ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล, ด้วยเหตุผลที่ดี.
ไม่รู้ว่าเป็นผลจากการเคลื่อนย้ายดาวมฤตยูทับดวงเมืองหรืออย่างไร เหตุการณ์รอบตัวมันถึงได้เปลี่ยน คลี่คลายตัวเอง ค่อยๆเฉลยว่าในช่วงม่านหมอกหรือควันที่่่ผ่านมา สุดท้ายมันเป็นหมอกหรือควันกันแน่

น่ายินดีแค่ไหนกัน
ที่ในคำเฉลยนั้น
ฟ้าที่ค่อยๆสว่างขึ้น ใสขึ้น มองเห็นแนวทิวเขาเป็นเส้นชัดขึ้น
ว่าสิ่งที่เคยบดบังอยู่นั้น
มันเป็นหมอก
ไม่ใช่ควัน

รุ่นน้องคนสนิทผู้เต็มไปด้วยความสามารถ โดยเฉพาะทักษะทางการพูด ความสามารถที่ใครต่อใครอาจตัดสินอย่างผิวเผินว่าเป็น "พรสวรรค์" คำนิยามที่อาจทำให้คนบิดเบือนความเข้าใจว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ 'ได้รับมา' และเป็นเรื่องของการถูกลิขิตเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว หรือแม้แต่ลากไปไกลกว่านั้นว่าเป็นผลพวงของการกระทำจากภพชาติในอดีตที่ส่งผลต่อปัจจุบัน

รุ่นน้องคนนี้คงยกมือขึ้นค้าน ด้วยสายตามั่นใจเป็นกระกาย รอยยิ้มมุมปากบางๆอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว และการจัดระบบความคิดที่ไปไวพร้อมคำพูดว่า ความสามารถทางการพูดที่ใครต่อใครชื่นชมเขานั้น มันเป็น 'ทักษะ' (น.) อันมีนิยามว่า "ความชำนิชำนาญที่บุคคลสร้างขึ้นได้จากการเรียนรู้" กระบวนการเรียนรู้ผ่านช่วงเวลาที่ไม่มีใครมองเห็น จะเห็นก็แต่วันที่การเรียนรู้นั้นบ่มเพาะจนกลายเป็นทักษะที่เฉิดฉายออกมาหน้างานแล้วก็เท่านั้น

มันไม่ใช่ความบังเอิญเลย
หากจะมีคนลิขิตไว้ ก็คงเป็นเขาเองที่ลิขิต who he becomes จาก what he does
และหากจะเป็นเรื่องของกรรม ก็คงจะเป็น กรรมการกระทำแห่งปัจจุบัน มากกว่าอื่นใดในอดีต

ปีที่แล้ว ปีที่ดูจะเป็นม่านหมอกของใครหลายๆคนรอบตัว ซึ่งเอาเข้าจริงก็คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หรือนิทานปรำปราที่เรียกว่า "เบญจเพศ" อีกนั่นแหละ เอาเข้าจริงมันก็คงเป็นเพียงเพราะว่า เราต่างได้เดินมาถึงวัยที่ชีวิตเต็มไปด้วยทางเลือก ทางเลือกเสมือนทางแยก ที่หากเลือกทางเดินสายหนึ่งก็คงนำไปสู่วิถีชีวิตอีกแบบหนึ่ง ต่างไปจากอีกเส้นทางที่ไม่ได้เลือกเดิน

ปีที่แล้ว ในขณะที่ฉันเองก็หมกมุ่นพัวพันอยู่กับ การทดลองชีวิต ทำมันซะทุกอย่าง ลองสิ่งที่ค้างคาใจ สิ่งที่คิดว่าเหมาะสมเอาซะให้หมด เพื่อจะได้ไม่ต้องมีพื้นที่แห่งคำถาม 'what if' ในทางเดินแห่งชีวิตอีก ทั้งเดินทั้งวิ่งสะเปะสะปะไปซะทุกเส้นทาง ล้มบ้าง ไม่ถึงเส้นชัยบ้าง แต่สุดท้ายมันก็ทำให้ฉันหอบร่างสะบักสะบอมเปื้อนฝุ่นประสบการณ์จนได้มาเดินอยู่บนเส้นทางที่คิดว่าพอเหมาะพอควรแล้วกับจังหวะการก้าว และทักษะที่มีในวันนี้

น้องคนนี้ก็เช่นกัน,
น้องได้ทดลองสมัครเส้นทางบนฟ้า อาชีพที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน จะด้วยค่านิยมหรืออะไรก็ตาม ทุกคนรอบข้างต่างก็มั่นใจว่า มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับน้องเลยที่จะทำให้คนไม่ 'เลือก' น้องได้ แต่ก็อีกนั่นแหละ หลายๆครั้งปัจจัยการเลือกของผู้เลือก มันก็มากมายกว่าที่ ผู้ถูกเลือก จะทำความเข้าใจได้ แม้จะทำตัวให้พร้อมแค่ไหน ปัจจัยแห่งการเลือกนั้นก็ดูจะมากมายกว่า ความเหมาะสม อยู่ดี

