ภาพที่กำลังหายไป
เขาว่ากันว่า การที่เราได้ปิดประสาทสัมผัสตัวหนึ่งไป 
จะทำให้เราได้รู้ของสิ่งที่อยู่รอบๆจากประสาทสัมผัสที่เหลือได้ดีขึ้น 
ทำให้เสียงและกลิ่นดูชัดเจนมากขึ้น 
รู้สึกได้ถึงเสียงของคลื่นและใบไม้ที่กำลังพูดกับเราราวกับมีชีวิต 
คำพูดที่สลับปนเปไปมากับกลิ่นไอที่ชนเข้ากับจมูก 
ความเค็มอ่อนๆของน้ำทะเล 
ปนกับสัมผัสของน้ำทะเลที่กระทบกับเท้าเป็นจังหวะที่ไม่เคยพร้อม 
คอยเสียดสีไปพร้อมกับทรายเหมือนมีใครมาเกาที่ฝ่าเท้าเราอยู่ 
หัวใจที่ตื่นเต้นทุกครงั้เมื่อต้องคอยลุ้นกับน้ำที่จะกระทบเข้ามาแตะที่ฝ่าเท้าก่อนที่จะกลับไป 
ความรู้สึกนี้จะอยู่ต่อไปจนกว่าสายตาจะกลับมามองเห็นอีกครั้ง
อยู่จนกว่าจะนิททราไปกับมันตลอดกาล

ภาพที่สวยงามปรากฎขึ้นพร้อมกับเสียงและกลิ่นไอที่ค่อยๆจางลง
เสียงของลมที่พัดผ่านมาตามสายลม เสียงของใบไม้ที่ตีกระทบกัน 
กลิ่นไอของน้ำทะเลที่พัดมาตามลม ความสวยงามที่มาพร้อมกับความเงียบสงัด ความสวยงามเกินคำที่จะบรรยาย ไม่มีที่ไหนที่จะสวยงามเท่านี้อีก
แดดที่อบอุ่นกระทบผ่านตัวไป ความรู้สึกที่เร่าร้อนและหลงไหลไปกับภาพธรรมชาติ
ชวนหลงอยู่ในมนต์สะกดแห่งความรัก 
และเมื่ออยู่กับเธอที่นี่แล้ว 
มันคือสวรรค์บนดินอย่างที่เขาว่าจริงๆ

ภาพที่อยู่ตรงหน้าแห่งนี้คง เทียบอะไรไม่ได้กับภาพที่อยู่ข้างๆ 
ภาพของเธอที่กำลังโปรยยิ้มมาให้ ความน่ารักของเธอถึงแม้จะดูมาเกือบจะปีแล้ว 
แต่ก็ไม่เคยเห็นจะน่าเบื่อแล้วซักครั้ง อยากดูความน่ารักของเธอไปแบบนี้ทุกๆวัน
อยากจะเก็บความรู้สึกแบบนี้ไว้เยอะๆ 
เยอะกว่าภาพในกล้องที่สะพานอยู่ เยอะกว่าจำนวนเม็ดทรายที่อยู่ตรงนี้
ความรู้สึกที่ตื่นเต้นเป็นจังหวะ และรวดเร็วกว่าจังหวะของคลื่น
ตอนที่เธอมองแล้วถามว่า ชอบไหมที่นี่
คงอดใจไม่ได้ที่จะบอกว่า ชอบ ที่เธออยู่ตรงที่สวยงามแบบนี้ อย่างกับฝันเลย
แสงของดวงอาทิตย์กระทบเข้ามาที่ตา สายตาพล่ามัวมองอะไรไม่เห็นอีกครั้ง
ความรู้ต่างๆอยู่ๆก็ถาโถมเข้ามา เสียงของใครไม่รู้ที่อยู่ติดหู
เสียงกรีดร้อง เสียงแห่งน้ำตา เสียงของเฉยชา 
เสียงที่ทรมานดันเข้ามาแทนเสียงของใบไม้ เสียงกรีดร้องมาแทนเสียงของคลื่น
การหลับตาครั้งนี้ คงจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม
คงต้องตื่นจากความฝัน มาเห็นความจริงซะที

เราไม่เคยตัดใจจากที่นี่ได้จริง ร้อยเรื่องราวแห่งการเดินทางของเรา
การเดินทางระหว่างฉันและเธอ ระยะทางที่แสนยาวนาน
ต้องกลับมาที่นี่อีกแล้ว ที่ๆเราเคยคิดว่าเป็นสวรรค์บนดิน
ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เราจะลืมที่นี่ได้
ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกวินาที 
การเดินทางผ่านกล้องตัวนี้ ทำให้เรารู้สึกได้ว่า 
ภาพที่อยู่ถูกถ่ายออกมา มันเทียบอะไรไม่ได้กับภาพในความทรงจำของเรา
ภาพที่เก็บออกมาแล้วให้คนอื่นดูไม่ได้
ภาพที่มันกำลังจางไปจากการทับถมของความทรงจำใหม่ๆ
ที่กำลังเกิดขึ้นในอนาคตต่อไป ต่อไป และต่อไป

แต่เชื่อไหม เมื่อไหร่ที่กลับมาที่นี่ภาพนั้นยังคงกลับมาชัดเจนเหมือนเดิม 
แต่เหลือที่เธอที่มันไม่ชัดเจน ภาพของเธอค่อยๆหายไป
ความทรงจำที่สวยงาม ความรู้ตอนที่อยู่ด้วยกัน
สวรรค์บนนี้แห่งนั้นมันอยู่ที่ไหนกัน มันหายไปแล้ว
ตั้งแต่เธอจากไปคราวนั้นมันไม่เคยมาให้เห็นอีกเลย 
เหมือนหายไปจากแผนที่ของโลกนี้ 

....ตลอดกาล....

ขอบคุณรูปภาพจาก https://www.pexels.com/photo/sea-beach-footprint-steps-5342/
SHARE
Written in this book
Camera man
กล้อง ภาพถ่าย สิ่งที่ผมคุ้นเคยกับมันมากที่สุด มันจะมีความรู้สึกอะไรไหมนะ

Comments