คนเรามันอดนอนได้นานแค่ไหน นานกว่าการอดทนไม่สูบบุหรี่ตอนไม่มีเงินซื้อรึเปล่า?
เมื่อคิดได้ว่า 
"ควรออกไปเสียจากที่แห่งนี้ เราก็หลงรักและอยากพักพิงอยู่ที่นี่เสียแล้ว"

เป็นเรื่องน่าเศร้าใจ เด็กสาวพูดกับตัวเองเบาๆ
"จนวินาทีที่ตัวเราอยากเอ่ยคำลา ใจก็เต้นรัวราวกับให้มันหลุดออกมาแล้วตายไปเลยยังดีกว่าต้องเป็นคนบอกลาจากคุณ"

คุณเองก็คงสงสัยจนบ่นกับตัวเองบ่อยครั้ง 
"ตัวผมไปทำอะไรให้คุณรักได้ขนาดนี้"

ไม่มีใครรู้หรอก ความรักเป็นเรื่องไร้เหตุผล ก็อย่างที่เคยบอก
"กล้ามเนื้อหัวใจอยู่นอกเหนือการควบคุมของระบบประสาท"

ดูดบุหรี่เป็นล้านมวล อาจทำให้สมองเบลอๆไปบ้างเพราะนิโคตินทำพิษ แต่ภาพคุณกับทะเลยังเสือกชัดอยู่เลย น้ำเน่าชิบหายกับการมานั่งพิมพ์อะไรแบบนี้

เคยได้ยินมาว่า ความรู้ทางสถาปัตยกรรมศาสตร์สามารถฆ่าคนได้ ก่อนหน้านี้ไม่ได้สนใจอะไร จนตอนนี้เริ่มอยากหาข้อมูลขึ้นมาหน่อยๆ

แต่ถ้าจะฆ่าเรา แค่เปิดรูปคุณตอนยิ้มที่เราเป็นคนถ่าย อันนี้ตายแบบเฉียบพลัน ไม่ทรมาน เจ็บแปลบๆบริเวณหน้าอกอึดใจเดียวแค่นั้นเอง

มีสีฟ้าอยู่สองเฉด เฉดแรกมีชื่อว่า ELETRIC INDIGO ฟังดูเป็นด้านดีของความรัก มีอีกเฉดหนึ่งชื่อว่า TRUE BLUE อันนี้ชัดเจนว่าเป็นด้านที่เห็นน้ำตาได้ถนัดกว่ารอยยิ้ม

เกริ่นมาเยอะแล้ว เข้าเรื่องเลยแล้วกัน

เป็นอีกครั้งที่เจอกัน หลังจาก เดือนแห่งการร่ำลาได้ผ่านพ้นไป ทุกอย่างจบลงและหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ราวกับความรัก ท้องฟ้า และน้ำทะเลเป็นเรื่องโกหก

เปล่าหรอก จริงๆเราแค่เดินสวนกันหลังจากเลิกกันมาได้หนึ่งเดือน

"ไม่ได้คุยกันตั้งนาน คุยเล่นกันหน่อยไหม?"
ผมได้ยินเสียงที่ก่อนหน้านี้เคยกระซิบข้างหูอยู่ทุกคืนอีกครั้ง โดยไม่ทันเตรียมใจมาก่อนว่าจะได้ยินมันอีกในระยะประมาณสามเมตร

"ไม่"
ผมตอบทันทีโดยที่ไม่มีแม้แต่สายตาจะส่งไปยังเจ้าของคำถาม

"สักหน่อย"
เธอพูดด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย ผมนิ่งเงียบกับคำพูดนั้น

"แค่หนึ่งมวนบุหรี่"
เป็นคำพูดที่แปลกดี แต่ผมไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ เธอคนนี้มักมีคำพูดแปลกๆมาพูดกับผมโดยธรรมชาติของเธออยู่แล้ว

สำหรับผมการสูบบุหรี่หนึ่งมวนนั้นใช้เวลาไม่ถึงสองนาที สองนาทีคงไม่ทำให้จิตใจผมอ่อนไหวหรอก ผมบอกกับตัวเอง

