- My Piority - | ฉันอยู่ตรงไหน ในความสำคัญของเธอ
หากเราใช้เครื่องคิดเลขกับโจทย์เลขที่ง่ายๆ ไปบ่อยขึ้น เราก็จะเริ่มหลงลืมวิธีคิดเลขโจทย์ง่ายๆขึ้นมา หากแค่โจทย์เลขง่ายๆ เราก็พ่ายแพ้แล้วล่ะก็ ถ้าเจอโจทย์ที่ยากขึ้นไป ก็เป็นไปได้มากว่า เราก็อาจไม่สามารถแก้โจทย์นั้นได้อีก ต่อให้มีเครื่องคิดเลขอยู่กับมือก็ตาม

การเริ่มต้นความสัมพันธ์ก็เหมือนกับโจทย์เลข มันมักจะเริ่มต้นด้วยโจทย์ที่ไม่ซับซ้อนแบบหนึ่งบวกหนึ่ง แต่ความสัมพันธ์ต่างพัฒนาไปตามเวลา เหมือนกับโจทย์เลขที่เริ่มเพิ่มระดับความยากมากขึ้นตามลำดับไป ยิ่งถ้าเราหลงคิดเอาว่า "มีเครื่องคิดเลข" อยู่กับตัวด้วยแล้ว ก็อาจจะคิดว่าเราจะแก้โจทย์ได้ทุกข้อแน่ๆ

ซึ่งเราต่างรู้ดีว่านั่นไม่จริง....

ความรัก ความสัมพันธ์ที่เอา "ตัวช่วย" เป็นที่ตั้ง มักจะตบท้ายด้วยปัญหาสารพัด
ที่ผู้ดำเนินความสัมพันธ์มักจะไม่มีปัญญาแก้ และก็พ่ายแพ้ไปในที่สุด

ปัญหาใหญ่ๆอย่างหนึ่งของผู้คนในยุคโซเชี่ยลอันว่องไวนี้ คือหลายคนพบว่าตัวเองสับสนในความสัมพันธ์ ที่ไม่ว่าจะเป็นการก่อขึ้นมาด้วยตัวเอง หรือโดนอีกคนเอาตัวเองไปเป็นวัสดุในการก่อขึ้นมาอีกที ความสัมพันธ์ที่สับสนซับซ้อน ทำให้เราไม่รู้วิธีวางตัว ไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงไหนในสถานะอันอ่อนไหว สถานะที่เริ่มต้น "ตัวช่วย" อย่างการสื่อสาร ตัวกลางต่างๆ ที่ดูเผินๆ เหมือนจะช่วยให้เราเข้าใจกันมากขึ้น แต่ในความเป็นจริงแล้ว เรากลับไม่เข้าใจอีกฝ่ายเลย เราเข้าไม่ถึงตัวเค้าเลย

เราเหมือนไม่มีความสำคัญกับเค้าเลยด้วยซ้ำ

ความรักในโลกออนไลน์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและร้อนแรง การสื่อสารผ่านหน้าโปรไฟล์สมมติและโลกสมมตินี้ เริ่มทำให้คนเราสับสนกับการจัดลำดับความสำคัญ เราไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าอะไรควรมาก่อนมาหลัง เราไม่รู้ว่าจะป้องกันความรู้สึกตัวเองได้อย่างไร 

ในโลกออนไลน์ เราสามารถประกาศให้ใครใครรับรู้ถึงความรู้สึกเราได้แทบทุกขณะ เรารู้สึกเหมือนมีคนคอยพอใจและอยากรับรู้ "ความรู้สึก" ของเราอยู่ตลอด

ทั้งๆที่ความรู้สึกต่างๆของเราน่าจะเป็นเป็นพื้นที่ส่วนตัว
ที่คนพิเศษเท่านั้นน่าจะมีสิทธิเข้ามารับรู้
แต่ดูเหมือนเราประกาศให้ใครก็ไม่รู้มาร่วมรับรู้เต็มไปหมด
ทุกคนดูสำคัญไปหมด 

พอถึงเวลาที่เราอยากจะมี "ใครซักคนเป็นคนสำคัญ" หรือ "อยากเป็นคนสำคัญของใครซักคน" ขึ้นมา เราเลยไม่รู้ว่าตัวเราเองหรือคนที่อยากให้เค้าเห็นเราเป็นคนสำคัญ จะปฏิบัติต่อเราต่างจากคนอื่นยังไง ความรู้สึกต่างๆ พื้นที่ส่วนตัวต่างๆ เราควรจะเป็นคนคนเดียวที่ได้รับรู้มั้ย อะไรจะเป็นเครื่องมือที่บอกว่า... ฉันมีค่าพอที่จะได้รับความสำคัญ

มิรันดาเคยเขียนไว้ในบทความก่อนๆว่า ความรัก คือการได้รับการยกเว้นจากข้อจำกัดต่างๆอย่างอัตโนมัติ โดยที่ผู้ได้รับความรักไม่จำเป็นต้องร้องขอ เพราะฉะนั้นแม้แต่การตั้งคำถามว่า ฉันอยู่ตรงไหนในความสำคัญของเธอ นั่นก็แทบจะถือเป็นการร้องขออยู่นะ

