วันนี้...เมื่อปีที่แล้ว
เรื่องที่ฉันกำลังบันทึกอยู่นี้ ฉันบันทึกเพื่อให้ตัวเองในอนาคตได้ย้อนกลับมาอ่าน และจดจำความรู้สึกนี้ไว้ ก่อนที่มันจะค่อยๆ จางหายไปกับกาลเวลา แน่นอนว่ามันไม่อาจจางหายไปทั้งหมด แต่ก็แน่นอนอีกเช่นกันว่ามันจะยังคงอยู่ไม่สมบูรณ์

แน่นอนว่ามันไม่อาจจางหายไปทั้งหมด แต่ก็แน่นอนอีกเช่นกันว่ามันจะยังคงอยู่แบบไม่สมบูรณ์
วันที่ ๑๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๕๙
วันนั้นเป็นวันที่ฉันเสียใจมากที่สุดอีกหนึ่งวัน เพราะเป็นวันที่ฉันต้องส่งคุณตาไปสวรรค์ ฉันทั้งเสียใจ ทั้งยุ่งเกี่ยวกับงานฌาปนกิจศพ ทั้งเหนื่อยล้ากับงานสวดพระอภิธรรมตลอดทั้ง ๔ คืน ฉันจึงไม่ได้มีเวลามาตามข่าวสารมากนัก แต่ฉันก็พอจะได้ยินข่าวเกี่ยวกับพ่อหลวงของเราอยู่บ้างว่าท่านทรงมีพระอาการประชวรทรุดหนักลง งานฌาปนกิจของคุณตาดำเนินมาจนถึงเกือบสี่โมงเย็น ฉันและครอบครัวต้องไปฟังพระสวดต่อในตอนกลางคืน เวลาค่ำลงเรื่อยๆ ข่าวลือเกี่ยวกับพ่อหลวงก็หนาหูหนาตามากขึ้นเรื่อยๆ ฉันได้ยินผู้ใหญ่คุยกัน เห็นในโซเชียลต่างๆ แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นความจริง จนกระทั่งรู้ว่าจะมีแถลงการณ์จากสำนักพระราชวังเวลา ๑๙.๐๐ น. ฉันคิดว่าข่าวที่เขาเล่าลือมาคงเป็นเรื่องจริง แต่ในใจลึกๆ ก็แอบหวังว่าอยากให้แถลงการณ์สำนักพระราชวังฉบับนี้ออกมาแถลงว่า พ่อหลวงของเราทรงมีพระอาการดีขึ้น ฉันขอพรและส่งใจไปยังโรงพยาบาลศิริราช อยากให้มีปาฏิหาริย์ จนกระทั่งถึงเวลา ๑๙.๐๐ น. ฉันจึงรู้ว่าปาฏิหาริย์ไม่มีจริง 
ฉันขอพรและส่งใจไปยังโรงพยาบาลศิริราช อยากให้มีปาฏิหาริย์ จนกระทั่งถึงเวลา ๑๙.๐๐ น. ฉันจึงรู้ว่าปาฏิหาริย์ไม่มีจริงตอนนั้นฉันกำลังนั่งฟังพระสวด(พร้อมกับดูมือถือเพื่อเช็คข่าว เพราะฉันไม่สามารถได้ยินเสียงจากโทรทัศน์ที่เปิดไว้ตรงคนเสิร์ฟน้ำ) พ่อหลวงได้จากเราไปแล้ว ข่าวลือคือเรื่องจริง ช่วงเวลาที่ท่านจากไปก็ใกล้เคียงกับที่ฉันไปส่งคุณตาขึ้นสวรรค์ ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ใจหาย ฉันรู้ว่าสักวัน วันนี้ต้องมาถึง แต่ฉันกำลังคิดว่ามันเร็วเกินไป หรือจริงๆ แล้วฉันอาจจะคิดว่าพ่อหลวงจะอยู่กับเราตลอดไปก็เป็นได้ โทรทัศน์ปรับโทนสี ละครและรายการบันเทิงงดออกอากาศ เสื้อผ้าในตู้เปลี่ยนมาเป็นสีขาวดำ ใบหน้าคนไทยเปื้อนคราบน้ำตา ฉันคิดว่า พ่อคงไม่อยากเห็นเราร้องไห้ แต่พ่ออยากเห็นเรารักและสามัคคีกันมากกว่า พ่อคือบุคคลธรรมดาที่เป็นได้ทุกอย่าง ทำทุกอย่างเพื่อลูกกว่าหกสิบล้านชีวิต ถึงวันนี้เวลาจะผ่านไปแล้วหนึ่งปี แต่ความทรงจำยังคงอยู่ ฉันจะก้าวเดินตามรอยพ่อ ให้พ่อภูมิใจ :)

ปล. คิดถึงตาด้วย ถึงตาจะจากฉันไปแล้วหนึ่งปีเช้นกัน แต่ฉันก็ยังรักตาเหมือนเดิม :)
ฉันขอให้คนที่ฉันรักทั้งสองคนอยู่บนฟ้าอย่างมีความสุข :)


บันทึกไว้วันที่ ๑๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๐

SHARE

Comments