ลบคำผิด ไม่ได้ลบความผิด
เคยมีคนกล่าวว่า 'ดินสอยังมียางลบ'
เมื่อใดก็ตามที่เราเขียนผิด 
ยางลบจะลบคำผิดนั้น
ฉันเลยมานั่งคิดตาม 
จริงอยู่ที่ดินสอมียางลบ 
ปากกามีน้ำยาลบคำผิด 
แต่ความผิดมันหายไปจริงเหรอ?
สำหรับฉันคิดว่าไม่นะ แม้ว่าคำผิดจะหายไปในรูปธรรม แต่ยังมีรอยคำผิดยังคงปรากฎให้เห็น สำหรับดินสอที่ลบคำผิดด้วยยางลบแล้ว ยังคงเหลือรอยจากแรงกดน้ำหนักมือของผู้เขียน ส่วนปากกานั้นรอยน้ำยาลบคำผิดเหมือนเป็นคำฟ้องเสียมากกว่า มันลบคำผิดแต่ก็ฟ้องความผิดไปพร้อมกัน วันดีคืนดีเมื่อเวลาผ่านไปความผิดกลับปรากฎออกมาให้เห็นอีก 
ลบคำผิด แต่ก็ฟ้องความผิดไปพร้อมกันฉันเลยชอบใช้ปากกาหมึกซึมมากกว่า เพราะเวลาที่ลบมันจะหายไปเหมือนหมึกล่องหน แต่เวลาเขียนต้องใช้ปากกาลูกลื่นเขียนทับแล้วจะลบอีกครั้งไม่ได้ ดังนั้นมันเหมือนเป็นสิ่งที่คอยเตือน คอยบอกให้เรามีสติทุกครั้งก่อนที่จะเขียนอะไร กลับกันฉันต้องคอยเตือนตัวเองก่อนที่จะทำผิดกับใครสักคน หรือทำผิดสักครั้งหนึ่ง


จริงอยู่เวลาที่เราทำความผิด ก็จะมีคนที่พร้อมให้อภัยเราเสมอ แต่ว่าเราจะได้รับโอกาสนั้นสักกี่ครั้ง ร่องรอยความผิดของคนหนึ่งที่อยู่ความรู้สึกอีกคนหนึ่ง มันช่างตราตรึงตอกย้ำ ให้เกิดความระแวงไม่ไว้ใจ ไม่เชื่อใจระหว่างกัน ความสัมพันธ์ระหว่างกันที่แน่นแฟ้นจะไม่ลดลงเชียวหรือ

โอกาสของเราจากใครคนหนึ่งมันมีจำกัด
โอกาสที่เราจะให้ใครคนหนึ่งก็มีจำกัด
เราพร้อมที่จะรับโอกาส 
แล้วเราพร้อมที่จะให้โอกาสหรือเปล่า

เรื่องที่สาม
080359


SHARE
Written in this book
บันทึกตามอารมณ์
อารมณ์ ความรู้สึก นึกคิด
Writer
PoonPiam
student
นอน กิน เที่ยว ถ่ายรูป อ่านกระทู้ ดูฟุตบอล คือการพักผ่อนจากการเรียน ยินดีที่ได้รู้จัก และขอบคุณที่แบ่งปันทัศนคติให้กัน

Comments