เราไม่มีวันที่จะได้รับผลความสัมพันธ์ที่ดีกลับมา
ถ้าเราไม่รู้จักเริ่มปลูกมันก่อน
ความสัมพันธ์ที่มั่นคง และไปต่อได้ส่วนใหญ่ มันอาศัยเวลาและไม่เคยง่าย ยิ่งตัวช่วยเรื่องการสื่อสาร หรือตัวกลางต่างๆ แทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย การพัฒนาความสัมพันธ์แบบต่อหน้า การเห็นคุณค่าของเวลาที่ได้ใช้ร่วมกันในทุกขณะ การรับรู้ว่าเวลานี้อยู่ด้วยกันคืออยู่ด้วยกัน เวลานี้จากกันคือจากกัน เว้นระยะให้ได้รักกัน และก็อย่าลืมที่เว้นระยะให้ได้คิดถึงกันด้วย อย่าปล่อยให้ตัวช่วย ตัวกลาง มาล้มการจัดลำดับความสำคัญ หรือเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์

จะแก้โจทย์ที่ยากได้ ก็ต้องรู้วีธีการของหนึ่งบวกหนึ่งให้ถ่องแท้ก่อน จงใจเย็นที่จะค่อยๆแก้ไปทีละขั้นตอน นั่นคือการจัดลำดับความสำคัญอย่างหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น คนบางคนให้เข้ามาเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้องก่อนบ้างก็ได้ ไม่ใช่ว่าทุกคนที่แวะเข้ามานั้น ต้องหมายใจเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ไปเป็นคนพิเศษ เราไม่ควรจะมองข้ามความสำคัญของรูปแบบความสัมพันธ์พื้นฐานเหล่านี้ ที่ก็อาจจะพัฒนาไปเป็นรูปแบบอื่นๆได้อีกมากมาย และความสัมพันธ์พื้นฐานเหล่านี้เอง ที่เราก็คุ้นเคยกับคำคมที่ว่า "เพื่อนกันอยู่ได้นานกว่า" ถ้าเรารู้จักจัดลำดับความสำคัญของความสัมพันธ์ ไม่รีบร้อนตั้งแต่แรก ลองเป็นเพื่อนกันไปก่อนตั้งแต่แรก ในเวลานี้ เราก็คงไม่ต้องมานั่งตั้งคำถาม ถามหาความสำคัญของตัวเราเองกับคนอื่น หรือตั้งคำถามว่าคนคนนั้น อยู่ตรงไหนในลำดับความสำคัญของตัวเรา

อย่าหวังว่าเขาจะเห็นความสำคัญของคุณ หรือความรู้สึกที่คุณมอบให้
ถ้าคุณยังมองไม่เห็นความสำคัญของตัวเอง

เพราะบางที เขาอาจจะมอบกลับมาให้คุณแล้ว
แต่เป็นสิ่งเล็กน้อยจนคุณเองมองข้าม และลำดับความสำคัญไปว่า
"มันไม่ใช่รูปแบบความสัมพันธ์ที่ฉันต้องการ"

ถ้าคุณยังจัดลำดับความสำคัญไม่ได้ คุณก็แก้โจทย์อะไรไม่ได้ต่อให้ง่ายแค่ไหน
คุณไปต่อไม่ได้ และก็ถูกทิ้งไว้ให้อยู่ข้างหลัง เพียงลำพัง 



SHARE
Writer
Miranda
Bitchy Writer
I'm a bitch. I'm a lover. I'm a child. I'm a mother. I'm a sinner. I'm a saint. I do not feel ashamed | นามปากกา "มิรันดา" ผู้ใช้ภาษาแปลกประหลาด ผิดจริตและดัดจริต | มุมมองชีวิต ความรัก สังคม วัฒนธรรม และการเมือง ที่เผ็ดแสบร้อนเหมือนตะกอนลาวา |

Comments

imonkey7
3 years ago
บางทีปัญหาตั้งจากคำตอบ
เรามีหน้าที่เขียนโจทย์ให้ตรงคำตอบ
อันนี้ยิ่งไปกันใหญ่ ^^ 
Reply
JTJW
3 years ago
ขออภัยนะค้า เราอ่านไม่จบ แต่สะดุดกึ้กเลยตรง เราเหมือนไม่มีความสำคัญกับเค้าเลยด้วยซ้ำ. บางทีเราก็รู้สถานะของตัวเองอยุ่แล้ว แต่ก็ไม่รู้จะดื้อดึงไปทำไมกันเหมือนกัน ว่ามั้ยคะ ? :)
Reply
JTJW
3 years ago
เราชอบค่ะ :)
เพราะบางทีเค้าอาจจะมอบกลับมาให้เราแล้ว แต่มันอาจจะเล็กน้อยจนเรามองข้าม.. :)

ขอบคุนที่ให้เราอ่านจนจบนะ
เขียนแล้วกินใจมากเลย :)
Miranda
3 years ago
เรามีความสำคัญเสมอค่ะ โดยเฉพาะกับตัวของเราเอง ^^
JTJW
3 years ago
👍🏻
Nanah
3 years ago
อยากขอบคุณที่เขียนบทความนี้ค่ะ มันเตือนสติเราพอสมควรเลย
Reply
22fridayandsept
3 years ago
ขอบคุณนะคะ เราได้มาอ่านในช่วงเวลาที่เราสับสนกับความสำคัญในความสัมพันธ์พอดีเลย
Reply