ทำไมต้องร้องไห้
ระหว่างที่เรากำลังร้องไห้อยู่นี้ มันรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่มาจากหัวใจ
และความเจ็บปวดที่อยู่ในความคิด และ ป่าว ไม่ได้มีใครทำอะไรให้เราต้องเจ็บช้ำน้ำใจเลย 
แล้วทำไมเราถึงต้องร้องไห้ขนาดนี้
ใช่ ขนาดนี้เลยนี่แหล่ะ

จากบรรทัดแรกมาถึงตอนนี้เวลาผ่านไปประมาณห้านาที น้ำตาได้หยุดไหลแล้ว
เป็นไปได้ว่าการได้ระบายความรู้สึกออกมา ไม่ว่าทางใดก็ทางนึง
มันช่วยให้ความเจ็บปวดที่เรามีทุเลาลง และนั่นเองก็เป็นไปได้อีกว่า การร้องไห้ทำให้เราได้ระบายความอะไรหลายๆอย่างออกมาจนถึงจุดที่สาแก่ใจ

ขณะนี้ความตาบวมเริ่มคลืบคลานเข้ามาทีละน้อย ซวยละ พรุ่งนี้มีนัดกินสุกี้ตอนเที่ยงกับเพื่อน
ไม่อยากได้ยินเพื่อนของเราถามเราว่า "ทำไมมึงตาบวมวะ"
และเราก็ไม่อยากหาเหตุผลร้อยแปดแถไถในสาเหตุที่เราตาบวม นั่นก็เพราะว่า มันไม่มีน่ะสิ...
เราไม่ได้เป็นโรคจิตหรือบ้านะ อย่าเพิ่งกลัว
แต่การร้องไห้ไม่มีเหตุผล ที่ชัดเจนที่สมเหตุสมผล มันมีอยู่จริงๆนะเว้ย
และกูนี่ล่ะเป็นหนึ่งในนั้น 

ขอนั่งคิดทบทวนสักหลายนาทีหน่อยนะ...

ผ่านไปสองนาทีเองแฮะ เมื่อกี้ละสายตาจากคอม หยิบน้ำมาดื่ม บิดตัวไปมา
และเอากระจกมาส่องดูใบหน้าของตัวเอง

ถามตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นในจิตใจนี้ เราเห็นใบหน้าของผู้หญิงที่แววตาเปลี่ยวเหงา
เราเห็นความต้องการความอบอุ่นจากคนคนนึง 
เราเห็นความคิดถึงที่มีให้ต่อบุคคลที่อยู่ไกลแสนไกล
ใช่แล้วล่ะ...เราเห็นแล้วว่าเราต้องการความรักมากๆ

เรายิ้มให้กับตัวเองในกระจก ยิ้มกว้างให้เห็นฟันที่เรียงกันอย่างสวยงามจากการถูกจัด
แล้วทำหน้าตลกๆให้ตัวเองดู และเห็นอีกอย่างหนึ่งว่าเราเองก็จัดว่าเป็นคนตลกอยู่นะเออ
เราวางกระจกลงแล้วทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าต่ออีกครั้ง
นั่นล่ะคือสิ่งที่เราได้ในเวลาสองนาที...

ตอนนี้อารมณ์ความรู้สึกกลับมาดีอีกครั้งหลังจากอัดอั้นมาหลายชั่วโมง

นี่ก็ดึกแล้วสินะ
ถ้าอย่างนั้นก็นอนหลับฝันดี ราตรีสวัสดิ์ค่ะ




SHARE
Writer
ummaummy
Writer
The one who love to write/rhyme/life...

Comments