พระอาทิตย์กับชายตกปลา
วันหนึ่งขณะที่ชายตกปลา นั่งอยู่ริมแม่น้ำ
วันที่แสงสีทองส่องกระทบพื้นน้ำ
ชายตกปลาสังเกตเห็นเงาดวงตะวันสะท้อนในน้ำ
เมื่อเงยหน้าขึ้นไป
ดวงตะวันถามว่า
"เจ้ารู้ไหม อะไรที่มนุษย์มีเท่ากัน แต่ใช้ไม่เท่ากัน
บางคนใช้มันอย่างฟุ่มเฟือย บางคนก็ใช้มันอย่างตระหนี่
บางคนอยากให้มันผ่านไปไวๆ แต่บางคนกลับอยากให้มันมาถึงอย่างเร็วรี่
บางทีมันก็ช้า บางทีมันก็เร็ว
บางคนก็บอกว่าไม่มี บางคนก็มีเหลือเฟือ
บางคนตั้งตารอ แต่บางคนกลับอยากลืม"
ชายตกปลาครุ่นคิดอย่างสงสัย
อะไรที่มนุษย์มีเท่ากัน แต่ใช้ไม่เท่ากัน ทรัพย์สมบัติก็ไม่ใช่ ลมหายใจก็ไม่เชิง
แล้วอะไรที่มนุษย์ใช้อย่างฟุ่มเฟือย แต่กลับตั้งตารอ
เขาครุ่นคิดคืนแล้ว...คืนเล่า
ดวงตะวันยังเวียนแวะมาถามเขาอยู่ทุกวัน
วันแล้ว...วันเล่า
จวบจนวันสุดท้ายของลมหายใจ
ชายตกปลาก็ยังคิดไม่ตก
เขานึกทบทวนจากวันที่ได้พบดวงตะวัน
จวบจนวันนี้
วันแล้ว...วันเล่า
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด นับไม่ได้
เวลา!!
ใช่แล้ว เวลา
เขานึกออกแล้ว...พลางอุทานออกมา
ไม่มีคำตอบจากดวงตะวัน
มีแต่แสงสีทองส่องลงมา
เปลือกตาของชายตกปลาค่อยๆหรี่ลง
และมอดดับไปพร้อมกับแสงตะวัน
SHARE
Writer
Nomad609
Writer
จักรวาลและการเดินทางมักอยู่คู่กันเสมอ

Comments