วันที่ 1 เมษา
วันหน้าโง่ 
สำหรับฉัน ทุกวันคืิอวันโกหก 

=ผม= 

"เราเลิกกันเถอะ" 

ผมบอกเธอขณะเราทั้งคู่นั่งกินข้าวอยู่ในร้านอาหารในห้าง 

เสียงแอร์และผู้คนจอแจดังสนั่น เธอหยุดกินข้าวแล้วหันมาจ้องหน้าผม ทุกอย่างราวกับหยุดนิ่ง 

เธอดูสวยเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน ผมสีดำขลับที่ไม่เคยผ่านร้านทำผมมาสามปี เพราะทุกครั้ง เธอจะมาอ้อนให้ผมตัดให้ทุกครั้ง เธอไม่ได้ต้องการทรงผมที่ดูดี เธอบอก 'เอาแค่พอไม่หนักหัว' แม้ว่าผมของเธอจะไม่ได้ผ่านการซอย หรือจัดทรง แต่มันก็ยังดูดี 

เธอไม่แต่งหน้า แต่ขนตาของเธอก็ยังงอนยาว ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ใจผมเต้นตึกตัก ทุกครั้งที่ผมจ้องตาคู่นี้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ผมก็ยังไม่เคยจะชิน  เธอจ้องตาผมกลับ ตากลมโตของเธอเกิดประกายวิบวับ ราวกับน้ำในตาของเธอสั่นและเอ่อขึ้นมา 

เธอก้มหน้ากินข้าวต่อ โดยไม่มองผม ส่วนผมกินข้าวเสร็จแล้ว เป็นเรื่องปกติที่ผมจะรอเธอกินข้าว ผมเอามือเท้าคางแล้วมองเธอ การเคลื่อนไหวขณะกินข้าวของเธอดูเหมือนเครื่องจักร หลังจากเธอกินข้าวไปได้สี่คำ เธอจะกินน้ำหนึ่งอึก สลับจนหมดจาน ผมก็เตือนเธอเรื่องโรคกระเพาะไปแล้ว แต่เธอก็เลิกทำแบบนี้ไม่ได้สักที 

เธอเงยหน้าขึ้น และหันไปเรียกบริกรให้มาเก็บเงิน ผมเอามือล้วงหากระเป๋าตังค์ในกางเกงแต่ก็หาไม่เจอ ผมมองหน้าเธอ เธอยักคิ้ว แล้วหยิบกระเป๋าตังค์ของผมออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างของเธอ ผมยิ้มเจื่ิอนๆ 

เธอหยิบเงินของผมออกมาจากกระเป๋า และหยิบมาจากกระเป๋าของเธออย่างละร้อย ทุกครั้งที่เรากินข้าว เราจะออกกันคนละครึ่งเสมอ ไม่ว่าใครจะกินอะไรก็ตาม ผมว่ามันก็แฟร์ดี จนครั้งที่แล้วเธอกินของแพงมากกว่าผมถึงร้อยกว่าบาท ผมคิดว่าไว้ครั้งหน้าผมค่อยสั่งแก้แค้นเธอบ้าง 

เราทั้งคู่เดินออกมาจากร้าน 

"พูดจริงๆเหรอ" 

เธอเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม และเพราะเธอสูงเท่าคางของผมเอง ตาของเธอไม่ได้มีน้ำตาแล้ว ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน เธอจะหยุดก่อนเสมอ เธออาจจะหายไปสักชั่วโมง หรือไม่กี่นาที แต่ทุกครั้งเธอจะกลับมาหาผมเสมอ ผมไม่ค่อยเห็นเธอร้องไห้ แต่ก็หวังนิดๆว่าครั้งนี้จะเห็นบ้าง

"อืม เราเลิกกันเถอะ"
ผมหลบสายตาเธอตอนพูด 

"นึกว่าอยากจะพูดก็พูดหรือไง"

เธอสวนมาทันที ผมเริ่มไม่ตลกแล้ว อยากจะอธิบายเธอว่าวันนี้มัน 1 เมษา วันโกหกนะ แต่ก็กลัวเกินกว่าจะบอกเธอ ผมไม่เรียกว่ากลัวดีกว่า แต่เรียกว่าเกรงบารมีจะเหมาะกว่า

"....เหี้ย"
เธอยิ้มให้ผมก่อนเดินจากไป 
ทิ้งให้ผมยืนนิ่งเฉยๆ

...หรือว่าผมไม่ควรจะเล่นเรื่องนี้เลยวะ

=ฉัน=

เอพริวฟูลงี่เง่า พ่องจาย ฉันละเบื๊อเบื่อ ยิ่งเชื่อคนง่ายอยู่ รู้ก็รู้ยังจะเล่น นี่โมโหมากนะ แต่ก็ขอทำใจก่อน 

