เราจ่ายเงินบางส่วนเพื่อความสุขเพิ่มอีกส่วน
30 มีนาคม 2559 - ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตต์ งานหนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 44 เวลา 1905

ผมยืนอยู่หน้าบูธ Storylog ที่ร่วมกับ Ookbee และมีน้องพนักงาน Ookbee ตรงเข้ามาหาพร้อมยื่น Postcard Storylog ให้พร้อมแนะนำแอพฯ อย่างขยันขันแข็ง พยายามให้ผมลองเล่นดู

"พี่ลองดูไหมครับ!" เขาถามผมพร้อมชี้ที่ iPad with Retina Display ที่ติดฝาผนังเอาไว้และผมก็กำลังอ่านเรื่องใหม่ล่าสุดของคุณ AimlessWanderer อยู่ที่เป็นหนุ่มขนมปังที่คุณแฟนอยากทานสโคนในตอนท้ายสุด

"โอ้ครับ คือผมก็เขียนขึ้น Storylog อยู่เหมือนกัน" หนุ่มคนนี้อึ้งไปเล็กน้อยพร้อมบอกว่า

"งั้นผมไม่กวนพี่แล้ว ขอบคุณมากครับ" แล้วผมก็หันไปขอให้เขาถ่ายรูปให้อีกสองสามรูปพร้อมคำขอบคุณในแบบของผม

รู้สึกเหมือนมุกตลกปั่นประสาทของหนังฝรั่งสักเรื่อง ที่ท่าทางจะไม่มีคนขำให้ซะด้วย... แล้วผมก็มาถามตัวเองทีหลังว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราจะพูดแบบนี้ไหมนะ?

แล้วผมก็ตรงไปซื้อ Executional เล่มที่ 30 ที่บูธ Siam Inter Comic ก่อนพุ่งตรงมาที่ MRT ไปที่ตึก Interchange เพื่อใช้บริการตู้ ATM กสิกรที่ใกล้ที่สุดเพื่อเคลียร์งานที่ใช้มือถือทำได้

เสียดายเงินเดือนยังไม่ออก เวลาเดินก็ไม่มีเพราะมีงานอีก 2 รายการรออยู่ที่บ้าน ผมเลยเลือกจะถ่ายรูปสิ่งรอบตัวที่เป็น Inspiration ของบทความนี้ก่อน

ภาพในเลนส์กล้อง คือภาพ Cover ที่คุณเห็น ส่วนภาพในเลนส์ตา คือภาพของหนุ่มสาวที่ถล่มซื้อนิยายยก Box set ในขณะที่ผมไม่พร้อมซื้อในงานครั้งนี้ ว่าแต่นี่มันไม่ใช่บทความเรียกร้องความเห็นใจนี่หว่า... ไม่ได้ขับ Vigo สีดำซะด้วย...

ผมนึกคิดถึงตัวเองเมื่อเรียนมัธยมต้นที่เป็นจุดเริ่มต้นของหลาย ๆ อย่าง เมื่อเพื่อน ๆ ชวนกันมางานหนังสือและได้หนังสือกลับไปทั้งนิยายและการ์ตูนหลายต่อหลายเล่ม วันนั้นที่ไม่มี eBook และทุกคนมีกระเป๋าล้อลากเต็ม MRT มุ่งหน้ามาที่ศูนย์ประชุมแห่งนี้กันราวกับการแสวงบุญ ถ้าพลาดแค่นิดเดียวเท้ามีแบนเป็นกระดาษรีไซเคิลแน่ ๆ 

แต่ปีนี้ความเงียบเหงายามเย็นเข้าปกคลุมกะทันหันจนตกใจแปลก ๆ ว่างานที่คนเข้าชมปริมาณมหาศาลมันเงียบอะไรอย่างนี้

เปล่า... ทุ่มนึงเขาหนีไปเดินห้างดูหนังกันหมดแล้วมากกว่า...

ผมเดินฝ่าผู้คนที่ก้มหน้าเล่น Facebook หลังจากเจอบูธ Storylog แล้ว พลางมองเห็นทุกคนที่เดินงานหนังสือซื้อหนังสือเล่มนั้นเล่มนี้อย่างมีความสุข แม้คนจะน้อยลงไปบ้างก็ยังสนุกสนานไม่แพ้เดิมเท่าไหร่ คนอาจจะหิวข้าวเลยหายบางส่วนไปมากกว่า

พลางหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมาดูพร้อมยิ้มให้มันเมื่อเจ้าเงินในกระเป๋ายิ้มแปลก ๆ ให้เห็น
เหมือนมันจะบอกว่าตัวมันมีหน้าที่วิ่งเข้ามาในกระเป๋าหนังเทียมสีดำใบนี้เพื่อวิ่งไปหยิบของอีกชิ้นมาให้เราโดยถูกกฏหมายและจากไปผมถ่มลมหายใจใส่มันเล็กน้อยกับเงินก้อนนี้ที่ถึงจะหมั่นไส้มัน แต่มันก็โชว์สิ่งนี้ให้เห็นตั้งแต่ฮอกไกโดแล้ว และคราวนี้ก็งานหนังสือ สงสัยว่าคราวหน้าจะเป็นอะไรกันแน่

