ดวงดาวที่หายไป

"ดาวเหนือหายไปตั้งนานแล้ว รู้ไหม"
ใครคนหนึ่งถามขึ้น
ความจริงแล้วทุกคนก็รับรู้นะแต่ไม่มีใครสนใจหรอกเพราะสำหรับคนเมืองกรุง การมีอยู่ของดาวเหนือนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการมีอยู่ของสิ่งที่ไร้ตัวตน
แต่จะด้วยความน้อยใจหรือเหตุผลใดใดก็ตาม ดาวเหนือได้ตัดสินใจปลีกตัวออกจากท้องฟ้าไป

ขณะที่ดวงดาวทุกดวงหมุนวน มีการเดินทางเกิดขึ้นทุกวัน นักเดินทางมากมายใช้ดาวเหนือเพื่อบอกทิศทาง
เมื่อหลายปีมาแล้วฉันเคยพลัดหลงกับครอบครัวในป่า นั่นเป็นการเข้าป่าครั้งแรกเลยหล่ะ ครั้งนั้นดาวเหนือเข้ามาทักทายและอาสาพาฉันออกจากป่าจนได้พบกับครอบครัว ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักดาวเหนือหรอกเห็นแค่เพียงว่าเป็นดาวดวงหนึ่งเท่านั้น เมื่อออกจากป่าแล้วถึงได้ฟังคำบอกเล่าจากนักเดินทางรุ่นเก่าแก่ถึงได้รู้ว่าคือดาวเหนือ น่าแปลกที่เกือบทุกคนต่างเคยได้รับการทักทายจากดาวเหนือมาแล้วทั้งสิ้น

นี้เป็นเหตุผลให้ฉันกลับมาที่นี้อีกครั้ง..
ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าทิศเหนือตรงตำแหน่งที่เคยพบกับดาวเหนือเป็นครั้งแรก เวลานี้ปรากฏเพียงจุดสีดำขนาดใหญ่กว่าดาวเหนือที่ฉันเคยเห็นเล็กน้อย
ฉันจ้องมองมันอยู่นานสองนาน จะทำอย่างไรถึงจะได้พบดาวเหนืออีกครั้ง ถ้าลองตะโกนเรียกเขาจะได้ยินไหมหรือถ้าฉันแกล้งหลงทางอีกรอบเขาจะมาหาฉันหรือเปล่า คำถามต่างๆที่ผุดขึ้นมาล้วนแต่ไร้คำตอบ ความจริงแล้วเจ้าจุดดำนั้นก็ดูมืดเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนทั่วไปนั่นแหละแต่ในใจของฉันมันกลับมืดแปดด้านเหลือเกิน

ครู่หนึ่งฉันนึกถึงนักเดินทางรุ่นเก่าแก่ที่เคยพบ ฉันจึงไปขอคำแนะนำ อย่างน้อยพวกเขาก็เคยเจอดาวเหนือมาเหมือนกัน

"ลองไปหาที่ขั้วโลกเหนือดีไหม"
นักเดินทางที่อายุมากที่สุดกล่าวขึ้น
แม้จะไม่ใช่ความคิดที่สมเหตุสมผลนัก แต่ก็คงไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้

ในยามนี้ท้องฟ้าขั้วโลกเหนือดูสงบ อากาศเย็นยะเยือกประกอบกับลมพัดเอื่อย
กวาดสายตามองแล้วไม่น่าจะมีใครอยู่ที่นี่ แต่ทว่าฉันกลับได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบาเคล้ามากับเสียงลม
"นั่นใคร ใช่ดาวเหนือรึเปล่า"
เสียงตะโกนของฉันลอยหายไปกับสายลม
"ใช่แล้ว ฉันเอง.."
เสียงตอบนั้นราวกับปาฏิหาริย์สำหรับฉัน

"มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ละ รู้ไหมว่าทำให้คนอื่นเขาวุ่นวายกันไปหมด"
ฉันถามออกไปด้วยเสียงที่เบาลง
"การหายไปของฉันมันมีผลกับใครด้วยหรอ? "
"ทำไมจะไม่มีละ เธอไม่อยู่ตั้งนานป่านนี้จะมีคนหลงทางอีกกี่คนแล้ว ถ้าไม่ได้เธอตอนนั้นฉันคงแย่ไปแล้วรู้ไหม"
จากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ
...