ฉันเดินเข้ามาในห้องน้ำของห้าง เพราะปวดฉี่จริงๆบวกกับมาดับอารมณ์โมโหในห้องน้ำ นี่เมนส์มา ไม่ตลกนะ แบบ คิดจะเล่นก็เล่นหรอ อยากจะเอาเมนส์ป้ายหน้าแกจริงๆ 

ฉันเปิดกระเป๋าจะหยิบผ้าอนามัยมาเปลี่ยน แต่ก็ต้องตกใจปนสมน้ำหน้า เพราะกระเป๋าตังค์ของแกอยู่ในกระเป๋าฉัน อยากจะหัวเราะเป็นภาษาโปรตุเกตจริงๆ 

ฉันหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาดู กระเป๋าตังค์อันนี้เป็นของขวัญวันเกิดที่ฉันซื้อให้ จริงก็จำไม่ได้หรอกว่าเกิดวันนั้น แต่บังเอิญเดินเจอร้านกระเป๋าตังค์อันละร้อยพอดี เลยซื้อมา ยังจำหน้าตอนที่แกได้อยู่เลย หน้าแบบ หือ หือ ให้จริงๆหรอๆ แล้วก็คว้าดังหมับ เช็คกระเป๋าเช็คซิปรูดปรื้ดๆก่อนจะหยิบกระเป๋าตังค์ตัวเองมาเปลี่ยนทันที โคตรตลก อะไรจะตื่นเต้นขนาดนั้น แล้วแกก็ถาม 'จำวันเกิดเราได้ด้วยเหรอ' ฉันเหวอไปเลยนะตอนนั้น จำไม่ได้จริงๆ แทบจะถามแกว่าวันนี้เหรอวะ แต่ก็ได้แต่ยิ้มปกปิด ไม่เอะใจเลยหรอ ว่าทำไมไม่ห่อกระดาษของขวัญมาให้อะ แต่ก็ดีแล้วแหละ อิอิ

ฉันค้นในกระเป๋าตังค์ แล้วก็เจอรูปอยู่สองใบ รูปเป็นรูปหมาของแก ที่ตายเมื่อปีที่แล้ว ตอนนั้นแกหายไปสามวัน เฟซไม่เล่น ไลน์ไม่ทัก ฉันทนไม่ไหวเลยไปหาแกที่บ้าน แม่แกบอกว่าฮันนี่ตาย แล้วแกก็หนีไปชลบุรี ให้ทะเลช่วยย้อมใจอยู่ 
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี เลยปล่อยเลยตามเลย ตอนนั้นคิดเลยนะ กลับมาจะต่อยให้หน้าแหก มีอะไรทำไมไม่บอก แต่ก็ไม่ได้ทำ เพราะตอนแกกลับมา แกก็มาร้องไห้กับฉันแบบจะเป็นจะตาย แล้วสามวันที่แกหายไปเนี่ย ทำใจไม่ได้เรอะ

รูปสองเป็นรูปคู่ของเรา เอ่อ รูปนี้ฉันอ้วนมากเลยว่ะ เดี๋ยวปริ้นให้ใหม่นะ

ฉันเก็บกระเป๋าตังค์แก แล้วก็ทำภารกิจต่อจนเสร็จ ตอนเปิดประตูออกมา คนรอเยอะมากกกกกกกกกก มากกว่าตอนฉันเดินเข้ามาอีก หรือว่าเพราะฉันเข้านานนะ ไม่ได้ขี้นะยะ แต่ก็ไม่รู้สึกผิดหรอกนะ

ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ 

เห็นแกยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ 

แกรู้ได้ยังไงนะ ว่าฉันมาเข้าห้องน้ำ

"ขอโทษ" 
แกเดินมาจับมือเปียกๆที่เพิ่งล้างมือเสร็จของฉัน

"อี๋"
แล้วแกก็สะบัดทิ้งทันที 

ฉันมองหน้าแก
แกมองหน้าฉัน 

ฉันยิ้ม แล้วก็หัวเราะ 

"ปะ กลับบ้าน"




SHARE
Written in this book
run.
Writer
Gottogo
eater
hate everything that can't eat.

Comments

cherriz
5 years ago
น่ารัก
Reply
Gottogo
5 years ago
ขอบคุณค่ะะ แฮ่