ผมกลับมาเอาหัวใจที่ฝากไว้...ที่เมืองน่าน

สิบปีละนะ 

ผมพูดกับตัวเอง สิบปีแล้วที่ผมไม่ได้กลับมาเหยียบเมืองนี้อีกเลย ตั้งแต่ครั้งนั้น ที่ความรักครั้งแรกในชีวิตผมจบสิ้นลง มันเป็นการจบลงที่เจ็บปวด และมันก็ยังค้างอยู่ในใจผม ครบสิบปีพอดี

น่าน เปลี่ยนไปมาก สมัยที่ผมมาที่น่านครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อน จำได้ว่า วันนั้น เด็กนักเรียนนอกอย่างผม ยืนเก้ๆกังๆอยู่ที่หมอชิต มองดูรถโดยสารที่ผ่านหน้าไปคันแล้วคันเล่าโดยไม่มีจุดหมายปลายทาง มันเป็นช่วงหยุดยาวสี่วัน ผมแค่จะหาเมืองอะไรก็ได้ที่จะพาผมออกไปจากเมืองที่น่าอึดอัดนี้

“ไปน่านมั้ยพี่” เสียงคนขายตั๋วตะโกนถามผม จังหวัดอะไรวะ ไม่เคยได้ยิน ความคิดยังไม่ทันจะตรึกตองว่าไปแล้วจะเที่ยวอะไร ที่ไหน มีไรดี ขาก็ก้าวเข้าไปอยู่ในรถคันนั้นเรียบร้อยแล้ว


“คุณยังสวยไม่เปลี่ยนเลยนะ” ผมกล่าวชมสุภาพสตรีข้างหน้าที่อายุเกือบจะ 40 แต่ยังมีใบหน้าที่สดใสเหมือนสาวๆวัยยี่สิบต้นๆ

เธอเป็นรักแรกของผม passion loveที่รุนแรงมากที่สุดในชีวิต รักที่โชคชะตาผลักผมให้ก้าวขึ้นรถทัวร์มาน่านในวันนั้น แล้วมันก็พาผมให้มาพบกับเธอในเช้าวันหนึ่งขณะที่ผมเดินผ่านหน้าคลีนิคเสริมความงามของเธอ

วันนั้นผมผลักประตูเข้าไปเพราะอยากรู้ว่าในเมืองเล็กๆแบบนี้ คลินิกเสริมความงามจะขายยาทาหน้าแบบไหนให้ลูกค้า ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของหนุ่มทำงานสายคอสเมติกที่มาจากเมืองใหญ่อย่างปารีส อยากรู้ว่าชาวบ้านต่างจังหวัดแบบนี้เค้าใช้อะไรทาหน้ากันบ้าง

วันนั้นเธออยู่ในชุดเสื้อกราวสีขาวนวล มันเข้ากับผิวขาวๆของเธออย่างกลมกลืน หน้าตายังไม่ได้แต่ง แต่ผิวเธอใสและดูดีมากเหมือนเด็กอายุ 16 ตอนแรก ผมนึกว่าเธอคงเป็นผู้ช่วยหมอ ผมถามหาคุณหมอจากเธอ

“ดิชั้นเองค่ะ” เธอบอกยิ้มๆ “หมอคิ้มค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ” เธอดูเป็นคนใจดี อัธยาศัยดี และที่สำคัญเธอเป็นคนที่สวยมาก ไม่ใช่หมอแว่นหนาเตอะที่เราเคยนึกภาพเวลาที่นึกถึงหมอซักคน



“เราไม่ได้เจอกันมานานแล้วนะ นึกไงถึงกลับมาที่นี่ล่ะ” เธอถามอย่างแปลกใจที่ผู้ชายที่เธอเคยรักจู่ๆก็ติดต่อกลับมา ทั้งๆที่เรื่องราวก็ผ่านไปนานแล้ว และเธอก็มีลูกน้อยๆสองคน มีสามีเป็นหมอ ดูเป็นครอบครัวที่มีความสุขดี

