นิทานกล่อมใจ: กระต่ายกับดอกไม้สีน้ำเงิน
     "พ่อคับ ความรักคืออะไร ?" เสียงแหลมๆของเด็กชายดังขึ้น ดวงตาที่เป็นประกายเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้องมองไปยังชายชราผู้ที่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา ชายชราลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ที่เขานั่งอย่างเชื่องช้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินมานั่งอยู่ตรงหน้าเด็กชาย
     "มา พ่อมีนิทานจะเล่าให้ฟัง" เขาลูบหัวเด็กชายเบาๆ และช่วงเวลาของกระต่ายน้อยก็เริ่มเดิน..
กระต่ายกับดอกไม้สีน้ำเงิน    กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนอันแสนไกล ที่ซึ่งทุกสิ่งมีชีวิตต่างสื่อสารกันได้อย่างอิสระ นกกับปลา ยีราฟกับสิงโต เจ้ากระต่ายน้อยก็เช่นกัน เจ้ากระต่ายเกิดที่นี่และอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต มองเห็นความรักของสัตว์ต่างๆมากมาย แต่เจ้ากระต่ายน้อยกลับไม่เคยเข้าใจเลยว่ามันคืออะไร วันหนึ่ง เจ้ากระต่ายก็ทนต่อความสงสัยของตนเองไม่ไหว จึงออกเดินทางไปยังลำธาร ที่ที่มีคู่รักของเต่าอยู่มากมาย      "นี่ เจ้าเต่า อะไรคือความรักงั้นหรอ" เจ้ากระต่ายถามห้วนๆด้วยความสงสัย เต่าได้แต่ส่ายหัวและบ่นในใจ ทำไมจึงไม่มีสัมมาคารวะแบบนี้นะ
     "ความรักนะหรอ มันก็คือการที่ข้ามารอที่ลำธารทุกวัน เพื่อรอเจอคนที่ข้ารักนะสิ ซักวันหนึ่ง เขาจะต้องกลับมาหาข้าอย่างแน่นอน " เจ้าเต่าตอบอย่างช้าๆ พร้อมกับยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
     "แล้วต้องรอนานแค่ไหนละ เมื่อไหร่ท่านจะเจอ" กระต่ายน้อยเอียงคอด้วยความสงสัย
     "ข้ารอมา 46 ปีแล้ว เด๋วเขาจะต้องกลับมาแน่ๆ" เจ้าเต่าพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่กระต่ายกลับไม่เข้าใจแม้แต่น้อย ก่อนจะตะโกนว่า
     "เจ้ามันโง่ รอไปได้ยังไง นั่นไม่เรียกความรักหรอก" เจ้ากระต่ายพูดพร้อมกับตั้งท่าเดินหนี แต่ทันทีที่เจ้ากระต่ายหันหลัง เจ้ากระต่ายก็เหลือบไปเห็นนกตัวหนึ่ง บินวนอยู่รอบๆต้นไม้ต้นใหญ่
     "เห้ เจ้านก อะไรคือความรักงั้นหรอ" กระต่ายน้อยตะโกนสุดเสียง แม้ว่าจะเบา แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้านกบินลงมาหากระต่าย
     "หืม ความรักงั้นหรอ คือการที่ได้เฝ้าดูคนที่ข้ารักมีความสุขนะสิ" เจ้านกยืดตัวขึ้น พร้อมกับเอาปีกข้างขวามาทาบที่อกด้วยความภูมิใจ
     "คนที่เจ้ารัก ? เจ้าหมายถึง นกตัวที่อยู่กับคู่ของมันบนต้นไม้นั่นหน่ะหรือ !!" เจ้ากระต่ายตะโกนออกมา ด้วยความตกใจ
     "ใช่แล้ว ข้าเป็นคนที่ทำให้พวกเขาพบกันเอง พวกเขารักกันมาก ข้าเจ๋งใช่มั้ยละ" เจ้านกยังคงยืดตัวไปมา ประหนึ่งว่ามีผู้ชมนับร้อยปรบมือให้ด้วยความชื่นชม
     "ไม่ ไม่เข้าใจ เจ้าพวกนี้เป็นอะไรกัน บ้ากันไปหมดแล้ว" เจ้ากระต่ายส่ายหัว พร้อมกับกระโดดออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่เข้าใจ เจ้ากระต่ายน้อยเต็มไปด้วยความสับสน นั่นไม่ใช่ความรักที่ข้าเคยได้ยินมานี่ ความรักมันต้องสวยงามสิ ทั้งคู่ต้องรักกันสิ ข้าไม่เข้าใจ เจ้าพวกนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ หลังจากที่กระต่ายกระโดดออกมาได้ซักพักก็เริ่มหมดแรง เจ้ากระต่ายน้อยจึงหลบเข้าไปในร่มไม้ต้นหนึ่ง ที่ซึ่งมีดอกไม้สีน้ำเงินงอกอยู่ 
     "สวยเหลือเกิน ข้าไม่เคยเห็นใครงดงามเท่าเจ้ามาก่อน" เจ้ากระต่ายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันน่าฟัง ต่างจากที่เจ้ากระต่ายเคยใช้มาทั้งชีวิตโดยที่ไม่รู้ตัว
     "ขอบคุณนะ ; ) ดอกไม้ที่ข้าชอบ เขาก็พูดแบบนี้กับข้าบ่อยๆ เจ้าทำให้ข้านึกถึงเขา" เสียงใสๆของผู้ที่ขโมยหัวใจของเจ้ากระต่ายตั้งแต่แรกเห็นดังขึ้น เหมือนกับโดนพายุพัดเอาแครอททั้งเมืองหายไป เจ้ากระต่ายเจ็บแปลบไปหมด ทุกอย่างกลายเป็นภาพช้า เจ้ากระต่ายต้องใช้เวลาซักพัก ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดประโยคต่อไป
