บันทึกความฝังใจ
เคยลองมองย้อนกลับไปหาสิ่งที่ผ่านมาไหม หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องบังเอิญที่ถูกลิขิตไว้ หรือเป็นเพราะความตั้งใจของใครสักคนที่ทำให้เกิดเรื่องบังเอิญขึ้นกับอีกคน หรือเป็นเพราะความตั้งใจของคนสองคนที่มีจุดประสงค์เหมือนกัน ไม่ว่าเรื่องราวเหล่านั้นมันจะเกิดขึ้นมาจากสาเหตุอะไรก็ตาม อย่างน้อยมันก็ได้เกิดขึ้น อย่างน้อยมันก็ได้สร้างรอยยิ้ม อย่างน้อยมันก็ได้สร้างความสุข อย่างน้อยมันก็ได้สร้างความรัก อย่างน้อยมันก็ได้สร้างความทรงจำ และอย่างน้อยมันก็ได้สร้างตอนจบ..


แต่ทุกอย่าง ทุกภาพ ทุกตอน ทุกความรู้สึก สิ่งเหล่านี้กลับทำให้รู้สึกว่ามันยังคงอยู่กับเราตลอดเวลา และตลอดไป~


มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราสามารถคุยกับเขาได้นานแสนนานไม่มีเบื่อ

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราอยากคุยกับเขาคนเดียว แค่เขาคนเดียวก็พอแล้ว

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราอยากเจอ ห่างกันแค่แปบเดียวก็คิดถึง

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราคิดถึง คิดถึงได้ทั้งวัน ทำอะไรก็คิดถึง

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เรานึกถึงก็ทำให้มีความสุข รู้สึกอุ่นใจเวลามีเขาอยู่ใกล้ๆ

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เรานั่งยิ้มคนเดียวทุกครั้งที่นึกถึง

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราอยากทำอะไรให้โดยที่เขาไม่ได้ขอ

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เรายอมทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน
 
มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราอยากให้เขามีความสุขเวลาอยู่กับเรา

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราชอบงอน และอยากให้ง้อ

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราแคร์ แค่เขาเงียบก็คิดไปไกลว่าเขาเบื่อ

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เรายอมให้เขาเห็นเราตอนใส่ชุดนอน ตอนใส่แว่น

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราพยายามเปลี่ยนตัวเองหลายๆอย่าง

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราฟังเพลงแล้วก็มีหน้าเขาเข้ามาทุกเพลง

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เรามานั่งเขียน นั่งพิมพ์ นั่งเพ้อถึงทุกวัน รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เรากล้าพูดได้เต็มปากว่า"รัก"

มันมีไม่กี่คนจริงๆที่เราจะรู้สึกได้มากขนาดนี้


ก็เพราะมันมีไม่กี่คนจริงๆที่ทำให้เราเป็นได้ถึงขนาดนี้ มันมีไม่กี่คนจริงๆ....
แต่สุดท้ายมันก็จบลงเหมือนหลายๆคนที่ผ่านมา....
SHARE

Comments