“ผมมาเอาหัวใจผมคืน” ผมพูดยิ้มๆ ผมมองเธออย่างคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน

ผมเคยหลงรักเธอมาก รักจนแทบจะแยกจากกันไม่ได้เลยซักวินาทีเดียว แต่ตอนนั้นผมเพิ่งได้รับอิสระจากชีวิตคู่ที่จองจำผมมาเกือบสิบห้าปี ผมยังไม่พร้อมสำหรับเริ่มต้นใหม่กับใคร และเธอก็เข้าใจไปว่าผมคงเป็นพวกผู้ชายเจ้าชู้ที่แวะมาคว้าหัวใจเธอเอาไปประดับสถิติจีบผู้หญิงของผม ตอนนั้นเธอเสียใจมากและเธอก็เดินออกไปจากชีวิตผมโดยที่ผมคว้ามืออธิบายเธอไว้ไม่ทัน

ความทรงจำเมื่อคราวก่อนพาให้ผมนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นกับผู้หญิงอีกคน ที่ผมยังคิดถึงเธอทุกวันจนกระทั่งวันนี้

“คุณพบคนที่ทำให้คุณอยากจะหยุดเดินทางแล้วเหรอ” เธอถามผมอย่างไม่ค่อยเชื่อว่าผมจะยอมมีวันนี้ได้ “คิ้มคิดว่าชาตินี้คิ้มจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว คุณคงไม่ลงเอยกับใคร คุณกลัวความรักซะขนาดนี้”

เธอยังจำได้ว่าคืนสุดท้ายที่เราอยู่ด้วยกัน ผมเคยบอกเธอว่าผมรักเธอมาก และผมขอฝากหัวใจไว้ที่เธอ และอยากให้เธอเก็บมันไว้นานๆ และถ้าวันไหนที่เธอไม่ต้องการมันต่อไปอีกแล้ว ผมจะกลับมาขอมันคืน เพื่อหาเจ้าของใหม่ให้มัน

คิ้มเดินอออกไปจากชีวิตผมตอนที่เธอไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนจากผมเรื่องอนาคตของเรา หลังจากที่เราเริ่มคุยกันไม่เข้าใจและมึนตึงกันอยู่พักหนึ่ง เธอตัดสินใจกลับไปคบกับแฟนเก่าของเธอ ผู้ชายที่เธอเคยเล่าว่าหลอกเอาเงินเธอ ทำให้เธอช้ำใจเรื่องผู้หญิงหลายต่อหลายครั้ง และพูดจาไม่สุภาพกับเธอเป็นประจำ ตอนนั้นผมเสียใจมาก ผมมองเธอเปลี่ยนไป จากผู้หญิงที่ผมเคยคิดว่าเป็นคนดี เข้มแข็ง รักใครรักจริง กลายเป็นคนมักง่าย ขาดผู้ชายไม่ได้ และไม่มีรักจริงให้กับใคร

เหตุการณ์นั้นทำให้ผมเตลิดออกจากน่านไปอย่างไม่มีวันกลับ เสียใจมากจนอยู่ต่อไม่ได้ ผมแอบเตรียมการทุกอย่างเพื่อจะมาอยู่กับเธอที่นี่โดยไม่ได้บอกให้เธอรู้ ผมเกือบจะทิ้งชีวิตรายได้ดีที่เมืองนอกทั้งหมดเพื่อมาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเล็กๆนี้กับเธอ ผมพร้อมจะยอมเสี่ยงอีกครั้ง

Things happen for a reason
 
ผมกลับมาที่น่านเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี ชีวิตที่ผ่านมาผมไม่เคยรักใครเลย หัวใจผมปิดสนิท ไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถเดินข้ามกำแพงทั้งหมดเข้าไปหาโพรงว่างๆที่ผมขังไว้ในกรงข้างในได้

