อาหารจานแรก ยำสายบัวเวียดนามที่เธอชอบ
“Taxchi? Taxchi?” เสียงตะโกนเรียกค่อนข้างดังด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงแบบท้องถิ่นจากใครบางคนที่อยู่ข้างหลังปลุกผมให้สะดุ้งตื่นขึ้นจากอาการเหม่อลอยในทันที

ผมหันไปมองตามเสียงเรียกที่ด้านหลังอย่างงงๆ ช่วงนี้จิตใจผมไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก สติจะอยู่กับตัวเฉพาะตอนที่ได้รับคำสั่งจากสมองให้มาทำอะไรซักอย่าง แต่พอสัญญาณขาดช่วง มันก็ดึงผมกลับไปคิดถึงเธออีกเหมือนเดิม ผมเป็นอย่างนี้มาพักนึงแล้ว ใจลอย ปล่อยตัวเองไปโน่นไปนี่จนบางครั้งไม่รู้ว่าไปทำไมด้วยซ้ำ

เสียงตะโกนถามจากคนขับแท็กซี่ทำให้ผมกลับมาอยู่กับโลกปัจจุบันอีกครั้ง สนามบินโฮจิมิน เมืองหลวงของเวียดนาม ที่สำหรับผมมันใกล้เหมือนนั่งเรือข้ามฝาก แค่เวลาชั่วโมงเดียว ผมก็มาอยู่อีกประเทศแล้ว ผมมาบ่อยซะแทบจะเป็นบ้านหลังที่สองอยู่แล้ว แต่คราวนี้ผมมาเพื่อมาเรียนอะไรบางอย่าง

 “เรามาแลกอะไรกันอย่างนึงดีกว่า” ผมเริ่มต้นประโยคบอกสาวน้อยคนนั้นในเย็นวันหนึ่ง พร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม มันเป็นช่วงที่เราเพิ่งจะเริ่มเดทกัน

“แลกอะไรเหรอ” เธอถามอย่างสงสัย เวลาเธอเบิกตาโต แววตาหวานๆใสๆแบบเด็กๆของเธอ มักจะทำให้ผมเผลอลืมตัว จมดิ่งหายเข้าไปในไปข้างใน จนบางครั้งลืมไปว่าผมต้องพูดอะไรต่ออยู่เสมอ

“พี่ว่าเรามาลองผลัดกันนำเสนอร้านอาหารกันมะ มื้อนี้พี่จะพาอิมไปร้านที่พี่ชอบ และมื้อหน้าอิมต้องพาพี่ไปร้านโปรดของอิมบ้าง”

ผมชอบนำเสนอวิธีการแปลกๆ บางทีการปล่อยให้แต่ละคนนำเสนออาหารที่ชอบ ร้านอาหารที่เลือก มันอธิบายบุคลิกและรสนิยมส่วนตัวของอีกคนได้อย่างน่าสนใจทีเดียว

แล้วผมก็พาเธอมาถึงร้านที่ผมอยากนำเสนอ ร้านอาหารเวียดนามเล็กๆในซอยสุขุมวิทที่เจ้าของเพิ่งย้ายมาจากไซ่ง่อนกับสามีคนญี่ปุ่น ร้านนี้โด่งดังมากในหมู่ชาวต่างชาติที่ชอบอาหารรสชาดเหมือนกินอยู่ที่เวียดนาม โดยที่เจ้าของร้านไม่สนใจปรับรสชาดให้เข้ากับที่คนไทยชอบ ผมเห็นด้วยกับเธอ การปรับแต่งรสชาติเพื่อเอาใจลูกค้าเป็นการบิดเบือนศิลปะและวัฒนธรรมของประเทศนั้นๆอย่างน่าเสียใจ เหมือนกับร้านอาหารไทยในอินเดียที่ทำต้มยำกุ้งแต่แอบใส่มาซาร่าลงไปด้วย มันเป็นความรู้สึกแปลกๆจนอยากจะร้องไห้ตอนสั่งมากินเพราะเบื่ออาหารอินเดียเสียเต็มทนจากการแบกเป้สองอาทิตย์เดินเที่ยวในอินเดีย

