BLUEBIRD
1
ตามความเชื่อในหลายวัฒนธรรม นกสีฟ้า หรือ "Bluebird" 
หมายถึงการเริ่มต้นใหม่ของชีวิต และความสุข
ดังเช่นท่อนหนึ่งของเพลง "Over the rainbow" ที่ว่า

Somewhere over the rainbow, bluebirds fly
Birds fly over the rainbow. Why then, oh, why can't I?
ก่อนที่ฉันจะเกิด 
แม่ฝันเห็นนกสีฟ้าตัวเล็กๆ บินมาเกาะที่นิ้ว
ส่งเสียงเจื้อยแจ้วน่ารัก ก่อนจะกลายเป็นแหวนเงินสวมอยู่บนนิ้วแทน
แม่ดีใจมาก และมั่นใจว่า ลูกที่กำลังจะเกิดมาต้องเป็นเด็กผู้หญิง
ช่างพูดช่างเจรจา เหมือนกับเจ้านกน้อยตัวนั้นแน่

ตีสามยี่สิบนาที ของปลายเดือนที่ร้อนที่สุดของประเทศไทย
ฉันลืมตาขึ้นดูโลกใบนี้ ด้วยน้ำหนักแรกเกิด 2620 กรัม
พ่อขับรถกลับจากโรงพยาบาล ที่อยู่ห่างไปไม่ถึงสองกิโลเมตร ถึงบ้านโดยใช้เวลาเกือบชั่วโมง
เพราะไม่กล้าเหยียบคันเร่ง กลัวยายหนูของพ่อจะกระทบกระเทือน

เพราะเป็นลูกคนแรก คุณพ่อคุณแม่มือใหม่เลยเห่อเป็นพิเศษ
Scrapbook เล่มสีมพู เต็มไปด้วยรูปทุกอิริยาบถของฉัน
บ้างก็ถ่ายคู่กับญาติผู้ใหญ่ ป้าๆ คุณย่าคุณยาย ก๋ง (อากง)
เริ่มตั้งแต่อายุแค่ 3 วัน และขยับเป็น 1 เดือน 3 เดือน 6 เดือน
ฉันเป็นเด็กช่างพูด และไม่กลัวคน ใครอุ้มก็เล่นกับเขาได้หมด ไม่มีร้องไห้
แม้แต่พี่สาวคนหนึ่งของอากง ที่ขึ้นชื่อว่า ไม่ชอบหลานๆคนไหนเลย
ยังเอ็นดูฉัน ด้วยเหตุผลว่า 
"เป็นเด็กฉลาด อยากรู้อยากเห็นไปหมด" 

2
เวลาแห่งความสุขดำเนินต่อไป จนหนึ่งครบปีเต็ม
ครอบครัวของเราไปเยี่ยมอากงกับยายที่ต่างจังหวัด
ฉันเผลอดื่มน้ำแก้วเดียวกับป้าสะใภ้ซึ่งกำลังป่วยด้วยไข้หวัด

ฟังดูไม่น่ามีอะไรมาก แต่อย่าลืมว่าฉันเพิ่งอายุขวบเดียว

เย็นนั้น ระหว่างเดินทางกลับกรุงเทพ
จู่ๆฉันก็ไข้ขึ้นสูง และชักจนหมดสติ
พ่อรีบบึ่งไปโรงพยาบาลในตัวจังหวัด
พร้อมกับแม่ที่อุ้มฉันพลางเขย่าตัวเรียกชื่อไม่หยุด

หมอวินิจฉัยว่าเป็นภาวะชักจากไข้สูง (Febrile convulsions) 
พบในเด็กอายุก่อน 3 ปี โดยทั่วไปมักไม่มีอันตรายถึงชีวิต
แต่อย่างไรเสียก็ควรนอนโรงพยาบาลสักคืนเพื่อสังเกตอาการ

