มโน...ไปเอง


ความสุขที่ไึด้มโน 
เรามาถึงจุดนี้ได้อย่างไง จุดที่คิดเอง เออเอง หรือที่เรียกว่า อาการมโน ...
บางครั้งช่วงหนึ่งของชีวิต เราอาจจะได้เจอเรื่องราวแบบนี้ก็ได้ ถ้าคุณไม่เคยเจอคุณก็คงไม่รู้หรอกว่าการเพ้อฝันมันเป็นเช่นไรแต่คุณก็โชคดีที่ได้มีความสุขในโลกของความจริง ที่ไม่ได้ " มโน "

การที่ได้รู้สึกดีกับใครสักคนหรือว่าเจอคนที่ใช่ มันไม่ง่ายนักหรอกที่จะได้เจอ ถือว่าเป็นบุญพาวาสนามี ที่ทำให้เราได้มาพบกัน เริ่มเรื่องคงไม่ได้สวยงามเหมือนฉากในละคร ไม่มีคนเขียนบท ไม่มีใครสั่งหยุดคัท ไม่มีเสียงทำนองเพลงดำเนินเรื่องเพราะนี้คือ ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร

เวลาคุณชอบใครมากๆ คุณทำแบบไหนกัน ช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อย ...
บทสนทนา ของฉันและเธอ ... ใครเป็นแบบผมบ้าง คือสภาพไลน์หนักขวา ถ้าคุณไม่รู้ว่าเป็นแบบไหน คุณลองไปเปิดไลน์ของคนที่คุณชอบนะ แล้วลองดูบทสนทนาระหว่างคุณกับเขา ที่คุยกันทุกวี่วัน ขวา หรือ ซ้าย ที่มากกว่ากัน? 

ผมยอมรับ ของผมสภาพหนักขวา ก็เราชอบเขานิ ก็อยากรู้ อยากคุยเป็นเรื่องธรรมดา ตื่นมาก็อยากทักว่า มอร์นิ่งครับ,ทำอะไรอยู่ นู้นนี้นั้น ..... ตามประสาคนชอบอ่ะครับ เวลาเขาไม่ตอบก็คิดไปเองว่า เขาไม่ว่างน่ะ เขาน่าจะยุ่งแหละ เดี๋ยวเขาว่างก็คงมาตอบมาคุยด้วย มาตรฐานคนที่เราชอบก็รอได้อยู่แล้ว รอ แล้ว รอ เหล่า รอได้.... เสียงไลน์ดังขึ้น รีบเปิดปุ๊ป เราก็รอลุ้นว่าเขาจะตอบเราว่าอะไร เขาจะถามอะไรเรามา แต่แล้วสิ่งที่ได้ คือ สติกเกอร์ไลน์ ..................................................................................................... สตั้นไป สองวินาที บอกกับตัวเองว่า เค้าคงไม่ว่างแหละหรือไม่ก็แสดงอารมณ์ผ่านสติกเกอร์ไลน์ง่ายกว่า อันนี้จริงๆ ก็เป็นส่วนหนึ่งของความมโนนะ คิดเข้าข้างตัวเองว่ามันยังโอเคร สถานการ์นยังคงปกติ

ตัดฉากมาตรงหน้าผม... เหมือนฉากในโรงละคร ที่ในโรงมืดหมด มีเพียงแสงไฟที่ส่องลงเวที ให้ตัวละครได้แสดงฉากที่ต้องเสียใจ จริงๆผมก็เป็นแบบนั้นเลยครับแต่มันต่างกันตรงที่ เปลี่ยนฉากในโรงละคร เป็นหน้าจอมือถือแทน ผมยิ้มไม่ออกทุกครั้งเมื่อเห็นข้อความที่เขาส่งกลับมา เหมือนกับว่า ฉันไม่มีตัวตน....

ความเสียใจที่เกิดขึ้น มีสิ่งหนึ่งที่ช่วยฉันได้ คือ การมโน นี้แหละครับ ทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นอีกครั้ง บอกกับตัวเอง " ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเอง ทุกอย่างก็คงโอเคร "


ถ้าสมมติว่า คนที่ผมกล่าวถึง ได้มาอ่านบทความที่ผมเขียนอยู่ตอนนี้ >> ผมอยากบอกคุณว่า คุณเป็นคนที่โชคดีที่สุด คุณไม่ต้องทำอะไรเลย ผมก็ชอบคุณ << 
ความรักมันไม่ใช่ อย่างสมการในคณิตศาสตร์ ที่เราเรียนมานะครับ เช่น 2+2 = 4 แต่ความรักมันคือ เราชอบเขา เขาไม่ชอบเรา ก็ได้ มันคือสมการไม่เท่ากับ
ผมเข้าใจดีครับ ความรัก มันคือความรู้สึก มันบังคับกันไม่ได้ 


สุดท้ายนี้ ผมก็ยังดีใจที่ผมได้รู้จักคุณ ได้คุยกับคุณ ถึงแม้ว่าวันนี้เหมือนบทสนทนา ระหว่างเราสองคน อาจจะดูไม่มีสถานะ แต่ผมเลือกไม่ได้ครับเลือกที่จะปฎิเสธความรู้สึกตัวเอง ไม่ได้ชอบคุณ

ผมจะมโนต่อใน ในแบบของผม ถ้าวันหนึ่งมันถึงทางตัน ผมก็จะยอมรับความจริง

ปล. มโนอย่างมีสตินะครับ 


SHARE

Comments