กรรมตามทัน
วันนี้ครับ เดินออกไปกินข้าว เจอด่านสาดน้ำอยู่หนึ่งด่าน ในนั้นมีเด็กน้อยชายหญิงสามสี่คน พอไอ้เด็กชายนั่นมันสบตากับผมได้เท่านั้นแหละ มันเดินไปคว้าถังน้ำ พร้อมกับจ้วงตักเอาน้ำขึ้นมาจากถัง ระหว่างที่มันตักน้ำ สายตามันจ้องมองผมไม่ละสายตา ประหนึ่งจ่าฝูงไฮยีน่าจะล่าซากหมีอย่างผมกินเป็นอาหาร ผมเดินเข้าไปใกล้ สายตาเรามองกันตลอด คล้ายกับว่า ถ้าละสายตาอาจจะเสียจังหวะและจะถูกจู่โจมเสียเอง "ขอกินข้าวก่อนน้าาาาา เดี๋ยวกลับมาให้สาด" ผมอาศัยช่วงเดดแอร์ ชิงตะโกนออกไปก่อน ผู้ใหญ่สองสามคนตรงนั้น มองหน้าผมแล้วยิ้ม บอกเด็กๆ เหล่านั้นว่า "ให้พี่เค้าไปกินข้าวก่อนนะ" ไอ้เด็กหนุ่มที่คว้าถังมา เงื้อแขนจะสาด ผมลดมือลงไปแตะขอบถัง "ใจเย็นนนนน ขอกินข้าวก่อนวัยรุ่นนนน" แม้ผมจะค้ำขอบถังไว้ มันก็ยังขืนแรงดันถังขึ้นมา ...เดชะบุญ รถเมล์ผ่านมา ผู้โดยสารบางคนไม่ได้ปิดหน้าต่าง ไอ้เด็กน้อยทิ้งซากหมีอย่างผมไปหาเป้าที่เคลื่อนไหว 'ซุ้มมมมมมม แซ.....' สายน้ำพุ่งย้อยทำมุมพอดิบพอดีเข้าไปช่องหน้าต่างรถเมล์ ลองนึกภาพการทดลองวิทยาศาสตร์ที่ถ่ายน้ำด้วยกล้องไฮ-สปีดนะครับ "ไอ้เด็กเวร!!!" มีเสียงชมไล่มาจากในรถเรียกเสียงกู่ร้องก้องถนนอย่างยินดี 'เย้!!!' ระหว่างที่มึงดีใจอยู่ กูเดินผ่านมาได้ละ กูรอดละ... ฟวั่บ!! มันหันหน้ามองเหยื่อที่อยู่นอกระยะจู่โจมอย่างผม สายตาอาฆาตเคลือบอยู่ไม่คลาย

'เจียมเพราะจนเป็นคนอย่างข้า เกิดเป็นราชาเงินผ่อนเมืองไทย~' เพลงเพื่อชีวิตในจังหวะสามช่าที่ถูกรีมิกซ์ใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม นี่เป็นบรรยากาศรื่นรมย์ที่ได้ยินตอนกินข้าวที่ร้านข้าวตามสั่งอยู่ข้างถนน เหมือนได้กินอาหารฝรั่งเศสในโรงแรมหรูแล้วมีคนมาสีไวโอลินให้ฟังก็ไม่ปาน

พอกินเสร็จผมก็เดินไปจับจ่ายซื้อของเข้าห้องตามประสาพ่อบ้าน ดูอันนั้นจับอันนี้ ควานหาป้ายลดราคา จ่ายเงิน เดินกลับ

เรื่องมันยังไม่จบ คุณจำย่อหน้าแรกได้มั้ยครับ "ขอไปกินข้าวก่อน เดี๋ยวกลับมาให้สาด" เสียงผมมันคงก้องในหัวไอ้เด็กคนนั้น จังหวะที่ข้ามถนนกลับมายังดินแดนอันตราย ไอ้เด็กนั้นมันเห็นผมแล้ว สายตามันยิ้มเยาะ มือมันคว้าถัง เอื้อมลงไปตักน้ำมาจนล้น มันไม่ได้ปักหลักรอเหยื่อ มันสาวเท้าก้าวเข้ามาเหยื่ออย่างผม น้ำบางส่วนกระฉอกลงพื้น มันไม่ใยดีกับอีแค่น้ำบางส่วนเลย เพราะมันรู้ว่ามันมีน้ำในถังมากพอที่จะทำให้ผมเปียกไปยันต่อมหมวกไต ผมรู้ตัว เอาถุงหิ้วที่ใส่ของจากซุปเปอร์มาร์เก็ตหลบหลังตัว เพราะรู้ว่า มันไม่ปล่อยผมให้เดินแห้งผ่านมันไปแน่นอน จริงดังว่า ไม่ทันจะสิ้นความคิด ซุ้มมมมมมมมม! หัวจรดตีน เปียกหมด!!! แต่ด้านหลังยังแห้ง มันวิ่งกลับไปเพื่อจะบรรจุกระสุนปืนใหญ่มายิงต่อ 'ไอ้เด็กเวร!!' ผมคิดในใจ ผมปาดน้ำบนหน้า เดินต่อ ทำไงได้บ้านกูต้องไปทางนี้ ถ้าจะข้ามถนนหนีแล้วเดินอ้อม กูจะดูขี้แพ้ทันที คิดได้ดังนั้น ก้าวขาเดินต่อไป ...สบายล่ะ!! มันเติมน้ำเรียบร้อยพร้อมกับพวกๆ ของมันอีกสองสามคน 'มึงยังไม่สาแก่ใจช่ะ!!' ผมคิดในใจพร้อมพึมพำออกเสียงลอดไรฟันออกมา ตอนนี้ผมเข้าสู่ระยะโจมตีของพวกมันแล้ว ซุ้มมมมม!!! แซ่!!! ซึ้มมมมม!! พวกมึงนี่สาดบนสาดล่างสาดหน้าสาดหลังสาดพร้อมๆ กันเป็นเล่นนางเงือกน้อยเลยนะ... เปียกหมด!!! หมดจริง!!! ข้าวของกูก็เปียกด้วย!!! พวกมึงสาดกูเปียกยันก้านสมอง ง่ามดากก็เช่นกัน ไม่อยากแพ้ก็ต้องแพ้ ผมเดินจากมา หันไปสบตากับกลุ่มผู้ปกครองเด็กเปรตพวกนี้ที่กำลังเซิ้งเพลงรำวงร่ำสุราจกกินอาหารอย่างสุขสันต์ สิ่งที่ผมแว้บขึ้นมาได้ คำนี้เจ้านายที่เป็นเพื่อนผมเพิ่งพูดให้ฟังเมื่อไม่กี่วันก่อน

"ปิดเทอม เด็กมันตายบ่อย!!"

อยากจะทำแบบนั้นเสียเหลือเกิน แต่พอนึกไปถึงวัยที่ผมเล่นน้ำในช่วงเทศกาลสงกรานต์ ก็ปลงตกแล้วบอกตัวเองว่า "กรรมตามทัน" ...เฮ้อ ชีวิต

ป.ล. ใจคอมึงจะไม่ให้เกียรติหนวดเครากูบ้างเลยใช่มะ นี่อุตส่าห์ไม่โกนไม่เล็มละนะ กะให้โจรให้หมีสุดๆ เลยนะ แม่งคงเห็นกูเป็นแฮกริด น่ารักเลยสินะ กูโกรธไม่เป็นเลยสินะ

SHARE

Comments