“เธอเป็นใครล่ะ” เธอถามอย่างสนใจ ผมเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง ผู้หญิงที่ทำให้ผมยอมแม้แต่จะคุกเข่าเพื่อขอร้องให้เธอกลับมารักผม “เธอต้องเป็นคนที่พิเศษมากแน่ๆ” เธอพูด “คิ้มดีใจด้วยนะที่ในที่สุดคุณก็ยอมที่จะเปิดหัวใจรับใครซักที”

“แต่ผมจะไม่ลืมคุณนะ คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมเคยรักมาก จนผมยังแปลกใจว่าผมคิดถึงคุณทุกวันตลอดระยะเวลาห้าปีแรกได้อย่างไร มันเป็นห้าปีแห่งความทรมาน และทำให้ผมกลายเป็นผู้ชายที่ไม่เคยมีความรักให้กับใคร” ผมเล่าชีวิตที่ผ่านมาตลอดเกือบสิบปีให้เธอฟัง ว่าเธอเคยมีอิทธิพลกับความคิดและชีวิตผมอย่างไรบ้าง

“ขอให้คุณโชคดีกับเธอคนนั้นนะ เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก คุณเป็นสามีและพ่อที่ดีที่สุดที่ผู้หญิงซักคนฝันอยากจะได้เจอ” เธอเอ่ยชื่นชมผม เธอยังจำเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาของผมได้เป็นอย่างดี ผมยังแอบดีใจว่า เธอไม่ได้คิดว่าผมเป็นเพียงลมแผ่วๆที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเธอ



บ่ายวันนี้ ผมเตรียมตัวกลับ หนทางที่ยาวไกลยังรอผมอยู่ แต่อย่างน้อย ผมได้เอาหัวใจของผมกลับมากับผมด้วย ผมจะพามันไปหาเจ้าของใหม่ของมันอย่างทะนุถนอม อาจจะลำบากหน่อยที่จะขอให้เธอยอมรับมัน แต่ครั้งนี้ ผมจะไม่ลังเลอะไรอีกต่อไปแล้ว ผมเจอผู้หญิงคนที่ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเธอ ไม่ว่ามันจะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม ผมทำได้ทุกอย่างแล้วตอนนี้

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูขณะที่กำลังขับรถกลับมากรุงเทพ ผมอยากรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ช่วงสงกรานต์นี้เธอไปเที่ยวอยู่ที่ไหน ผมคิดถึงเธอมาก ผมอยากจะคุยกับเธอ

.....ภาพที่ผมเห็น เธอไปเที่ยวเสียมเรียบ กับแฟนเก่าของเธอ......
 
แล้วภาพอนาคตสวยงามที่ผมวาดไว้ ผมเห็นมันค่อยๆพังทะลายลงมา ทุกอย่างดับวูบไปอีกครั้ง



SHARE
Writer
Imagist
Imagination has no limite
เป็นคนโลกสวย รักทุกคน รักดินร่วน น้ำตกเหวนรก ก้อนเมฆ ดอกหญ้า อ่องซาน คานธี และแมวดำ

Comments

Rantae
4 years ago
แอบลุ้นอยู่ เจอรักที่ดีนะคะ
Reply
Imagist
4 years ago
ขอบคุณครับ ไม่หวังละ
violetto_l3utpen
4 years ago
เศร้าจมในตอนท้าย แต่หวังว่าจะเริ่มใหม่ได้อีกครั้งนะคะ ✌🏼️
Reply
Imagist
4 years ago
คงไปเริ่มที่ดาวดวงอื่นแล้วละครับ มีดวงไหนแนะนำเปล่า
Cartoonman
4 years ago
อ่านไปงงไป
Reply
Imagist
4 years ago
คนเขียนก็งงๆครับ 😂😂
streets
4 years ago
เดินทางต่อไปนะคะ

Reply
Imagist
4 years ago
ถึงภูเก็ตละครับ
mamming288
4 years ago
สาวน่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
Reply
Imagist
4 years ago
ขอบคุณคร้าบบบ 😂😂