44. DAY 230 : The 2nd Good-bye
16 เมย 59
9.45 pm, ATL, Georgia 

The second good bye is always harder to say. Because if there are two, the first one means nothing.
การบอกลาครั้งที่สองยากกว่าครั้งแรกเสมอ เพราะถ้ามีการบอกลาถึงสองครั้งแสดงว่าเราไม่ได้อยากจากกันตั้งแต่แรก ...


รักที่เดินทางมาเดินทางกลับไปแล้ว > - <

วันนี้มีเรื่องน่าตื่นเต้นอีกจนได้ ทั้งๆที่เผื่อเวลาเดินทางไว้แล้วแท้ๆ รถไฟใต้ดินกลับดีเลย์ เช็คเอาท์ออกจากที่พักบ่ายสาม บินห้าโมงยี่สิบ กะว่าถึงสนามบิน JFK บ่ายสี่ครึ่ง สบายๆ ที่ไหนได้ ... ห้าโมงก็ยังอยู่บนรถไฟ =0= คนข้างๆที่เครื่องขึ้นเกือบสี่ทุ่มก็พลอยลุ้นไปด้วย

ทำไงดี มีวี่แววว่าจะไม่ทัน ...

ห้าโมงสิบห้าลงรถไฟที่ Terminal 2 ... กรี๊ด ลงรถไฟแล้วยังต้องข้ามถนนอีก ต้องเดินต่ออีก !! ทำไมไม่สร้างชานชาลาให้ติดกับอาคารไปเลย T^T วิ่งๆๆๆๆ ไปหาเจ้าหน้าที่ Delta ที่เจอคนแรก "My plane is leaving in 5 minutes! I've already checked in via online. Where can I get my boarding pass?" คือทำหน้ารีบมาก เหนื่อยมาก เจ้าหน้าที่เลยรีบพาเดินไปคอมที่ว่างแล้วรีบจัดการปริ๊นบอร์ดดิ้งพาสให้ "The train was delayed. I took almost 2 hours and a half to get here!" (พยายามบ่นต่อ) พอเจ้าหน้าที่ยื่นบัตรให้ ก็รีบวิ่งสุดชีวิตไป TSA (ด่านตรวจก่อนเข้าเกต) ... เดินไปบอกเจ้าหน้าที่ TSA ว่าเครื่องจะออกแล้วค่ะ !! เจ้าหน้าที่ขอดูบอร์ดดิ้งพาสเพื่อดูเวลาบินแล้วก็มาดูนาฬิกาข้อมือ ...

5.17 pm

"It's 5.17 now. Sorry, I think you can't make it." O_O! ยืนช็อค นี่เรากำลังจะตกเครื่องครั้งแรกหรือนี่ .. แล้วเจ้าหน้าที่ที่ปริ๊นบอร์ดดิ้งพาสให้ก็วิ่งตามมาบอกว่า เดี๋ยวนะ ขอเช็คอีกที เหมือนไฟลท์นี้จะดีเลย์ แล้วก็พาเรากลับไปที่คอมเครื่องเดิมแล้วเช็คให้ ตอนรอผลนี่ลุ้นมาก ภาวนาว่าขอให้ดีเลย์จริงเถอะ ... "Yes, this flight was delayed .. hurry .. this way!" แล้วก็พาเราวิ่งไปผ่านแถวพิเศษของ TSA ผ่านมาได้ก็วิ่งหน้าตั้งไปเกต ... เห็นแถวผู้โดยสารกำลังบอร์ดขึ้นเครื่องพอดี > - < โอ้แม่เจ้า หัวใจจะวาย มองดูที่บอร์ดก็เห็นว่าไฟลท์เลื่อนจาก 5.20 เป็น 5.40 ... ยี่สิบนาทีช่วยชีวิตจริงๆ T0T 

การเดินทางผ่านไปด้วยดี ได้นั่ง Economic comfort seat ครั้งแรกเป็นผลมาจากการจ่ายเพิ่ม $50 เพื่อเลื่อนไฟลท์ (ตั้งแต่เมื่อคืน) ... คือดีงามมาก ปกติชอบการบริการของเดลต้าอยู่แล้ว พอมาที่นั่งอัพเกรดยิ่งดีงามไปใหญ่ :D

ตอนนี้รอเครื่องไปเกนวิวอยู่ที่แอตแลนต้า รอสองชั่วโมงครึ่งแน่ะ เลยมาเขียน Storylog คิดถึงคนที่เพิ่งบอกลาไปจัง > - < ... 

