เ ผ ล อ ไ ป ไ ม่ รู้ ตั ว
    เเน่หละครับว่าไม่มีใครจำได้หรอกว่าตอนเด็กๆเราหัดเดินกันตอนไหน เราเริ่มพูดคำเเรกคำว่าอะไร . . . มันไม่มีเหตุผลเลยว่าไหมครับตัวก็ตัวเราทำไมเราไม่รู้ตัวกัน. . .นะ
   เติบโตมาเรื่อยๆเรื่องบางเรื่องเข้ามาใหม่
เเล้วก็มีบางเรื่องที่ค่อยๆเลือนหายไป เรื่องบางเรื่องเผลอรับมันเข้ามาในชีวิตโดยไม่รู้ตัวเเละไม่สามารถตัดมันออกไปจากชีวิตได้ง่ายๆเหมือนตอนที่รับมันเข้ามาเเละสิ่งหนึ่งที่น่ากลัวเมื่อหัวใจเผลอเปิดรับเรื่องราวใหม่ๆเข้ามาในชีวิตนั่นคือ
ความคาดหวัง เเละ การพลาดหวัง   ทั้งสองเหตุการณ์นั้นสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกๆเหตุการณ์ในชีวิต จนเเล้วจนรอดไม่ว่าจะเจ็บช้ำปางตายเพียงใดหัวใจดวงน้อยๆของมนุษย์ก็ยังคงคาดหวังต่อให้ความหวังนั้นริบหรี่เเค่ไหนโอกาสที่จะพลาดหวังนั้นจะมากมายเพียงใด ผมรู้ตัวอีกทีผมก็เผลอคาดหวังไปบ้างเเล้วเเละไม่ว่าจะ
พลาดหวังหรือไม่ก็ตามผมยินดีที่เผลอรับเรื่องราวนั้นเข้ามาในชีวิต ขอบคุณอะไรสักอย่างที่ทำให้เรื่องราวที่อบอุ่นนี้เกิดขึ้น.
SHARE

Comments