ดอกดาวกระจายป่าในห่อหนังสือพิมพ์.
"ให้."
ดอกดาวกระจายป่ากลีบเล็กสีขาวห่อล้อมเกสรที่เล็กยิ่งกว่าสีเหลืองอ่อนบนก้านสีเขียวอ่อนแซมเข้มยาว ถูกมัดรวมกันหนึ่งกำมือในกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ถูกนำมาห่อแทนการอ่าน - ถูกยื่นมาให้หญิงสาวที่ถูกปลุกให้ตื่นกลางดึก 

"หืม?"
ไม่ใช่ว่าประหลาดใจกับการได้ดอกไม้หรืออะไร อันที่จริง ไม่ใช่ว่าเธอไม่คุ้นเคยกับการได้รับช่อดอกไม้ แต่มันคือการประหลาดใจที่ผู้ชายทั้งหลายทั้งมวล ที่ดูจะแตกต่างกันขนาดไหนในเรื่องราว และท่าที สุดท้ายก็ใช้วิธีการเดียวกันในการแสดงความรู้สึก ที่เธอเองเริ่มจะสงสัยขึ้นเรื่อยๆว่ามันเป็นการแสดงความรู้สึก หรือเป็นการเรียกร้องขอความสนใจกันแน่

แต่ที่เธอประหลาดใจไปกว่านั้น คือการที่เขารู้ว่า ดอกดาวกระจายป่ากลีบเล็กสีขาวที่ห่อล้อมเกสรที่เล็กยิ่งกว่าสีเหลืองบนก้านสีเขียวอ่อนแซมเข้มยาวนั้นเป็นดอกไม้ที่เธอชอบและชื่นชมในลักษณะความเป็นดอกไม้ดอกเล็กไม่หวือหวา ไม่ร้องตะโกนบอกให้คนสนใจผ่านสีสัน ไม่เรียกร้องการดูแลมากมายใดๆ เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไป แต่ให้ความสดชื่นแก่ผู้พบเห็นในช่วงเวลาที่มันยังมีชีวิตและตัวตน 

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเลือกที่จะไม่เปลี่ยนหีบห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ของมัน แทนด้วยกระดาษอื่นใด ที่คุณค่าการใช้ของมันสั้นเพียงเพื่อนำมาตกแต่งประดับประดา - จะตกแต่งประดับประดาในสิ่งที่สวยงามอยู่แล้วด้วยตัวของมันเองไปทำไม, เธอนึก.

ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับช่อดอกไม้
เธอคงนึกดีใจด้วยความไร้เดียงสา พร่ำเพร้อไปต่างๆนานาว่าพรหมลิขิตนั้นมีจริง คนที่สื่อสารกันได้ โดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยอะไรนั้นมีจริง คนที่เข้าใจ และเห็นคุณค่าในสรรพสิ่งละอันพันละน้อยนั้นมีอยู่จริง

หากแต่นี่ไม่ใช่.

หากแต่เธอเคยดีใจมาก่อนแล้วกับช่อดอกกุหลาบสีแดง ที่แม้เธอจะไม่ในปลื้มในสีสดเกินตัวของมันเท่าไร กลิ่นเฉพาะตัวของมันที่เธอว่าหอมเธอก็ว่ามันฉุนเกินไป แต่เธอก็ทึกทักเอาในความหมายของมันที่คนพยายามอธิบายว่า มันเป็นการแสดงออกซึ่งความรัก

ความหมายที่ถูกสร้างของมันที่ทำให้เธอปลอบประโลมตัวเองในการไม่พอใจนักที่ดอกไม้ที่มีชีวิตต้องถูกเด็ดถอน เพียงเพื่อมาเป็นสัญลักษณ์ของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง - สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่หลายครั้งผู้คนก็เอาสัญลักษณ์ไปอธิบายความหมายการมีอยู่ของมันอยู่เรื่อย แม้มันจะเป็นเช่นนั้นหรือไม่ก็ตาม

สัญลักษณ์ที่ถูกใช้พร่ำเพรื่อและง่ายดาย จนความหมายลดคุณค่าในการกระทำ
และปลอกลอกกับความจริง

.
"ขอบคุณนะ"
เธอเลือกที่จะเอ่ยคำสามัญนี้ออกไป แทนการตั้งคำถาม 
คงไม่มีใครต้องการคำถามอะไรในช่วงเวลาแบบนี้ และถึงแม้จะถามไป เธอรู้ดีว่ามีแต่จะพลันให้คนถูกถามสงสัย - หรืออาจเลยเถอดถึงขึ้นไม่พอใจ, แทนที่เธอจะได้คำตอบ

ในขณะที่เขากำลังอธิบายว่าทำไมถึงเลือกดอกนี้ให้ สร้างความหมายต่อความหมายในการกระทำ เขาจะรู้บ้างไหมว่าเสียงของเขาค่อยๆดับไป กับใจของเธอที่นึกย้อนไปถึงช่อดอกไม้อื่นๆที่เคยได้รับ และความรู้สึกที่ค่อยๆเปลี่ยนไปกับดอกไม้แต่ละช่อ ใจของเธอที่นึกภาวนาไปว่า 
- ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับช่อดอกไม้ก็คงดี เธอจะได้อิ่มเอมกับช่วงเวลานี้กับคนตรงหน้านี้และช่อดอกดาวกระจายสีขาวในห่อหนังสือพิมพ์นี้มากกว่านี้ แทนที่จะคิดปลงกับการเกิดขึ้นของมัน ไม่แยแสต่ออนาคตบนรากฐานของอดีต

หากแต่นี่ไม่ใช่,.
SHARE
Writer
tathata
a speck of dust.
"ส่วนนวนิยายเรื่องจุติเป็นการ “สร้าง” ประวัติศาสตร์ ซึ่งหมายถึงการ “คืนปากกา” ให้คนธรรมดาได้มีพื้นที่ทางประวัติศาสตร์และปรากฏเสียงเล่าเรื่องของตน"

Comments

earnnothingness
3 years ago
so you
Reply