คนเราวิ่งหาเงินกันมาทั้งชีวิตเพื่อเจ้ากระดาษพวกนี้... เสียงของพระเอกหนังจีนโบราณที่เคยฉายช่วงตำนานรักดอกเหมยเรื่องหนึ่งดังขึ้นในหัว พลางเห็นภาพของเขาเล่นตลกกับเงินด้วยวิธีการต่าง ๆ หลังจากประสบความสำเร็จกับร้านรับแลกตั๋วเงินทั่วแผ่นดินจีน

ข้าสูญเสียสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตไปเพราะเจ้าสิ่งนี้หรือ? ตอบข้าหน่อยสิ ราวกับประโยคนี้จะดังมาจากไหนสักแห่งหนึ่งด้วยน้ำเสียงของเขากับน้ำเสียงพิมพ์นิยม

ผมตอบในใจกลับไปว่า อือ คนเราวิ่งเพื่อสิ่งนี้และตายเพื่อสิ่งนี้ไปมาก ขณะที่ลืมว่าพวกเขามีชีวิตมาเพื่อเห็นเจ้าสิ่งนี้วิ่งเข้าออกมือคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยรวมทั้งมือของตัวเอง

ก็เพื่อแลกเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจในนาทีนั้น ๆ ของคนคนนั้น

เลนส์ตาของผมเก็บภาพรอยยิ้มของผู้คนที่จับจ่ายเจ้าเงินเหล่านี้ เพื่อสิ่งนั้นนี้ที่จะแปรสภาพเป็นความพึงพอใจในชีวิตอีกครั้งและอีกครั้งเมื่อปล่อยมันออกไปและรับมันกลับเข้ามาอีกครั้ง
จำไว้ลูกพ่อ เงินคือสมบัติผลัดกันชม
นั่นสิครับ... ผมคิดว่าอย่างนั้นแหละ... เงินในมือเราอาจจะกลายเป็นความสุขของใครอีกคนเมื่อเราจ่ายมันออกไป อาจเป็นค่าใช้จ่ายในสำนักพิมพ์ที่จะแปรเป็นค่าบูธ จนกระทั่งค่าคอมมิชชั่นของคนขายหนังสือในงานที่ยืนกันเหน็ดเหนื่อยขาแข็งทั้งวัน

เราชมตัวเลขมันอิ่มแล้ว เราผลัดเขาไปชมให้สุขบ้างดีกว่า แล้วเงินอีกก้อนก็ผลัดมาให้เราชมเล่นอีกอยู่ดีนั่นแหละถ้าเรายังขยันทำมาหากินอยู่

ภาพความสุขของผู้คนพิสูจน์ให้เห็นเรื่องนี้แล้วขณะที่สมองผมเพิ่งเรียงลำดับงานทั้งหมดที่ต้องเสร็จในวันนี้เป็นที่เรียบร้อยและเก็บรายละเอียดหัวข้อที่จะเอามาเรียบเรียงเป็นบทความนี้เสร็จพร้อม ๆ กันในหัว

ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่าความสุขหน้าของผมคืออะไรดี? การอัพเกรดคอมพิวเตอร์ที่บ้านให้แรงขึ้นอีก? iPhone SE 64GB? Lenovo IdeaPad 100S? 

เอาเถอะ เดี๋ยวถึงเวลาเดี๋ยวมันมาหาเองแหละ... ตอนนี้ผมกด Publish ก่อนดีกว่า...
SHARE
Written in this book
Just think
คิดอะไรได้ก็เขียน เท่านั้นเอง
Writer
PsychoPlay
psychopath
A psychopath who dress in a ordinary people skin.

Comments

JD5555
5 years ago
#ก้มหน้าก้มตาหาเศษกระดาษที่ใช้ชำระหนี้ได้ต่อไป
Reply
PsychoPlay
5 years ago
#ก้มหน้าก้มตาทำงานเต็มที่อีกคนนึงเพื่อกระดาษชำระหนี้ #MaryIsHappy #PsychoPlayIsHappyToo #มุ้งมิ้ง #เวิ่นเว้อ #เล่นเกมละ
Mediary
5 years ago
พี่จะไปเดินดูบ้าง ถามคนแถวนั้นว่ารู้จักmediary มั๊ย 5555
Reply
PsychoPlay
5 years ago
ผมไม่ได้บอกนามปากกาอะนะ 555+ แค่บอกว่าผมเป็นนักเขียนเว็บนี้เท่านั้นเอง 555+
sunny_night
5 years ago
ไปมาเหมือนกันเลยค่ะ
เมื่อวานคนน้อย.. แต่วันนี้คนเยอะมาก
Reply
PsychoPlay
5 years ago
สงสัยเงินเดือนเพิ่งออกกันมั้งครับเลยไปจัดเต็มกัน :)
Guarantee
5 years ago
ไปมาเหมือนกันค่ะ

Reply
PsychoPlay
5 years ago
อิอิ ถ้าเงินเดือนออกได้จ่ายตังแน่เลย
PnutTzZ
5 years ago
เข้าแต่บูธ Salmon ค่ะ ^^" เล่มโปรดเราอยู่ในนั้นหมดเลย
Reply
PsychoPlay
5 years ago
ผมนี่เดินตัวปลิว 555+
PnutTzZ
5 years ago
ตัวปลิวนี่คือกระเป๋าเบาแล้วรึเปล่าคะ อิอิ แซวเล่นน๊า ^^
PsychoPlay
5 years ago
จุ๊ๆ !