เขียนยังไม่ทันเสร็จเจ้าหน้าที่เรียกบอร์ดแล้วต้องไปก่อน ... ทุกการเดินทางนี่มีเรื่องเล่าเสมอเลย :)



-00.04 am, @Oxford Manor Apt-

ถึงบ้านแล้ว เมื่อกี้ตอนนั่งเครื่องบินมาเกนวิวก็นึกย้อนไปถึงตอนที่นั่งเครื่องบินครั้งแรก เมื่อปลายปี 2014 นี้เอง นั่งเครื่องบินไปงานสัมนาที่เชียงราย หลังจากนั้นสองเดือนนั่งเครื่องบินไปเที่ยวหลีเป๊ะ อีกสองเดือนนั่งเครื่องบินออกนอกประเทศครั้งแรกไปญี่ปุ่น อีกสี่เดือนถัดมาก็นั่งเครื่องบิน 27 ชั่วโมงมาเกนวิว จนถึงตอนนี้แปดเดือนผ่านมา ไม่น่าเชื่อว่าเช็คอินสนามบินในอเมริกาไปแล้วสิบเอ็ดสนามบิน ...

จากตอนนั้นที่งงมาก ไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหนอะไรคือเช็คอิน อะไรคือเกต อะไรคือ Terminal ... ตอนนี้กลายเป็นเช็คอินออนไลน์ปริ๊นบอร์ดดิ้งพาสเอง ไม่ง้อเคาท์เตอร์

จากที่เคยสแกนกระเป๋าไม่ผ่านโดนยึดของฝากไปหมด (นั่งเครื่องบินสามครั้งแรกไม่เคยสแกนประเป๋ารอบเดียวผ่านเลย โดนเจ้าหน้าที่ค้นกระเป๋าตลอด เลยหลอนกับเครื่องสแกนมาก) ก็กลายเป็นผ่านเครื่องสแกนที่ TSA ได้ภายในสองนาที

จากที่ตื่นเต้นตอนเครื่องบินขึ้น กลายเป็นหลับทันทีที่ถึงที่นั่ง ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนฟ้าซะแล้ว ...

จากที่กล้าๆกลัวๆตอนเจ้าหน้าที่แจกขนม พูดแต่ Just water เดี๋ยวนี้ขอชาร้อนใส่ครีมได้แล้ว

ทุกการเดินทางทำให้เราเปลี่ยนแปลงไปทีละนิดโดยไม่รู้ตัว เป็นการเรียนรู้ตามธรรมชาติ พอมานั่งคิดทบทวนดูก็พบว่าตัวเองเก่งขึ้นซะแล้ว ทุกปัญหาที่เกิดขึ้น บทเรียนราคาแพงบ้างไม่แพงบ้างล้วนซื้อประสบการณ์ชีวิตให้เราทั้งนั้น วันนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายกับสนามบิน GNV แห่งนี้แล้ว เพราะไฟลท์ที่จะนั่งกลับเมืองไทยในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้านี้ต้องไปขึ้นที่ Orlando ... ใจหายเหมือนกัน นึกถึงวันแรกที่มาตกใจมาก ว่าสนามบินอะไรเล็กขนาดนี้ ตอนแรกก็แปลกใจว่าทำไมพี่ที่มารับไม่นัดสถานที่เลยว่าเจอกันที่ไหน ปรากฎว่าสนามบิน local ที่มีสามเกตนี้ ... เดินไม่เจอกันก็บ้าแล้ว แถมวันที่มาถึงเป็นตอนกลางคืน มองวิวไม่ค่อยจะเห็น แต่พอวันที่นั่งเครื่องบินไปบอสตันตอนปีใหม่ เครื่องขึ้นเท่านั้นแหละ ... โหหหห รอบๆสนามบินนี่มันป่าชัดๆ ไม่มีอะไรเลยนอกจากต้นไม้ นี่ถ้าเห็นวิวนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่มาถึงคงหวั่นใจกับชีวิตในอีกแปดเดือนข้างหน้าไม่น้อย

ถึงบ้านแล้วควรจะรีบนอนมาเขียนอะไรไม่รู้ พอดีเป็นความคิดระหว่างทางเลยอยากจะบันทึกไว้ :)



ย้อนหลับไปประโยคแรกสุดของบันทึกนี้ ... การบอกลาครั้งที่สองนี่ยากจริงๆนะ ครั้งแรกตอนที่บอกลาก่อนจะเดินทางมาที่นี่ว่ายากแล้ว แต่พอเจอกันครั้งนี้นี่อยากจะบินกลับเมืองไทยไปพร้อมกันเลย ฮือ ไม่เป็นไร เดี๋ยวอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะได้เจอกันแล้วนะ !!!

Have a good night!


Silencewaltz
ท่วงทำนองของความเงียบ



SHARE
Writer
Silencewaltz
melody of life
stories * movies * diaries * etc.

Comments

imonkey7
4 years ago
ใกล้กลับบ้านเกิดละสินะ
แปปๆ
ยังจำตอนอังบ่น สับสนก่อนขึ้นเครื่องได้เลย
^^
Reply
Silencewaltz
4 years ago
ใช่เลยค่ะเฮีย เตรียมกลับๆ แล้วเจอกันที่ร้อยเอ็ด ! หุหุ
imonkey7
4 years ago
TT
Mystery_
4 years ago
สนามบินร้อยเอ็ดไงครับเล็กจิ๊ดเดียว 55555
Reply
lalajinx
4 years ago
เดี๋ยวก็ได้เดินทางกลับไปหาความรักแล้วน้า อร๊ายยยยยย
Reply