ทว่าพ่อมีงานด่วนเข้ามาพอดี
จึงเหลือเพียงแม่ที่เฝ้าฉันในคืนนั้น

กลางดึก ขณะที่ทุกสิ่งกำลังหลับไหล
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะพิษไข้ ก่อนจะชักอีกรอบ
คราวนี้รุนแรงถึงขั้นหยุดหายใจ 
แม่กระหน่ำกดปุ่มเรียกพยาบาล
ทว่ากลับไม่มีใครตอบรับ
และในที่สุด...
ร่างกายเล็กๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว
เย็นเฉียบด้วยไร้สัญญาณแห่งชีวิต


"การผายปอด และปั๊มหัวใจ เป็นวิธีที่รุนแรงเกินจำเป็นสำหรับอาการชักจากไข้สูงในเด็ก"
"เด็กที่มีภาวะชักจากไข้สูงจะไม่เสียชีวิต"
คือสิ่งที่แม่เรียนรู้จากสี่ปีในรั้ววิทยาลัยพยาบาล 
แต่สิ่งที่กำลังเป็นอยู่...กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

สุดท้ายแม่จึงสลัดมันทิ้งทั้งหมด และเริ่มปั๊มหัวใจ พร้อมกับผายปอดให้ฉัน
ผ่านไปราวสองนาที มัจจุราชจึงเป็นฝ่ายยอมรามือไป
หัวใจฉันกลับมาเต้นอีกครั้ง
ก่อนจะอาเจียนเป็นเสมหะข้นเหนียว และร้องไห้ออกมาเสียงดัง


แต่แม่บอกว่ามันช่างไพเราะ ยิ่งกว่าตอนฉันเกิดเสียอีก

ฉันอายุ 14 เมื่อพบว่าขนสีน้ำเงินที่เคยสวยของตน กำลังเปลี่ยนเป็นสีดำทีละน้อย

ความสดใสร่าเริงที่เคยมี กลับกลายเป็นน้ำตาและความเจ็บปวด
ผู้คนที่เหยียบย่ำความรู้สึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

...ไม่มีนกสีฟ้าแห่งความสุขอีกต่อไป..

มีเพียงนกสีดำที่แปลกแยก
ผิดแผกจากมวลวิหกทั้งหลายบนท้องฟ้า
พายุที่โหมกระหน่ำทำฉันเริ่มบินตามทุกคนไม่ทัน จึงตะโกนร้องเรียก
แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นสายตาเย็นชา และคำพูดเสียดแทง

"ร้องไห้หรือ อย่าสำออยไปหน่อยเลย"
"กับเรื่องแค่นี้ยังไม่ไหว คนอื่นเขาลำบากกว่าเธอเยอะ"
"ทนไม่ได้ก็ตายไปซะสิ"

ปีกอ่อนแรงของฉันหมดกำลังจะกระพือต่อเสียแล้ว


ฉันตายไปครั้งนึงตอนอายุหนึ่งขวบ

แต่เพียงแค่สองนาที
ฉันจึงจำความรู้สึกของมันไม่ได้
หากแต่ความรู้สึกอยากตายนั้น ฉันจำได้แม่นเลยทีเดียว

พอมาถึงตอนนี้ จากที่เคยคิดว่า 
'ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จะซัดตัวเองตอนอายุ 14 ให้ปลิว'
กลับเหลือเพียงอยากจะนั่งลงข้างๆ อธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง
ว่าในขณะที่เธอคิดว่าชีวิตของตัวเองไม่มีค่า
ใครคนหนึ่งพร้อมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษามันไว้
แม้แต่การฉุดยื้อแย่งชิงกับความตาย

และใครคนนั้นเอง ที่จะรักเธอเสมอ แม้ว่าเธอจะกลายเป็นสีดำ

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise.

