Title of book : Lots of love 7,300 วัน ที่เรารักกัน
page 26. การเรียนรู้ใครสักคนอาจไม่ต่างอะไรจากการค่อยๆลอกหัวหอมออกทีละชั้น

ถ้าคิดจะลอก เราต้องยอมแลก

แม้รู้ดีว่า การปอกหัวหอมนั้นแสนแสบตา

ยอมแม้กระทั่งจะพร่าเลือนด้วยม่านน้ำตาก็ตาม

“ ความรักไม่ให้สิ่งใดนอกจากตนเอง

และก็ไม่รับเอาสิ่งใด นอกจากตนเอง

ความรักไม่ครอบครอง และก็ไม่ยอมถูกครอบครอง

เพราะความรักนั้นเพียงพอแล้วสำหรับตอบความรัก ”



page 27. “ ขุนเขาจะประจักษ์ความสูงของมันต่อสายตาคนภูเขา ก็ต่อเมื่อ เขาเดินทางจากมันลงมา ”

................ ขุนเขาของความรัก อยากให้ตระหง่านอยู่อย่างนั้น

เหงา คิดถึง แต่ก็เข้าใจได้ รอคอยได้

ใกล้ชิด แต่มีระยะห่างระหว่างกัน



page 33. ความรักคือความสัมพันธ์ที่น่าแปลก ทั้งเปราะบางและแข็งแกร่ง พร้อมจะตกแตก แต่ก็พร้อมจะรองรับอีกฝ่ายไว้อย่างกล้าหาญ การอยู่ร่วมกันคงไม่อาจหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่ง ไม่ต่างจากลิ้นกับฟัน บางครั้งแม้ไม่ตั้งใจ แต่ก้เผลอทำให้อีกฝ่ายหนึ่งเจ็บ



page 34. ชีวิตคู่ต้องการความรักในรูปแบบใหม่จากความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ ความรักที่เรียกร้อง แต่ต้องไม่พยายามจับจองหรือสร้างความยุ่งยากใจให้อีกคนหนึ่ง ชีวิตคู่ต้องการความเข้าใจ ความหนักแน่นในการกระทำและคำพูดยิ่งกว่าที่แล้วมา แม้ไม่อาจจะเข้าใจได้ทั้งหมด แต่ก็ต้องพร้อมที่จะให้อภัย



page 72. “ เราจะจดจำวันที่เบ่งบานหรือโรยรา ”



page 146. มันไม่ง่ายเลยจริงๆ กับการที่เราจะมีชีวิตอยู่ เมื่อใครคนหนึ่งหายไปจากชีวิตของเราตลอดไป

ใครคนที่เราลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นหน้าเขามาตลอดเจ็ดพันกว่าวัน

ใครคนที่ต้องให้เราบ่นว่า ว่าทำไมเปิดบานเลื่อนตู้กระจกหยิบของแล้วลืมปิดทุกที

ใครคนที่ตามใจเราเสมอ อยากกินอะไร อยากไปเที่ยวไหน อยากทำอะไร คอยส่งเสริม เติมฝัน ผลักดัน และเป็นกำลังใจให้เสมอ

ใครคนที่ช่วยคิดคำถามเวลาเราบ่นว่าไม่รู้จะสัมภาษณ์เรื่องอะไรดี

ใครคนที่ตื่นมากลางดึก จะคอยเอามือที่เราเผลอนอนก่ายหน้าผากออกให้เสมอ

ใครคนที่บอกเราทุกเช้าว่า “ ทำงานให้สนุกนะ ”

ใครคนที่ฉันถามว่า “ รักกันมั้ย ” จะตอบว่า “นิดนึง” หรือไม่ก็ “คิดดูก่อน”

ใคนสักคนที่เราคิดว่าจะเดินจูงมือกันจนแก่เฒ่า

เราจะอยู่อย่างไรเมื่อคนที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตได้จากโลกนี้ไปแล้ว



page 164. “เราเสี่ยงต่อการร้องไห้ เมื่อเราปล่อยตัวให้สร้างสัมพันธ์ขึ้น” คงเป็นอย่างที่อังตวน เดอ แซงเต็กซูเปรี เขียนไว้ใน -เจ้าชายน้อย- นั่นแหละ

สิ่งที่กัดกร่อนความรู้สึกมากที่สุด คือ การที่ฉันจะไม่ได้ยินเสียงเธออีกแล้ว ไม่มีเธอให้พูดคุย ให้หยอกล้อ ให้ปรึกษา หรือแม้แต่สบสายตาเพื่อถ่ายทอดกำลังใจ ไม่มีอ้อมกอด ไม่มีคู่ชีวิตที่เป็นเพื่อนแท้ให้คอยหัวเราะไปกับเรา เศร้าไปกับเรา ... อีกต่อไป

มันคือรสชาติของการจากลาตลอดกาล

ไม่มีใครรอคอย ไม่ต้องรอคอยใคร

แต่เธอจ๋า แม้ความคิดถึงจะเจ็บปวด

แต่อย่างที่ใครสักคนบอกไว้ การคิดถึงกันนั้นก็คือการพบปะกันรูปแบบหนึ่ง

และฉันก็พบเธอทุกวัน วันละหลายเวลาทีเดียวหล่ะ

จนกว่าจะถึงวันนั้น

จนกว่าจะพบกันใหม่

Author : ธนพร ตั้งเจริญมั่นคง 

อ่านโดย... เราเอง จะใครหล่ะ
SHARE
Writer
Som_Vivien_PeiPei
Movie and Song Lover
A girl who believes in her decision.

Comments