สิ่งที่คิดได้ระหว่างรอพระอาทิตย์ตก


           เราเป็นคนหนึ่งที่ชอบเที่ยว ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมือไหร่ แต่เท่าที่จำความได้ คือ ชอบดูรายการท่องเที่ยว โดยเฉพาะรายการที่ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหรา แบคแพคไป จนๆ จะชอบเป็นพิเศษ             แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องไปคนเดียว คนบ้าอะไรจะไปเที่ยวคนเดียว จะไปยังไง จะคุยกับใคร จะถ่ายรูปยังไง(อันนี้สำคัญ5555) แต่สุดท้ายก็จับพลัดจับผลู จองตั๋วไปเที่ยวคนเดียวจนได้ คิดหลายรอบนะ ว่า ทริปคนเดียวทริปแรกควรจะเป็นยังไง ที่ไหน สรุปสุดท้าย คือเป็นที่ง่ายๆ แต่มีความหมายสำหรับเรา คือ กระบี่ เพราะมันเป็นสถานที่แรกที่เราอยากจะมา เราเปิดเจอภาพทะเลแหวกในหนังสือ unseen Thailand ซึ่งเป็นหนังสือเล่มที่สองของชีวิตที่ซื้อเอง ตอนป.6 (ที่ไม่ใช่หนังสือเรียน) มันสวยมาก และตั้งใจว่าจะต้องไปให้ได้
              ไม่น่าเชื่อว่าต้องรอเวลาถึงอีก 10 ปีให้หลัง จึงจะได้ไป ระหว่างทาง 10 ปีนี้ เราว่าเราผ่านเรื่องแย่ๆมาพอสมควร และมันทำให้ทริปแรกในฝันของเราเป็นทริปที่มีความหมาย และสมบูรณ์แบบด้วยตัวของมันเอง
               เราไปเที่ยวทะเลมาก็หลายครั้ง ทุกครั้งไปกับเพื่อน มันสนุก เฮฮา แต่ครั้งนี้ต่างออกไป ปกติแล้ว ถ้ามีทริปกับเพื่อนหรือไปกับใครก็ตาม เราจะวางแผนค่อนข้างรัดกุม นอนที่นี่นะพรุ่งนี้ต้องไปตรงนั้นตรงนี้ แต่แปลกที่ทริปที่เรามาคนเดียว เราแทบไม่ได้ทำอะไรเลย ทำน้อยมากเมื่อเทียบกับทริปที่ผ่านๆมา คืนก่อนที่จะไป เรากังวล ตื่นเต้น นอนไม่หลับ เชื่อว่าหลายๆคนที่เริ่มเดินทางคนเดียวคงเป็นแบบนี้ เราจะกลัวและกังวลมากๆเมื่อกำลังเริ่มต้นจะทำอะไรใหม่ๆ เพราะจินตนาการของเรา มันพาเราไปในทุกๆด้าน ทั้งดีที่สุด และแย่ที่สุด แต่พอได้เริ่มทำแล้ว วินาทีที่ก้าวขาขึ้นรถ ความกลัวทั้งหมดมันหายไปเลย แปลกจริงๆ..
            เป้าหมายของการเดินทางคนเดียวของเรา คือ อยู่กับตัวเอง พิจารณาตัวเอง อย่าคิดอะไรเยอะ และที่สำคัญ ทำลายกำแพงตัวเอง เข้าหาคนอื่นบ้าง ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จนะ เพราะเราได้คุยกับคนเยอะมาก ทั้งพี่คนไทยที่ไปทำงานที่แคนนาดา คุณพี่ผู้หญิงชาวสเปนที่เดินทางมาทั่วทั้ง south east asia แล้ว คู่รักนักศึกษาชาวเยอรมันที่น่ารักมาก เดินทางด้วยกัน ดูแลกัน(อิจฉา อยากมีบ้าง555) รวมถึงน้องเด็กเรือ ที่ดูมีความสุขกับงานที่เค้าทำมากๆ 
              น้องบอกว่า ผมชอบทะเล ทะเลเป็นเหมือนบ้านของผม เวลาที่มาทะเล ไม่ควรกลัวดำ และกลัวเปียก แต่ที่ควรจะกลัว คือ คลื่นเเละเมฆ
เราว่ามันก็จริงนะ มาทะเล เรารู้อยู่แล้วว่าจะเจออะไรบ้าง กลัวได้ แต่ต้องยอมรับมันให้ได้
ไปทะเลอย่ากลัวเปียกฉันใด มีความรักอย่ากลัวเสียใจฉันนั้น           เย็นวันนั้น เราได้ทำในสิ่งที่ไปเที่ยวทะเลมาเกือบๆ 10 ที่แล้วไม่ได้ทำ คือ นั่งดูพระอาทิตย์ตก มันดูเป็นสิ่งเล็กน้อยที่แปลกมาก ว่าทำไมไม่เคยทำเลย เราไปเที่ยวคนเดียวคราวนี้ แต่กลับไม่ได้รู้สึกเหงา ไม่ได้รู้สึกว่าคิดถึงใครหรืออะไรเป็นพิเศษ อาจจะด้วยเหตุนี้ที่ทำให้เรามีสมาธิสนใจอยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรา เราซึมซับ มีความสุข ผ่อนคลาย รู้สึกว่าได้อยู่นิ่งๆไม่มีอะไรในหัว เป็นตัวเอง เป็น #ทีมทะเล อย่างแท้จริง

               
SHARE
Writer
Bluediamond
Writer
บ่นเรื่องราวตามจังหวะเวลาของชีวิต IG : @_namppailin

Comments