และแล้วเราก็อยู่คนเดียว จนชิน...
และแล้วเราก็อยู่คนเดียว
จนชิน...

"เราแม่งโดดเดี่ยวว่ะ"
แต่ที่จิตใจรู้สึกถึงได้มากกว่าคือ...ความเดียวดาย
ในพจนานุกรมสองคำนี้อาจมีความหมายไปในทิศทางเดียวกัน
สำหรับเราแล้วความแตกต่างของสองคำนี้คือ ความรู้สึก...

เวลาส่วนใหญ่ของเราที่นี่คือการอยู่คนเดียว เดินคนเดียว กินข้าวคนเดียว...
ก่อนหน้าที่จะเข้ามหาลัยในที่แห่งนี้ (เมืองหนานจิง ประเทศจีน) 
ชีวิตไม่ค่อยคุ้นชินกับการอยู่คนเดียวสักเท่าไร ไปไหนทำอะไรมีเพื่อนอยู่ด้วยตลอด 
ข้อดีคือมันทำให้เราไม่ค่อยได้คิดมากในหลายๆเรื่อง ไม่เครียด
แต่ไม่รู้อะไรดลใจไม่ทราบ ดันเลือกมหาลัยที่ไม่มีเพื่อนเลือกเลยสักคน ซึ่งเราก็รู้ว่าเราต้องเผชิญกับอะไรแต่เราก็เต็มใจที่จะเปิดรับมัน
เราอยู่ที่นี่เข้าปีที่สี่ และอย่างที่เกริ่นไป "เราชินกับการอยู่คนเดียวไปซะแล้ว"

มันคือความโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง รู้สึกได้จริงๆและเราก็ติดใจมัน
ในขณะเดียวกันก็อยากวิ่งหนีจากมันซะจริงๆ
ถ้าถามว่าเพราะอะไร คำตอบแรกคือ เราได้อยู่กับตัวเอง
คำตอบที่สองคือ เราอยู่กับตัวเองมากเกินไป...
ไม่ได้กวนนะ แต่ก็อย่างที่รู้ๆ ว่าอะไรที่มันมากไปมันก็ไม่ดี
ความโดดเดี่ยวไม่จำเป็นที่จะต้องไม่มีเพื่อนหรือไม่มีใครเลยเพราะจริงๆแล้วคือเรายังมี
มีบุคคลในชีวิต คนที่เราสมควรจะดูแลรักษา คนที่เราควรค่าที่จะสานสัมพันธ์
อาจไม่ได้มีมากมาย แต่มีมากพอ 

ส่วนความเดียวดายนั้น 
เราคิดว่ามันไม่ได้เกิดจากที่เราอยู่คนเดียว แต่มันเกิดจากจิตใจเราเองซะมากกว่า 
และปัจจัยที่ทำให้จิตใจเกิดความรู้สึกนี้นั่นคือ ใครคนนั้นสักคนหนึ่งที่ีเป็นผู้แสดงอยู่ในหนังของเรา

บุคคลที่เราให้ความสำคัญและการอยากถูกบุคคลเหล่านั้นให้ความสำคัญ

นี่อาจเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ในบางครั้งเรารู้สึกถึงความเดียวดาย 

และมันทำให้รู้ว่าจริงๆแล้วเรายังไม่เข้มแข็งพอ
คล้ายกับเพลงใจบางบาง ของวงพอส (อยากได้อารมณ์ลองไปฟังดู)

ความต้องการที่จะเติมเต็มจิตใจตัวเอง อาจเป็นไปไม่ได้อย่างที่ฝัน 
ฉะนั้นที่เราทำได้คือเข้าใจในสิ่งที่มันเป็น ไม่ว่าจะเราเป็นหรือใครเป็น
และใช้ชีวิตบนเส้นทางแห่งชีวิตด้วยความรักต่อไป
เคยได้ยินมั้ย ว่าโลกน่ะ หมุนด้วยความรัก
...
SHARE
Writer
ummaummy
Writer
The one who love to write/rhyme/life...

Comments