คนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม แต่ผมขอพยายามถึงแม้ไม่ใช่ :)
[เขียนราวกับให้ตัวเองอ่าน]
ผมไม่เคยเข้าใจตัวเองสักครั้งว่าทำไมต้องชอบผู้หญิงที่ตัวเองมักจะเอื้อมไม่ถึง ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้หล่ออะไรขนาดนั้น แล้วเป็นอย่างนี้แบบเสมอต้นเสมอปลายมากๆ 5555 คือเจ็บใจตัวเองมาก ว่าทำไมไม่ชอบคนที่สบายๆหน้าตาพอดีๆไม่ต้องสวยเว่อร์ขนาดดาวมหาลัย นิสัยนี้ทำยังไงก็แก้ไม่หาย ได้แต่ปล่อยให้ตัวเองชอบเค้าไปเรื่อยๆ เจ็บปวดอ่ะ แต่ฟินลึกๆ =..=
แต่ขอบอกไว้อย่างภูมิใจเลยว่าผมไม่เจ้าชู้นะ ถึงจะชอบคนสวยแต่ก็ชอบทีละคนนะครับ(หล่อเลยดิ) ยิ่งถ้าเป็นคนตลกๆนะ หลงหัวปักหัวปำอะ แต่ถ้าเจอสวยหยิ่งความรู้สึกชอบจะหายไปเลย เหมือนกับว่าไม่เคยชอบเค้ามาก่อน ก็ถือเป็นข้อดีสำหรับผมนะ จะได้ไม่ต้องเจ็บ
ผมเคยถามคุณแม่ไปครั้งหนึ่งว่าคนที่ใช่ไม่ต้องพยายามจริงๆเหรอ แม่ตอบโดยไม่ลังเลเลยว่าใช่ เหมือนกับว่าตอนเจอพ่อ แม่ไม่ต้องทำอะไรมากมายเลย คุยๆกัน พอรู้จักว่างๆก็ไปกินข้าวด้วยกัน แล้วก็ดูใจกันไปเรื่อยๆ เวลามันพาไปเอง ซึ่งคำพูดนั้นมันตรงกับประสบการณ์ของแม่อย่างพอดี แม่เลยมั่นใจว่ามันถูก
 แต่สำหรับผมนั้นออกจะคิดต่างไปหน่อย ผมคิดว่า
การที่เราจะได้ใจใครสักคนมา มันต้องมีการแลกเปลี่ยนด้วยความพยายามพอสมควร
 เป็นบททดสอบเพื่อพิสูจน์ว่าความรู้สึกของเราที่มีต่อเค้านั้นเป็นของจริง ไม่ได้แค่คุยๆแล้วก็ไป 
        ก็นะครับ กว่าที่ผมจะทุ่มความพยายามให้ใครสักคน ผมถามตัวเองมาพอสมควร ว่าชอบมากถึงขั้นเสียดายถ้าไม่ได้พยายามกับคนนี้รึเปล่า ถ้าชอบมากผมจะพยายามเต็มที่ไปเลย เป็นไงไม่รู้ไม่สน เจ็บก็เจ็บ 555
คนที่ผมชอบอยู่ตอนนี้เค้าสวยมากๆเลย ผมสั้นๆ หน้าหมวยๆ สูงโปร่ง ตลกอีกต่างหาก เห็นทีไรละลายทุกที ใบ้กินตลอด พอเจอปุ๊บ
หน้าร้อนหายไป มีแต่ความน่ารัก (บ้าเนอะ ==)
        ผมเป็นคนหนึ่งที่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นนักเลง แต่ไม่ใช่นักเลงหัวไม้ที่ไล่ตีชาวบ้าน เป็นแค่นักเลงคีย์บอร์ด กับแป้นพิมพ์นี่กล้าเหลือหลาย พอเจอหน้าเค้ากลายเป็นลูกหมาซะงั้น รู้สึกเอือมกับตัวเอง ตอนนี้เลยได้แต่คุยกับเค้าผ่านทางแชท กับตัวจริงก็เจอบ่อยเพราะอยู่คณะเดียวกันแต่ไม่กล้าทักสักที 
ยังไงก็ช่าง!ใช่รึเปล่าไม่รู้ คำตอบคงไม่สำคัญ ขอพยายามก่อนละกัน ><"
อย่างเธอแค่มองไม่ได้หรอก ให้มองอย่างเดียวไม่ได้หรอก... :))


SHARE
Writer
Inthewind
loser
นักชอบเขียน

Comments