พลาสเตอร์ยา กับ การเตรียมตัว
"รู้แล้วว่าจะไปทางไหน ก็ถึงเวลาเตรียมตัว"

ทุกครั้งที่ไปเที่ยว เราก็ต้องวางแผนก่อนล่วงหน้าว่าจะไปที่ไหน ไปยังไง ไปกี่วัน ต้องเอาอะไรไปบ้าง

ถ้าไปทะเล ก็ต้องมี แว่นตา ครีมกันแดด รองเท้าแตะ เสื่อ ชุดว่ายน้ำ ผ้าเช็ดตัว เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน และพลาสเตอร์ยา 
ถ้าไปปีนเขา ก็ต้องมี กางเกงปีนเขา รองเท้าผ้าใบ หมวก เป้ เสื้อกันฝน และพลาสเตอร์ยา
ถ้าไปเที่ยวต่างประเทศ ก็ต้องมี พาสปอร์ต กระเป๋าเดินทาง ตั๋ว เสื้อผ้า เสื้อกันหนาว เงิน และพลาสเตอร์ยา

สำหรับฉัน ทุกการเดินทาง สิ่งที่ฉันจะพกไปเสมอก็คือ พลาสเตอร์ยา 

ทำไมน่ะหรอ?

ก็เพราะเราไม่มีทางรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เล่นน้ำทะเล หรือระหว่างปีนเขา หรือแม้แต่ตอนกำลังเดินขึ้นเครื่อง
เปลือกหอยบาด หินขูด รองเท้ากัด 
สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา และเราไม่มีทางรู้ล่วงหน้า
เพราะฉะนั้น กันไว้ดีกว่าแก้ จึงเป็นคติที่ฉันยึดมาโดยตลอด
ตอนนี้พลาสเตอร์ยาสองสามอันก็ยังอยู่ในกระเป๋าดินสอฉัน เผื่อว่าวันหนึ่ง ฉันอาจจะโดนคัตเตอร์บาด


ฉันเรียกการพกพลาสเตอร์ยาของฉันว่าการเตรียมตัว

ฉันอาจจะไม่ได้เป็นคนที่เตรียมตัวพร้อมอยู่เสมอ
แต่ฉันคิดอยู่ตลอดเวลาว่าอะไรๆก็เกิดขึ้นได้ แม้แต่โลกแตก
ถ้าตื่นมาแล้วพบว่าโลกแตกล่ะ ฉันต้องทำยังไง?ประโยคนี้โผล่ขึ้นมาตอนฉันดูหนังเรื่องหนึ่ง ฉันเก็บมาคิดอยู่หลายวัน จนถึงตอนนี้ก็ยังคิดอยู่
มันน่ากลัวมากเลยนะ เมื่อลองจินตนาการถึงภาพเหล่านั้น
 
แต่ฉันยังไม่อยากตาย...
มีอีกหลายสิ่งในโลกนี้ที่ฉันยังไม่ได้ทำ
มีอีกหลายจังหวัดที่ฉันยังไม่เคยไป
มีอีกหลายวิชาที่ฉันยังไม่ได้เปิดใจยอมรับมัน
มีอีกหลายคนที่ฉันยังไม่ได้ขอโทษ
มีอีกหลายเล่มที่ฉันยังไม่ได้เปิดอ่าน
มีอีกหลายเรื่องราวที่ฉันยังไม่ได้สัมผัส

เมื่อรู้แล้วว่าเรายังมีสิ่งที่อยากทำอีกเยอะแยะ ในขณะที่เวลามันเหลือน้อยลง
ถ้าไม่ทำตอนนี้ แล้วเมื่อไหร่จะได้ทำ

ฉันก็ย้ำตัวเองอยู่บ่อยๆ 
ตอนนี้ ตัวฉันก็ได้ทำอะไรไปบ้างแล้ว ถึงแม้จะไม่เยอะก็ตาม
แต่ฉันคิดว่าเมื่อฉันได้ลองทำดูแล้ว สักวันฉันก็อาจจะได้ทำมันอีกครั้ง
อาจเป็นพรุ่งนี้ มะรืนนี้ หรืออีกไม่กี่ชั่วโมงนี้
ทุกอย่างมีสิทธิ์เกิดขึ้นได้ แค่เรามีจุดเริ่มต้น

ฉันว่าประโยคนี้มันจริงนะ
ถ้าเราได้มีโอกาสเตรียมตัว เราก็สามารถทำในสิ่งที่เราไม่เคยทำได้อย่างไม่ต้องกังวลใจ

เพราะใดๆในโลกล้วนไม่แน่นอน


                                ฉันคิดว่า เราไม่ควรลืมคำสอนของคนแก่นะ
                                                           :)

SHARE
Writer
marylivesonmars
exchange student
โลกนี้ยังเหลือฉันอยู่อีกคนนะ :-(

Comments