เป็นความประหลาดใจของทุกฝ่าย ที่ท้ายที่สุดแล้ว การคัดเลือกก็มาปฏิเสธน้องเอาซะดื้อๆในขั้นตอนสุดท้าย คนรอบข้างต่างพยายามปลอบใจ ฉันเองไม่ได้พูดอะไรมากนัก ด้วยความมั่นใจอยู่แล้วว่า การปฏิเสธทำอะไรน้องไม่ได้ และเอาเข้าจริงแล้ว การที่น้องลงมือเต็มที่กับการกระทำนั้น ลงมันเต็มที่โดยไม่รู้ผลจะออกหัวหรือก้อย ก็คงเป็นการปลอบประโลมน้องได้ดีที่สุดแล้ว แต่เอาเข้าจริงแล้ว การที่ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปมากนัก นั่นเป็นเพราะลึกๆมั่นใจเหลือเกินว่า มันมีเหตุผลอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในการที่น้องไม่ได้รับคัดเลือกในครั้งนี้ เชื่อมั่นอยู่ลึกๆใน cliche ที่ว่า "everything happens for a reason"

ทุุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล
,ด้วยเหตุผลที่ดี

และในช่วงเวลาสั้นๆที่ผ่านมานี้ ในช่วงเวลาที่ควันไฟป่ากำลังปกคลุมภาคเหนือของไทย หมอกหรือควันก็ไม่รู้ที่เป็นมวลก้อนเทาๆอยู่ในอากาศกลับดูเคลื่อนย้ายในโลกของคนรอบตัว ช่างโชคดีเหลือเกิน ในวันที่ฟ้าเริ่มเปิด ในวันที่อาทิตย์เริ่มส่องแสง เราทั้งหลายต่างเห็นกันเป็นประจักษ์พยานว่า มวลก้อนเทาๆในอากาศนั้น มันเป็นหมอก, ไม่ใช่ควัน.

ในขณะที่คนรอบข้างต่างแสดงความยินดีกับความสำเร็จในทางเดิน ที่แม้ไม่ใช่บนฟ้าอย่างที่ตะเกียกตะกายปีนป่ายจะขึ้นไปในปีที่แล้ว แต่ก็เป็นทางเดินบนพื้นดิน ที่เหมาะสมกับย่างก้าวของน้อง และเป็นการเดินที่น้องจะได้โปรยเศษขนมปังไว้ให้คนเดินตามหลัง ฉันยิ้มอยู่ท่ามกลางการโห่ร้องแสดงความยินดีนั้น และคิดย้อนกลับไปกลับมาในหัวว่า 

ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล,
ด้วยเหตุผลที่ดี

แม้ในวันที่บางสิ่งที่เกิดขึ้นดูจะไร้เหตุผล จนทำให้เราโทษดินฟ้าอากาศที่ไม่เป็นใจ แต่พอวันที่ฟ้าผ่าไปแล้ว พายุโหมกระหน่ำลงมาแล้ว มันก็ทำให้เห็นจริงๆ ว่าฟ้าฝนกระโชกโฮกฮากอย่างนั้น ท้ายสุดแล้วจำเป็นต่อการให้ไอน้ำควบกลั่น จนกลายเป็นแหล่งพลังงานให้กับโลก เป็นแหล่งกำเนิดของชีวิตต่อไปเพียงใด
SHARE
Writer
tathata
a speck of dust.
"ส่วนนวนิยายเรื่องจุติเป็นการ “สร้าง” ประวัติศาสตร์ ซึ่งหมายถึงการ “คืนปากกา” ให้คนธรรมดาได้มีพื้นที่ทางประวัติศาสตร์และปรากฏเสียงเล่าเรื่องของตน"

Comments

chaokhing
3 years ago
ทำไมอ่านแล้วขนลุกไม่รู้ แต่มีความเชื่อเดียวกับผู้เขียนค่ะ ว่า everything happen for a reason
Reply
tathata
3 years ago
และพอมันผ่านไปแล้วเราก็จะเริ่มเข้าใจว่ามันเป็นเหตุผลที่ดีด้วยค่ะ :)
Hgrengeri
3 years ago
Love your writing style
Reply
tathata
2 years ago
just saw your message here. Thank you for the encouragement na ka :)
aalnay
2 years ago
ชอบจัง ^^
Reply
tathata
2 years ago
ยินดีจังง :)