"ฉันแค่เหงาที่จะต้องอยู่บนฟ้าทิศเหนือ มองดาวดวงอื่นผ่านไปผ่านมา ฉันอยากจะลองไปฟ้าฝั่งทิศใต้ดูบ้างก็ทำไม่ได้ อีกอย่างถ้าไม่ได้กำลังเดินทางอยู่ ใครละจะมามองหาฉัน จริงไหม? พวกมนุษย์ก็เป็นซะอย่างนี้พอไม่เห็นประโยชน์แล้วก็ปล่อยทิ้งไม่สนใจกัน.. "
เขาพูดพลางตัดพ้อ
"จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกนะ ฉันเองยังคิดถึงเธออยู่เหมือนเดิม เพียงแต่แสงไฟในเมืองสว่างจนทำให้มองไม่เห็นเธอ จนบางครั้งก็อาจจะลืมไปบ้าง"

"นั้นแหละ มันน่าน้อยใจไหมละ ดูอย่างดาวพลูโตจะมีสักกี่คนที่ได้เห็นแต่กลับมีคนคิดถึงมันมากกว่าฉันเสียอีก"คำตอบของดาวเหนือทำฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง
ไม่ปฏิเสธเลยว่าหลังจากที่ดาวเคราะห์ดวงสุดท้ายอย่างดาวพลูโตถูกจัดอยู่นอกระบบสุริยะ มันก็ได้รับการกล่าวขานมากขึ้น มากเสียจนทำให้ดาวเหนือที่มีคุณประโยชน์รู้สึกน้อยใจ
บางครั้งเราก็ให้ความสำคัญกับสิ่งภายนอกจนหลงลืมสิ่งใกล้ตัว.."ฉันขอโทษนะที่ปล่อยให้เธอโดดเดี่ยวบนฟ้าฝั่งทิศเหนือตามลำพัง แต่ตอนนี้ทุกคนต้องการเธอ ได้โปรดกลับไปช่วยเหลือพวกเราเถอะ.."
"แค่รู้ว่ามีคนตามหาฉันก็ดีใจแล้วละ ขอเวลาเหงาอีกสักพักนะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปไม่ต้องเป็นห่วง"
...
จักรวาลกว้างใหญ่ไพศาล
แต่ว่างเปล่าเหงาเหลือเกิน
เวลานี้ดาวเหนือกลับมาแล้ว ทุกอย่างเข้าสู่สภาวะปกติดังเดิม
ฉันยังคงเฝ้ามองฟ้าทิศเหนือ ในใจยังนึกถึงประโยคสุดท้ายของเขาก่อนที่เราจะจากกัน
"ถ้าเธอเหงาก็คิดถึงฉันบ้างนะ อย่าเอาแต่คิดถึงดาวพลูโต"
ความจริงลองคิดดูแล้วก็นึกตลกอยู่บ้างกับความแสนงอนของเขา 
สงสัยว่าเหงากว่าดาวพลูโตก็คงเป็นดาวเหนือนี้แหละ..

SHARE
Writer
Planetary
Stranger
จำฉันได้หรือเปล่า

Comments

ZRO
3 years ago
🌟
Reply
violetto_l3utpen
3 years ago
คิดถึงดาวเนปจูนบ้างนะ อยู่ถัดจากพลูโตมานิดเดียว
😢
Reply
Planetary
3 years ago
จะคิดถึงดาวทุกๆดวงเลย 🌝
violetto_l3utpen
3 years ago
ชอบมากค่ะสำนวนสละสลวยอ่านแล้วเพลินใจราวกับไปตามดาวเหนือด้วยตนเอง
เราคงชอบเรื่องราวบนฟ้าคล้ายๆกัน
Planetary
3 years ago
ขอบคุณนะคะ 😊
bams
3 years ago
ไปตามหาดาวกัน
Reply
NOFEEL
2 years ago
ชอบจัง มันตรงกับความรู้สึกเราตอนนี้เลยค่ะ 😭😭
Reply
Planetary
2 years ago
เดี๋ยวก็ผ่านไปนะ 💪🏼
NOFEEL
2 years ago
ขอบคุณค่ะ สักวันก็คงมีคนมองเห็นเนอะ 😊