ไม่อยากกรับบ้าน......อยากอยู่โรงเรียนนานๆ
เคยเป็นไหม ตอนเช้าไปเรียนอยู่ดีๆ
พอเถิงเวลาเลีกเรียน รู้สึกเศ้าขึ้นมาเฉยเลย
เรายังไม่อยากกรับบ้าน
อยู่ที่โรงเรียนเราเป็นคนร่าเรีงสดใส มีรอยยิ้ม สามารพูดคุยได้กับเพื่อนๆ
แต่พอกรับบ้านเรากลายเป็นคนพูดน้อย หงุดงิดง่าย ชอบอยู่แต่ในห้อง ไม่ชอบคุยกับคนในครอบคัว
ทุกคั้งที่หันหน้ากรับบ้าน เจอแต่ปัญหา ปัญหาเดีมๆ ที่เรายังไม่ชิน
พ่อบ่นๆๆ เรารับได้นะ
พ่อแม่ชอบทะเลาะกัน เราชินนะ แต่มันรู้สึกกดดันมากก แม่ชอบบอกเราว่า ฝากไปบอกพ่อแกด้วยว่า...ฝากไปด่าบ้าง...เราต้องพูดในสิ่งที่ไม่อยากพูด บ้านเดิวยกันแท้ๆเพราะแบบนี้แหละเราเถิงพูดหน้อยกว่าอยู่ที่โรงเรียน
เมื่อวันก่อนแม่แค่จะไปวันเกีดพี่สาว (ลูกสาวป้า เชิ่งพ่อก็ไม่ค่อยชอบพี่สาวคนนั้น )แม่ชวนพ่อๆบอกไม่ไป และยังพูดจาปะชดแม่ ปะมารว่า แม่เราแรดร่าน
ใครจะไปทนไหววะ แม่เราทังคน
และเรามั้นใจ ว่าแม่ไม่ได้เป็นผู้ญิงแบบนั้น พ่อมีสิดอะไรเถิงมาพูดขหนาดนี้ และที่สำคันพ่อเองเคยเป็นฝ่ายนอกใจแม่ แต่ตอนนี้พ่อไม่มีแล้วละ เพราะพ่อไม่มีเงิน
พ่อเป็นแบบอย่างที่ดีนะทำให้เรารู้นะว่าผู้ชายไว้ใจไม่ได้
และเหดกานมันยังไม่จบในวินาทีที่แม่จะไป พ่อรีบวิ่งเข้ามาหาแม่ ( ในตอนนั้นเราเรียนหนังสืออยู่ในห้อง) น้อสาวคนรองวิ่งเข้ามาดึงแม่กับห้องปิดปะตูแล้วล็อก พ่อเราเคาะปะตูเสียงดังด่วยความโกรธมาก เรารีบวิ่งออกมา เหันพ่อตะโกน ด่าแม่ 
เราได้ยินเสียงน้องสาวร้องไห้ ในวินาทีนั้นเราไม่รับรู้อะไร เราเดี่น ออกมาจากบ้านเลยเถิงแม้ว่ามันจะมืด(ตอนนั้นปะมาร2ทุ่ม) เดี่นๆมา พอเถิงหน้าปากชอย ค่อยมีแสงสว่าง มันไม่ใช้คั้งแรกที่พ่อทำรุนแรง มันมีหลายคั้ง แต่เราก็ทนๆๆไม่เล่าไม่พูดให้ใครฟังแม้จะอยากละบายมันแค่ไหนก็ตาม เพราะมันเป็นเรื่องในครอบคัว พูดไปก็เหมือนประจานพ่อแม่ตัวเอง
แต่พอทนๆๆไป มันก็มีบ้างที่เหนื่อย เราเลยต้องละบายมันลงในstorylog
คงไม่ผิดมากใช่ไหม?
เราไม่มีใครเลย ที่จะสามารพูดหลืเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง 
พอเราเกับมาบ้าน เราก็ตั้งสถานะ ปะมารว่าเจับอะไรทำนองนั้น
แล้วก็มีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งแชัทเข้ามาว่า " เรารับฟังเอง" 
เขาก็เป็นเพือนเรามา3ปี แบบที่เป็นเพื่อนกันจริงๆ ตอนนั้นเรากำลังออ่นแอ เราก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟังมาก แค่บอกว่า"เหนื่อย เรื่องครอบคัว" แล้วเราก็ไม่ได้เล่าอะไรเลย เขาก็บอกให้เรา ปิดปะตูนอนร้องไห้คนเดิวย และหลายอย่าง มันก็ทำให้รู้สึกดีหนิดหนึ่ง แต่เรากับกลัว การที่มีคนมาปลอบใจเรา
ในวันที่เราออ่นแอเชิ่งกำแพงก็ออ่นแอ มันอาจจะทำให้คนอื่นสามารเข้ามาเป็นคนสำคัญ
เขาบอกว่าเขาจะรับฟังเราสะเหมี
เรายิ่งกลัวเขามากขึ้น
เรากลัวการที่เราเป็นเด็กมีปัญหาจะกลายเป็นช่องว่างให้คนอื่นเข้ามาในใจเรา เรากลัวจะเป็นเด็กใจแตก เรากลัวเราจะรู้สึกดีกับเพื่อนคนนั้น(แม้ว่าตอนนี้เราอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลย)
สาละพัดปัญหา
ไม่อยากทำอะไรเลย
กลัวก็กลัว อึออัด กดดัน เครียด
ถ้าต้องกรับบ้านแล้วต้องเจอแบบนี้
เราไม่อยากกรับ
อยากนั่งเงียบๆ อยู่คนเดิวย สักที่ ที่ไหนก็ได้ในโลก ที่ไม่มีใครรู้จักเรา....


SHARE
Written in this book
No topic
Writer
ISFJ
skyline and sun
some things in my mind

Comments

NTzSealLover
4 years ago
เราเข้าใจฟิวนี้ดีนะ
เราผ่านมาแล้ว เหตุการณ์คล้ายๆกันนี่แหละ
เธอล้ม เธอเหนื่อย เธอพักบ้าง แต่สิ่งเดียวที่ไม่แนะนำให้ทำ คือ ทำร้ายตัวเอง

เราเอาใจช่วยเธอนะ ถึงจะไม่รู้จักกันก็ตาม
Reply
ISFJ
4 years ago
ขอบคุณมากค่ะ ที่ทำให้รู้ว่า อย่างหน้อยเราก็ไม่ใช่คนเดิวยที่เจอเรื่องแบบนี้
Reply
NTzSealLover
4 years ago
สู้นะ
ขอแค่นี้แหละ (^_^)
OnceADream
3 years ago
สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
ไม่มีใครอ่อนแอตลอดไป และไม่มีใครเข้มแข็งตลอดกาล
ในโลกใบนี้เลยมีเธอ มีฉัน มีเรา :)
มีกันและกัน
แบ่งปัน รับฟัง เข้าใจ ยอมรับ:)
อย่างน้อยเราก็ยังมีความฝัน
ฝันที่เป็นของเราเอง:)
Reply
ISFJ
3 years ago
ขอบคุณ ค่ะ ^_^มีกันและกัน
ครอบคัวstorylog
My_Phone
3 years ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ เท่าที่ทำอยู่นี้ก็เก่งมากแล้วค่ะ เขียนภาษาไทยเก่งมาก ๆ ด้วย
Reply