     "เจ้ามีคู่อยู่แล้วหรือ? " เสียงของเจ้ากระต่ายอ่อยลง ไม่รู้ว่าเพราะความกลัวหรือเพราะก้มหน้า ไม่กล้าสบตากับดอกไม้ผู้เลอโฉม
     "มันเป็นอดีตไปแล้วละ เรื่องมันผ่านมาซักพักแล้ว" เจ้าดอกไม้ยิ้มให้กับเจ้ากระต่าย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย ทุกๆนาทีที่ผ่านไปหัวใจของเจ้ากระต่ายเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เป็นจังหวะ แม้ว่าจะไม่เคยเข้าใจว่าอะไรคือความรัก แต่เจ้ากระต่ายก็มั่นใจ ว่านี่คือความรักแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ ไม่เห็นจะเหมือนกับที่เจ้าพวกเต่าและนกพูดมาเลย เรามีความสุข ต้องแบบนี้ต่างหาก วันเวลาผ่านไป เจ้ากระต่ายยังคงวนเวียนอยู่รอบๆดอกไม้ เจ้ากระต่ายมีความสุขมาก เจ้าดอกไม้ก็ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอ เจ้ากระต่ายเริ่มสังเกตุเห็นความชินชา เวลาที่กระต่ายและดอกไม้อยู่ด้วยกัน เจ้าดอกไม้ยิ้มเสมอ แต่นั่นไม่ใช่รอยยิ้มของความสุข เจ้าดอกไม้อึดอัดกับการเข้ามาของกระต่าย วันหนึ่งเจ้ากระต่ายจึงตัดสินใจพูดกับเจ้าดอกไม้
     "จริงๆแล้วข้ารบกวนท่านใช่หรือไม่ ถ้าหากท่านไม่สบายใจ ข้าพร้อมที่จะไป" เจ้ากระต่ายพูดด้วยสีหน้าจริงจังผิดกับทุกครั้งที่ผ่านมา เจ้าดอกไม้เงียบไปพักนึงก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดว่า
     "เจ้าทำให้ข้ามีความสุขไม่ได้เท่ากับคนรักเก่าของข้า ถึงแม้ว่ามันจะเป็นอดีต แต่ข้าก็ยังคงรัก เขายังคงอยู่ในใจข้าเสมอ " เจ้ากระต่ายเสียใจ เอะอะโวยวาย กลับเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง เป็นกระต่ายน้อยที่วู่วาม เจ้ากระต่ายเดินออกมาด้วยความเสียใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้า ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตนเองรับรู้มา ใช้เวลาพักใหญ่ๆ ในที่สุดเจ้ากระต่ายก็เข้าใจ เจ้ากระต่ายเดินทางกลับบ้านของตนเองอย่างใจเย็น ไม่รีบร้อนเหมือนที่เคยเป็นมา ตอนนี้เจ้ากระต่ายเข้าใจทุกอย่าง สิ่งที่เต่าและนกพูดให้ตนได้ยิน
       ระหว่างทางที่เจ้ากระต่ายกำลังกลับบ้านนั้น ก็มีหนูตัวหนึ่งวิ่งผ่านมา หยุดอยู่ตรงหน้าเจ้ากระต่าย พร้อมกับพูดว่า
     "นี่ๆ ไอ้เจ้ากระต่าย ความรักคืออะไรอย่างงั้นหรือ" เจ้ากระต่ายก้มหน้าลงมองเจ้าหนูตัวเล็กพร้อมกับรอยยิ้ม
     "คือการถอยห่างออกมา ไม่ทำให้เค้าลำบากใจ" เจ้าหนูเอียงคอด้วยความสับสน ก่อนจะพูดต่อว่า
     "เจ้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถ้าหากพวกเจ้าไม่อยู่ด้วยกัน แล้วมันจะเป็นความรักได้ยังไง" ก่อนจะรีบวิ่งอย่างว่องไวออกไปตามทางของตัวเอง
     -------------------------------------------------------------------------------------------
     "จบแล้ว นิทานของพ่อ เป็นยังไงบ้าง เข้าใจอะไรขึ้นบ้างรึปล่าว" ชายชราพูดพร้อมๆกับลูบหัวเด็กชาย
      "ไม่เข้าใจ ผมไม่เห็นเข้าใจเลยซักนิด" เด็กชายมองหน้าชายแก่ด้วยความฉงน
      "เจ้าก็เหมือนหนูในนิทานนั่นแหละ ซักวันเจ้าก็จะเข้าใจเอง ฮ่าๆ " ชายชราหัวเราะเบาๆ
SHARE
Writer
RottenRabbit
Teller
Once the story begins, it never ends .

Comments

baimaay
3 years ago
สำหรับเราตอนนี้ ไม่อยากคิดเลยว่าความรักคืออะไร แต่คิดว่ายังไงซะ รักก็คือสิ่งที่ดีนะ ^^
Reply
RottenRabbit
3 years ago
; )) มันจะต้องดีแน่ๆเนอะ
baimaay
3 years ago
ไว้เจอดีๆ เมื่อไหร่จะมาโม้ มานิยามให้ฟัง กิกิ ..คืนนี้ฝันดีน๊าาา
tarnseob
3 years ago
ความรักคือความรัก
Reply
RottenRabbit
3 years ago
อื้อ ; )
Phyme
3 years ago
ชอบๆ 
Reply
Onesixthreecm
2 years ago
ความรักอาจจะอยู่ข้างๆพลูโต
Reply
RottenRabbit
2 years ago
เพ้อเจ้อ ♡
Mnyn
10 months ago
ยังไงความรัก ก็เป็นสิ่งที่สวยงามเสมออยู่ดี ; )
Reply