ภาพที่หายไป
เคยจ้องมองอะไรนาน ๆ ไหม จ้องมองไปโดยไม่รู้ว่า เวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่แล้ว ช่วงเวลาที่หลงไหลอยู่ในภวังของสิ่ง ๆ หนึ่ง มันดูแปลกประหลาดมาก เหมือนกับเวลาที่อยู่ ๆ ก็หยุดไป ทุกอย่างดูช้าลง เข็มวินาทีที่ผ่านไปจนแทบจะนับเข็มที่ผ่านไปได้เลย จิตเราตอนนี้มุ่งไปอยู่ที่ ๆ เราสนใจกับสิ่ง ๆ เดียว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรา

ทุกอย่างดูประหลาดมาก สิ่งที่ดูธรรมดา กับกลายเป็นจุดสนใจให้กับเรา สิ่งที่ไม่ได้สวยงามที่สุดกับเป็นสิ่งที่เรามองมันได้อน่างไม่เบื่อ เคยสงสัยว่าทำไมเราถึงมองมันได้ ทำไมคนอื่นถึงแค่เดินผ่านไป บางคนถึงกลับไม่สนใจไยดีกับเลย นี้หรือที่เขาเรียกว่า "ความรัก"

คำพูดนี้ผุดขึ้นกับสิ่งที่เราสนใจกับอะไรเป็นครั้งแรก เรารู้สึกชอบ รู้สึกสนใจ อยากรู้จัก อยากสร้างความคุ้นเคย สร้างความเคยชินกับมัน มันแปลกมากสำหรับครั้งแรก มันไม่เคยรู้สึกกับสิ่งนี้มาก่อน มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ความสวยงามนี้มันเกิดขึ้นทั้งที่กำลังจ้องและในใจเรา "อยากจะให้อยู่ตลอดไป"

เมื่อเวลาผ่านไป ต่อให้อยู่ได้นานแค่ไหน ก็ต้องจากกันเป็นเรื่องที่ธรรมดา มันเป็นปกติของชีวิต ต่อให้เจอสิ่งที่มีค่าสำหรับเราและอยากอยู่กับมันตลอดไป ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ที่จะได้อยู่กันทุกเวลา ในเวลานั้น เรายังคงนึกอยู่เสมอ แม้แต่ตอนนอน นึกถึงความสวยงามที่เห็นในวันนี้ จนกว่าจะนิทราไปในห้วงแห่งความฝัน ถ้าบังคับความฝันให้นึกถึงได้ก็คงนึกถึงต่อไป

ถึงช่วงเวลาต่อไป ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป เวลาที่จะได้ไปดูความสวยงามนั้นเริ่มน้อยลง จนไม่เหลือเวลาที่จะไปดูมันอีก ยังคงนึกถึงเวลาที่ได้จ้องมองมันอยู่เสมอ แม้จะมันจะเลือนลาง ก็ยังคงพยายามนึกถึงมันอยู่ตลอด รักครั้งแรก มันก็อยากจำตลอด ไม่มีวันไหนที่จะไม่ลืม

จนเมื่อเรามีเวลา เมื่อถึงเวลาจะได้ไปดูอีกครั้ง ความรู้สึกตื่นเต้ ใจสั่นไหวก็แสดงออกมาอย่างชัดเจน การได้พบกับสิ่งที่ทำให้มันติดตากับเราอีกครั้ง มันทำให้รู้สึกถึงครั้งแรกที่ได้เจอ อยากรู้สึกถึงตอนนั้นอีกครั้ง ตอนที่เห็นเป็นครั้งแรก เจอเป็นครั้แรก ดูเป็นครั้งแรก และรู้สึกดีเป็นครั้งแรก

แต่แล้ว พอมาถึง เรากลับหามันไม่เจอ มองไปรอบ ๆ อยู่ ๆ มันก็หายไป หายไจากที่ ๆ มันเคยอยู่ หายไปตลอดกาล เหมือนกับมันไม่เคยอยู่ที่นี้ เหมือนกับมันไม่เคยเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่เลย มันคงรู้สึกแบบนั้นไม่ได้แล้ว ความรู้สึกของการรักครั้งแรก หายไปตลอดกาล

อยาก อยากกลับไปตอนนั้นอีกครั้ง กลับไปถึงตอนที่ได้เจอครั้งแรก กลับไปตอนนั้นไปเอามันมาเป็นของเรา เอามันมาเป็นเจ้าของ ไม่ให้ใครเอามันไป ถ้าย้อนกลับไปได้ คงไม่คิดกลัว แล้วมองมันเพียงอย่างเดียว เพียงแค่มองแล้วบอกกลับตัวเองว่าชอบ แต่ไม่ได้มองแล้วเอามาเป็นเจ้าของ มันน่าเสียดายซะเหลือเกิน กับรักครั้งแรกที่น่าจะเป็นรักที่ดี แต่กลับเป็นรัก ที่เสียไปง่ายเพียงเพราะความกลัวของเราเอง ถ้าเลือกได้คงอยากกลับไปแล้วบอกว่า "ชอบเธอ" จัง
SHARE
Written in this book
รักนี้ของ...
ความรักทั้งสมหวังและสิ้นหวังและที่ไม่อาจกลับมาได้

Comments