ฉันน่าจะรู้ให้เร็วกว่านี้นะ
อย่างน้อย...ก่อนที่จะกรีดใบมีดลงไปบนข้อมือก็ยังดี


4
ไม่บ่อยครั้งนัก ที่แม่จะร้องไห้
ฉันเคยคิดว่าแม่ร้องไห้ไม่เป็นด้วยซ้ำ
แต่วันที่แม่โทรมาหา หลังรู้ว่าฉันทำร้ายตัวเอง
คือน้ำเสียงของคนที่ร้องไห้มาอย่างหนัก

"หนูไม่คิดถึงพ่อกับแม่บ้างเหรอ พ่อกับแม่รักหนูนะลูก"

นี่ฉันทำอะไรลงไป
ฉันเฝ้าตามหาอะไรกันแน่?
การยอมรับ ความเข้าใจ ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข?
ช่างโง่เง่าเสียจริง
ในเมื่อทุกอย่างมันอยู่ตรงนี้หมดแล้ว...

เจ้านกน้อย บินกลับรังเถอะนะ


5
ฉันคือนกสีฟ้าแห่งความสุข
ผู้ซึ่ง...เอ่อ...บินออกนอกลู่นอกทางไปหน่อย
แถมเจอพายุ กับฝูงนกใจร้ายอีก
นั่นแหละนะ...ขนฉันเลยกลายเป็นสีดำ

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปแล้วล่ะ

ตอนนี้ฉันโตแล้ว และกำลังผลัดขนใหม่
ไม่แน่ใจว่าจะเป็นสีอะไร
อาจจะเป็นสีน้ำเงินเหมือนเมื่อก่อน
หรือสีอื่นๆ นอกจากนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละเนอะ 
มีขึ้นมีลง เปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ

แต่ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ว่าขนใหม่จะสีอะไร 

หนูจะยังคงเป็นนกแห่งความสุขตัวเดิมของพ่อกับแม่เสมอนะ

Somewhere over the rainbow, bluebirds fly
Birds fly over the rainbow. Why then, oh, why can't I?


If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow why, oh, why can't I?



SHARE
Written in this book
Life is Lessons
ขอบคุณทุกบทเรียนในชีวิต
Writer
Jenine280
INFP
“I am a pessimist because of intelligence, but an optimist because of will.” Antonio Gramsci

Comments

JD5555
6 years ago
เจ้านกเกเร จะจับไปแสดงถีบจักรยานไต่เชือกให้เข็ด
Reply
เห็นใจคนเขียนหน่อยครับบบ
555
JD5555
5 years ago
5555 พอละ ไม่แกล้งแล้วเนอะ
Jenine280
5 years ago
T^T
Sankahyun
6 years ago
นกตัวนี้นี่เป็นนกเพศอะไรอะคับ
Reply
Sankahyun
6 years ago
555555
Sankahyun
6 years ago
นกตัวนี้เเทน ตัวคนเขียนใช่ไหมหละคับ
ผมหมายถึงตัวคนเขียนอะ
Jenine280
6 years ago
กรรม ปล่อยไก่อีกแล้ว 55555 เพศหญิงค่ะ ^__^
Babyyok
6 years ago
อ่านเเล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ
Reply
Jenine280
6 years ago
ดีใจที่ชอบนะคะ ❤
Ko1639
6 years ago
อ่านไม่เบื่อเลยครับ
Reply
Jenine280
6 years ago
ขอบคุณมากค่ะ 😍😍
Parfait
6 years ago
นกสีดำก็มีความสวยในแบบของมันนะ จะเป็นสีอะไรไม่สำคัญเท่านกตัวนั้นจะรักสีขนของมัน...เราว่านะ
Ps เราเป็น INFP เหมือนกันเลย :)
Reply
Jenine280
6 years ago

นั่นสิคะ สวยในแบบของตัวเอง เท่จะตายเนอะ ^___^


ปล. Storylog นี่เป็นแหล่งรวมคน type นี้แน่เลย 555 จับมือๆค่ะ 😁