อาหารทุกจานในร้านถูกปรุงมาจากสูตรลับตามตำราในวัง เนื่องจากเจ้าของเป็นคนเมืองเว้ เมืองหลวงเก่า ที่คนเกือบครึ่งเมืองสืบเชื้อสายมาจากกษัตริย์ รสชาติอาหารที่เธอปรุงจึงมีความละเมียดละไม กลมกล่อมเหมือนเสียงดนตรี และมีกลิ่นหอมจากผักต่างๆที่ถูกนำมาแทรกให้ถูกจังหวะของอาหารแต่ละคำเมื่อตักเข้าปาก

ผมสั่งอาหารมาให้เธอลองหลายอย่าง นั่งดูเธอทานทุกจานอย่างมีความสุข ผมชอบเอาใจคนที่ผมรักด้วยการพาเธอไปทานอาหารที่มีความพิเศษ ในร้านที่พิเศษ แต่ มีอาหารจานหนึ่งที่ทำให้เธอต้องสะดุดและอุทานว้าวออกมาตั้งแต่คำแรก คือ

ยำสายบัว
  
อาหารประจำชาติ ที่ดูไม่น่าจะทำยาก แต่การจะทำให้ออกมามีรสชาติกลมกล่อมขนาดนี้ มันต้องผ่านความปราณีตมากมายในการเลือกก้านบัวที่มีรสหวาน และปรุงรสชาดให้ละมุนลิ้นด้วยน้ำซอสจากปลาสูตรโบราณเท่านั้น

“พี่ฆ่าอิมตั้งแต่ร้านแรกเลยเหรอเนี่ยะ อิมไม่กล้าพาพี่ไปร้านของอิมแล้ว ตายตั้งแต่ร้านแรกนี่เลย ฮือๆๆ” เธอทำท่าแกล้งร้องไห้และทำหน้าถอดใจ

 
ผมนั่งกำแก้ววิสกี้อยู่ที่บาร์ในโรงแรม Hyatt มองออกไปนอกโรงแรม ภาพคนจูงรถลาก มอเตอร์ไซค์ ที่วิ่งกันขวั่กไขว่เต็มถนน มันเป็นภาพของเมืองไซ่ง่อนที่ผมเห็นจนชินตา ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะดูช่างวุ่นวาย แต่สิ่งเหล่านี้มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกลับมาบ้านที่ผมเคยผูกพันอีกหลัง

“มาครั้งนี้คุณดูแปลกๆนะ” เสียงใสๆกังวานแต่มีสำเนียงปนมานิดๆปลุกผมให้ตื่นจากอารมณ์ที่กำลังล่องลอยไปเรื่อยๆอีกครั้ง

Annie เพื่อนสาวคนเวียดนาม เธอเป็นความสัมพันธ์ครั้งเก่าของผม ผมมักจะแวะเวียนมาหาเธอเวลาผมมาที่นี่ ผู้หญิงใบหน้าคมสวย ผิวขาว สูงและมีหุ่นที่ผู้หญิงหลายๆคนฝันอยากจะมี อีกทั้งเธอมีหน้าที่การงานเป็นผู้จัดการกองทุนของแบงก์ต่างชาติแห่งหนึ่ง เธอเป็นผู้หญิงในฝันของผู้ชายในที่ทำงาน แต่เธอก็เลือกที่จะอยู่เป็นโสด

“ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ตอนนี้เธอคงเกลียดผม” ผมเล่าให้ Annie ฟังผมเกี่ยวกับผู้หญิงที่ผมหลงรัก และผมเดินทางมาที่เวียดนามนี้เพื่อเธอ

“คุณอุตส่าห์มาถึงเวียดนามเพื่อมาเรียนทำยำสายบัวเนี่ยะนะ พระเจ้า!! ” 
เธอถามอย่างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “เธอต้องเป็นผู้หญิงที่พิเศษอย่างมากแน่ๆ ชั้นไม่เคยเห็นคุณเป็นอย่างนี้เลย” เธอจ้องมองผมพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

ผมกับ Annie เรารู้จักกันเมื่อสามปีก่อนผ่านหน้าที่การงานของผม ผมบินมาทำงานที่เวียดนามแทบทุกเดือน เลยมีวงเพื่อนฝูงที่แนะนำให้เราได้รู้จักกัน เราคบกันมาพักหนึ่งก่อนที่ผมจะย้ายกลับมาอยู่ที่กรุงเทพเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นเราไม่รู้สึกว่าชีวิตเราแยกจากกัน ผมรู้สึกแค่ว่าผมกำลังย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัด เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร เธอไม่ชอบการถูกผูกมัด คงจะเป็นสไตล์ของผู้หญิงสวย หน้าที่การงานดี และรักอิสระ

ผมเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้เธอฟัง เรานั่งคุยกันหลายชั่วโมงจนแทบไม่ได้ยินเสียงเปียโนที่กำลังเล่นอยู่ในบริเวณนั้นด้วยซ้ำ เธอนั่งรับฟังอย่างตั้งใจก่อนที่จะพูดออกมาคำแรกหลังจากที่นั่งฟังอยู่นานว่า

“เธอไม่ได้เหมาะกับคุณหรอก คุณมาไกลเกินกว่าที่จะกลับไปเริ่มต้นความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ยังไม่ค่อยมีประสบการณ์กับความรักแบบนั้น เธอจะทำให้คุณต้องเจ็บปวดกับความไม่รู้อะไรของเธออีกหลายอย่าง” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมรักเธอ และผมคิดว่าผมจะลองเจ็บปวดดูอีกครั้ง” ผมตอบไปแบบเลื่อนลอย ในช่วงเวลาอารมณ์ตอนนั้น ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะต้องเจอกับอะไรถ้าผมได้กลับไปหาเธอจริงๆ แต่ตอนนี้ในหัวผมมีแต่เธอ

“ก็ดีนะ กลับไปลองมีชีวิตเหมือนคนธรรมดาๆดู คุณอาจจะเหงาแล้วก็ได้ คุณอาจจะต้องการมีใครซักคนที่ช่วยสร้างครอบครัวขึ้นมาอีกครั้ง” เธอมองมาที่ผมและยิ้มแบบเศร้าๆ

“เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วซินะ ที่เราเคยคุยกันว่าเราจะเป็น life partner กัน มันคงจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้วสิ”

ผมเคยบอกกับเธอว่า ชาตินี้ผมคงไม่แต่งงานกับใครอีก เพราะผมไม่ต้องการกลับไปสู่ชีวิตที่ผมเคยถูกคุมขังไว้เป็นสิบปี และถ้าวันหนึ่ง เราทั้งสองคนไม่มีใคร เราจะมาเป็น life partner กัน ดูแลกันไปเรื่อยๆจนอีกคนตายจากกันไป ข้อดีของการเป็น life partner คือเราสามารถมีได้หลายๆคนในเวลาเดียวกัน แต่ท้ายสุด เราก็เป็นแค่เพื่อนพิเศษต่อกันที่ไม่ใช่คนรักกัน

“เธอจะยอมรับ life partner คนอื่นๆของคุณได้เหรอ ชั้นว่าคุณคงต้องใช้เวลาเคลียร์กับอีกหลายคนเลยนะ คุณจะทำทุกอย่างนี้เพื่อเธอเชียวเหรอ” เธอแสดงท่าทีกังวลแทนผม

“ผมก็คิดหนักนะ ใจนึงผมก็อยากกลับไปรักกับเธอ อีกใจผมก็ไม่รู้ว่าจะใช้เวลามากขนาดไหนที่จะคุยให้กับทุกคนได้เข้าใจ ผมไม่รู้ว่าเธอจะรอได้หรือเปล่า อายุของเธอ มองความรักเป็นแค่ขาวกับดำ ผมยังไม่รู้ว่าจะคุยกับเธอยังไง” ผมมองออกไปข้างนอกและถอนหายใจ

“คุณควรจะคิดตรึกตรองให้ดีๆนะ ชีวิตคุณมาถึงทางแยกละ คุณต้องเลือกซักทาง” เธอพูดกับผมเป็นคำสุดท้ายก่อนจะขอตัวกลับ

“คืนนี้ชั้นคงไม่ชวนคุณค้างด้วยหรอกนะ คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาหาชั้น” เธอกล่าวทิ้งท้ายก่อนเดินจากไปแบบเงียบๆ


