030 ลอยทะเล
จำวันนั้นได้ไหม ครั้งแรกที่เราไปเที่ยวทะเลด้วยกัน
เอาจริงๆนะ จะโกรธไหมถ้าฉันบอกว่า ฉันจำอะไรเกี่ยวกับทะเลไม่ค่อยได้เท่าไหร่ 
แต่ฉันจำการเดินทางของเราได้ดี
อาจเพราะสิ่งสำคัญที่ฉันเลือกออกเดินทางในวันนั้น
ไม่ใช่ทะเล แต่เป็นเธอ,,
วันนั้นเป็นวันที่เราเจอแต่คนดีดีตลอดการเดินทาง
มีเรื่องผิดพลาดไปบ้าง แต่ก็โชคดีที่ราบรื่นจนได้
ทะเลวันนั้นไม่ค่อยสวยนัก
แต่คนตรงหน้าฉัน งดงามเหลือเกิน 
อาหารเย็นวันนั้น เป็นอาหารง่ายๆ ไม่ได้วิเศษกว่าวันไหนไหน
แต่ไม่รู้ทำไม มันอิ่มอร่อยยิ่งกว่ามื้อไหนๆที่ผ่านมา

นั่นเป็นครั้งแรก แต่มันก็ไม่ใช่ครั้งเดียวหรอกนะ 
ที่เรามีโอกาสได้ไปทะเลด้วยกัน
แต่มันก็เป็นครั้งเดียวที่เราไปอย่างตั้งใจจริงๆ
เพื่อเราสองคน
แต่เวลาแห่งความสุขผ่านไปเร็วเสมอ
เรื่องราวดำเนินมาถึงฉากสุดท้าย
ที่เราไปทะเลด้วยกัน

วันนี้ทะเลสวยมากเลยนะ
แต่ทำไม ยิ่งมอง กลับยิ่งเศร้าขนาดนี้
การจากลา มันใจหายขนาดนี้เลยนะ
เสียงของคลื่นที่ได้ยิน เหมือนกำลังฟังเพลงฉากสุดท้ายของละครบรอดเวย์เศร้าๆ
กาลครั้งหนึ่ง...รักของเธอได้หมดลงแล้ว

และการเดินทางของเส้นขนานได้เริ่มขึ้น
คงมีเพียงผืนฟ้าที่เรามองผืนเดียวกัน
อากาศบนดาวเดียวกันที่สูดหายใจ
แผ่นดินเดียวกันที่เราย่ำเดิน
และนั่นคงเป็นเหตุผลที่ว่า
ทำไมทุกขณะหายใจของฉันจึงไม่อาจหยุดความคิดถึงได้เลย...

SHARE
Writer
runrainrun
lily<3
Please believe that I would do anything to see you happy and so I do the only thing I can - I release you.

Comments