เต็มหรือขาด?
บางทีฉันคิด ว่าความรักมากมายที่เธอได้รับไปนั้น ไม่ใช่เพราะเธอคู่ควรหรืออะไรเลย แต่อาจเพราะฉันรอที่จะให้ใครสักคนตลอดมาโลกคือเบ้าหลอมที่ใหญ่ที่สุด
เพลงรัก หนังรัก สิ่งต่างๆบนโลกล้วนเชื่อมโยงเกี่ยวกับความรัก
เรารู้สึกเหมือนเรารอใครสักคนมาเติมเต็มตั้งแต่เราเริ่มโต
เหมือนว่าตัวเราขาดอยู่เสมอ
...
เรารอจะเชื่อในปาฏิหารย์ ความโรแมนติก ความบังเอิญ ความอะไรก็ได้ที่จะทำให้รู้สึกว่าหัวใจเราเต้นรัว
เรารอจะถูกใครสักคนจ้องมอง มองหา และรอจะเจอแต่เรา เรา เราและก็เรา
ตลอดมา
...
อาจเพราะความสัมพันธ์แบบคนรัก
มันมีธรรมชาติที่รู้กันว่า
ต้องซื่อสัตย์และมีแค่กันและกัน
นั่นทำให้เรารู้สึกมีความสำคัญมากขึ้นกว่าความสัมพันธ์แบบอื่น
เราสามารถเรียกร้องที่จะได้รับความรักได้เต็มที่
และการโอบกอด/สัมผัสกัน มันทำให้เรารู้สึกถึงกันมากกว่าวิธีปกติอื่นใด
...
มันจะดูเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายไปไหมนะ
ถ้าจะบอกว่า
บางความรักกับบางคน
มันไม่ได้สวยงามด้วยตัวของความรักเอง
แต่มันสวยงามเพราะความพยายามของเรา
เพราะเราอยากให้มันดูมีสตอรี่ ดูมีคุณค่า ติดอยู่ในค่านิยมที่ว่ารักต้องทน คนที่ใช่ต้องพยายาม การวิ่งตามคืองานของความรักที่แท้จริง!!!!
จึงพยายามเต็มที่เหลือเกิน
....
บางครั้งคนรักของเราก็ไม่ได้ดีแสนดีอย่างที่เราอยากจะเชื่อ
บางครั้งเราก็คิดถึงความทรงจำได้สวยงามและสว่างไสวเกินกว่า
เกินกว่าที่มันเคยเกิดขึ้นจริง
....
การมีชีวิตอยู่
มันทำให้ฉันบอกตัวเองได้ว่า
อย่าหลงอยู่ในกับดักนั่นอีกเลย
จริงที่ว่าความรักสวยงาม
จริงที่ว่าการได้เจอใครสักคนที่มีมุมต่างๆลงล็อกพอเหมาะพอดีกับเราช่างถือเป็นโชคดี
แต่เหนือสิ่งอื่นใด
 เชื่อเถอะว่า  ชีวิตเราเต็มแล้วตั้งแต่เกิดมา เรามีคุณค่าแม้ไม่มีใครมาทำ,มาย้ำให้รู้สึก. ถ้าจะมีใครเข้ามาทำสิ่งดีๆให้
นั่นคือ"กำไร"
ไม่ใช่
"การเติมเต็มสิ่งที่ขาดแหว่ง"
...
หากต้องรักใครสักคนอีกครั้ง
คนๆนั้น ควรเป็น"ตัวเราเอง"
"__"


SHARE

Comments