 
ผมเดินกลับไปที่โรงแรมของตัวเองหลังจากบาร์ปิด ผมชอบเดินใช้ความคิด และอากาศตอนดึกๆนี้ก็ทำให้การเดินเป็นความรื่นรมย์อย่างหนึ่งเหมือนกัน ผมเดินผ่านสถานที่เที่ยวต่างๆที่เคยเป็นสถานที่ที่ผมและเพื่อนๆมาเฮฮาเต้นรำกันเป็นประจำ แสง สี ผู้หญิงหน้าดิสโก้เธคเหล่านั้น ตอนนี้ไม่มีอิทธิพลดึงดูดให้ผมหันกลับไปมองเลย ชีวิตผมเห็นแต่สีเทามาพักนึงละ เธอเคยบอกผมว่าสีที่เธอชอบที่สุดคือสีเทา เพราะมันทำให้เธอมองเห็นสีต่างๆได้สวยมากขึ้นกว่าเดิม แต่ตอนนี้ผมไม่เห็นสีอะไรสวยขึ้นมาเลย ผมมองเห็นแต่สีเทาในอารมณ์ของทุกวัน เธอต้องหลอกผมแน่ๆ...

ระหว่างที่กำลังเดินไปเรื่อยๆอยู่อย่างนั้น ผมมีความคิดที่แล่นผ่านเข้ามาในหัวมากมาย การได้มารู้จักเธอทำให้ผมเพิ่งค้นพบว่า ต่อให้ผมมีผู้คนมากมายอยู่รอบตัว มีความสัมพันธ์กับสาวๆอยู่มากมาย แต่ความจริงแล้ว ผมเหงามาก ความสัมพันธ์แบบผิวเผิน ที่ต้องคอยระวังตัวเองไม่ให้ตกหลุมรักใคร ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่เป็นไปเพื่อการตอบสนองความต้องการบางอย่างเท่านั้น ผมเคยต้องการแค่คนทานข้าวเย็นด้วย ควงไปเที่ยวกลางคืนด้วย เพื่อจะไม่ต้องอยู่กับตัวเองมากเกินไป ยังไม่มีใครที่จะเปิดประตูเข้ามาข้างในใจผมได้ มากอดหัวใจให้อบอุ่น เพราะประตูมันกั้นไว้หลายชั้นเหลือเกิน จนวันที่ผมเจอเธอ ผู้หญิงธรรมดาๆ หน้าไม่แต่ง น้ำหอมไม่ใส่ แต่มีทุกอย่างที่ผมตามหา ทำให้หัวใจของผมมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด เธอทำให้ผมอยากจะละทิ้งทุกอย่างเพื่ออยู่กับเธอ  

ค่ำนี้ผมเริ่มลงมือทำอาหารตามที่ได้ไปเรียนมา สายบัวสดกองอยู่ตรงหน้า มันเป็นสายบัวสุดพิเศษที่ผมซื้อมาจากตลาดกลางไซ่ง่อนเมื่อเช้านี้ แอบหอบเอาขึ้นเครื่องบินหลบหูตาศุลกากรมาจนถึงบ้าน ก้านบัวพันธุ์พิเศษที่ชื่อว่าโฮทินทาม แปลว่าหัวใจที่สงบ มีเฉพาะในสวนของพระราชวังเมืองเว้เท่านั้น มันเป็นพันธุ์บัวที่หอมที่สุด มันจะทำให้ยำสายบัวจานนี้มีรสชาติที่กรอบและหอมสดชื่น ในการเคี้ยวแต่ละครั้งกลิ่นหอมจากภายในก้านของมันจะฟุ้งกระจายออกมาทั่วทั้งปาก และจะทำให้ผู้กินได้รู้สึกลึกซึ้งถึงศิลปะความพิถีพิถันของการปรุงอาหาร ที่สามารถสื่ออารมณ์ของคนปรุงออกมาให้ผู้กินรับรู้ได้อย่างชัดเจนทั้งรูป รส กลิ่น และเสียง
“เย็นนี้ผมทำยำสายบัวที่คุณชอบนะ 
กลับมาได้ไหม” 

ข้อความที่ผมเขียนถึงเธอ แต่ท้ายสุดผมก็ลบทิ้งไป 

เพราะผมลืมว่า

วันนี้มัน April fool day

SHARE
Writer
Imagist
Imagination has no limite
เป็นคนโลกสวย รักทุกคน รักดินร่วน น้ำตกเหวนรก ก้อนเมฆ ดอกหญ้า อ่องซาน คานธี และแมวดำ

Comments

khaikung
4 years ago
โหววว
Reply
Imagist
4 years ago
อะไรเหรอครับ 😊
khaikung
4 years ago
หิวตาม ฮ่าๆ 
Imagist
4 years ago
หมดแย้ว 😅