ระเบียงเดิม วิวเดิม ที่เขี่ยบุหรี่เดิม ราวตาผ้าเดิม ผ้าม่านเดิม และ เธอคนเดิมในเสื้อยืดสีกรมตัวใหญ่

ผมเผลอมองผมสีน้ำตาลยาวจนเกือบถึงเอว ก่อนนี้มือของผมมักสัมผัสมันบ่อยๆ

"อาร์คติก แบล็ค เลยนะ"

ผมรับบุหรี่หนึ่งมวนจากมือที่คุ้นเคย มวนบุหรี่บริเวณที่เธอจับยังมีสัมผัสของเธอหลงเหลืออยู่เพราะความอุ่นยังไม่คลาย

บุหรี่ถูกจุด - เป็นสัญญาณของนาฬิกาจับเวลา

เธอไม่พูดอะไรนอกจากค่อยๆปล่อยให้ควันบุหรี่ลอยออกจากปาก ผมมองริมฝีปากที่มีม่านควันเจือปน เม็ดแปะของอาร์คติก แบล็คทำเธอหลับตาพริ้ม

เธอยังคงเงียบ

“จะคุยอะไร” 
ผมถามด้วยความอึดอัดใจจากความเงียบที่ได้รับ

“ก็กำลังคุยอยู่นี่ไง”
หญิงสาวตอบ

ผมหัวเสียไม่น้อยกับท่าทีและคำตอบของเธอ อะไรวะ ชวนกูมาคุยแล้วก็เงียบ

ควันบุหรี่สุดท้ายเป็นสัญญะแทนนาฬิกาที่ส่งเสียงดัง 

เธอทิ้งบุหรี่ ผมทิ้งบุหรี่

เธอเดินไปเพื่อเปิดประตูห้อง ส่วนผมมีแต่ความสับสน - 

“หลับตาสิ”
เธอบอก

ผมทำตามเพราะตอนนี้ในหัวของผมปั่นป่วนไปหมด ไม่นานนักผมลืมตาขึ้น ผมพบกับเธออีกครั้ง

“อยากกอดไหม?”
เธอเอ่ยถาม

แปลกดีผมร้องไห้ออกมาโดยไร้เหตุผล - เธอสวมกอดผม

“เรารู้ว่าคุณต้องการกอด การรู้ใจคุณเป็นสิ่งหนึ่งที่เราภูมิใจ”

ผมอยากเอ่ยคำพูดแต่ความอบอุ่นของเธอทำให้ผมหลับตา

“เราฝันว่าเราถามคำถามนี้กับคุณ เลยอยากลองถามในความจริงดู” 
เขาไม่ตอบอะไรเพียงแค่คิดว่า 

เขาอาจจะตกหลุมรักเธออีกครั้งเพราะเธอคล้ายซาวาดอร์ ดาลี่ - เธอเอาความฝันมาใช้ในชีวิตจริง - ราวกับงานศิลปะ

ไม่มีหญิงสาวใดเหมือนเธอ

กลับมาที่คำถาม คนเรามันอดนอนได้นานแค่ไหน นานกว่าการอดทนไม่ซื้อบุหรี่เวลาไม่มีเงินหรือเปล่า

ครับ มันคือคำถามที่ผมยังคงจำได้ เธอถามผมในคืนวันหนึ่งที่เรานั่งคุยกันเรื่องเปื่อย ที่ผมยังจำได้อาจเป็นเพราะ ไม่เคยมีใครถามคำถามแบบนี้กับผมมาก่อนในชีวิต

ไม่มีหญิงสาวใดเหมือนเธอ

นั่นคือสิ่งที่ผมรู้




" เธอ " เราอัพ STORYLOG ให้เธออ่านแล้วนะ มาคุยกันใน ASK.FM อีกนะ :)



#ซาวาดอร์ ดาลี่ คือศิลปินที่โด่งดังในลัทธิศิลปะ ABSTRACT ART 


SHARE
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

Doitwong
1 year ago
อย่าดูดมากเด้อ อยากอ่านงานนานๆ555
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
สามหลุมก่อนเขียน
summer_season
1 year ago
ชอบครับ  
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
เย่ๆ
xolovestephie
1 year ago
:)
Reply
_MAYSAH_
1 year ago
:D
Violetto_
12 months ago
;)
Reply
BarBie
4 months ago
ชอบ
Reply