ ลมเเรงๆ ทีนี้มันจะมีต้นไม้เล็กใหญ่เต็มไปหมด 
มีไฟส่องไปเเถวนั้นพอดี เราเห็นเหมือนคนกำลังปืนเข้าบ้านหลังหนึ่ง เเต่เจ้าของบ้านเค้ายืนคุยอยู่หน้าบ้าน
ตอนนั้นเรากำลังคิดว่า ถ้าไม่ใช่โจรก็ผีหลอกเเล้วล่ะ เเต่เจ้าของบ้านเค้าควรจะเห็นนะเพราะมุมมันชัดๆ พอมาชุกคิดได้ว่า คนบ้าอะไรจะมาปืนทำท่าเเปลกๆตรงนั้นวะ อีอ้วนเอ๊ยยย เราเดินไปดูใกล้ๆ อ๋อ... เเสงมันกระทบใบไม้ จนทำให้เราดูเป็นขา ตกใจเเทบตาย 

จะดูจะทำอะไรดูกันให้ดีๆก่อนนะ เดี๋ยวจะเพ้อเเบบเรา 

สวัสดีค่ะ: ) 



SHARE

Comments