เมื่อตกหลุมรักที่ไหน เราจะกลับไปที่นั่น
หายหัวไปหลายวันเพราะไปสนุกที่ฮอกไกโดอยู่ครับ และไม่อยากเขียนอะไรเพราะเราอยากซึมซับบรรยากาศของสถานที่นั้นให้เต็มที่จริง ๆ จนลืมทุกสิ่งที่อยู่ที่ไทยไปหมดเลย

จะบอกว่าทิ้งทุกสิ่งไว้ข้างหลัง ทิ้งตัวตนเก่าของเราเอาไว้แบบลืมไปว่าเราเคยเป็นใครและออกเดินทางหายไปจากความทรงจำเก่า ๆ เลยก็ว่าได้

ทำไมประโยคข้างบนมันเลี่ยนอย่างนี้?

นักเขียนท่านไหนถ้ามีเฟสบุคส่วนตัวผม จะเห็นว่าผมเที่ยวฮอกไกโดอย่างสนุกสนานเป็นอย่างมากจนรู้สึกว่าที่แห่งนี้เหมือนเป็นสวรรค์แห่งหนึ่งเลยก็ว่าได้ นอกจากบ้านเมืองจะสวยเป็นระเบียบสุด ๆ อาหารอร่อยจนไม่อยากเชื่อลิ้นตัวเอง สิ่งแวดล้อมที่เหมือนอยู่ในรูปถ่ายของช่างภาพชื่อดังหลายต่อหลายคน ที่เราได้แต่กดดูเล่นในเฟสบุคไปวัน ๆ เท่านั้นเอง

วันนี้เราได้เอาตัวไปซ้อนอยู่ในภาพนั้นกับเขาแล้ว ซึ่งเหมือนฝันไปแต่ก็หยิกแก้มหลายต่อหลายทีจนเชื่อว่านี่ไม่ได้ฝัน แต่มันเป็นความจริงที่สุดของที่สุด

ยืนยันได้ด้วยรูปภาพและ Landing Permission ที่ติดอยู่ใน Passport ของเราเป็นหลักฐานว่าเราได้ไปที่นี่มาแล้ว ไปกินและไปสัมผัสบรรยากาศของดินแดนแห่งความฝันของเราที่ฝันมาตลอดเกือบ 20 ปี จนตอนนี้ก็ได้ไป

รวมทั้งได้ไปลื่นน้ำแข็งที่หุ้มพื้นถนนบ้านเขาจนเอาก้นแลนดิ้งอย่างสวยงามอีกด้วย...

จนกระทั่งไม่อยากเดินทางกลับในวันที่ทัวร์กรุ๊ปบอกเราว่า วันนี้เราต้องกลับไทยแล้วครับ เราต้องไปสนามบินนะ ขอทุกท่านมารวมกันที่ล็อบบี้โรงแรมวันพรุ่งนี้ด้วยในเวลาที่แจ้งไว้นะครับ
อย่าเพิ่งสิ... เรายังสนุกอยู่เลยจำได้ว่าคืนนั้นตาค้างจนเกือบตีสองทั้งที่ต้องตื่นตอนตอนเจ็ดโมงเช้า แต่เราไม่ใส่ใจเพราะกว่าจะบินถึงไทยก็ 6-7 ชั่วโมงก็ได้นอนอยู่แล้ว แต่สุดท้ายความอ่อนล้าก็ผลักเรากลับเข้านอนอย่างไม่เกรงใจกัน ถ้าความอ่อนล้ามีร่างกายเป็นตัวตน ผมคงจะสอนมวยไทยท่าจระเข้ฟาดหางให้มันรู้จักได้แล้ว...

คืนนั้นสมองยังเดินหน้าคิดต่อ... 

ทำอย่าไร? เราจะได้มาเที่ยวที่นี่ ที่ที่เราอยากมาอย่างญี่ปุ่นนี่อีก?
ผมเลือกตั้งคำถามที่ชวนให้สมองคิด ชอบตั้งคำถามที่ทำให้ผลลัพธ์ออกมาเชิงบวก เพราะถ้าเราคิดว่าควรทำอย่างไรให้ถึงเป้าหมาย เมื่อนั้นสมองเราจะไม่เอาป้ายทางตันมาวางไว้หน้าเราคำตอบวนกลับไปหาเพื่อนรักที่ทั้งรักทั้งเกลียดพร้อมกันในเวลาเดียวกันอีกครั้งหนึ่ง สมองประมาณค่าใช้จ่ายทั้งหมดอย่างรวดเร็วเสร็จสรรพว่าอยู่ที่เท่าไหร่ และเมื่อไหร่?

เงิน เจ้าสิ่งนี้มันนอนยิ้มอยู่ในกระเป๋าหนังเทียมสีดำคู่ใจของผม รอยยิ้มเย้ยหยันเหี้ยมเกรียมแต่มันก็เป็นเพื่อนที่รักผมไม่แพ้คนอื่นเช่นกัน ผมยอมรับมันจนได้รสชาติของน้ำลายของตัวเองขึ้นมาเล็กน้อยที่เคยปรามาสกับคนรอบตัวเบา ๆ ว่า เงินไม่สำคัญ
ใช่ครับ เงินไม่สำคัญจนกว่าเราจะรู้ว่าเราจะเอามันไปทำอะไรให้เรากรณีผมคือการท่องเที่ยวและจุนเจือค่าใช้จ่ายภายในบ้านนั่นแหละครับ ซึ่งนั่นคือใจความสำคัญของการเตรียมเจ้าสิ่งนี้ให้เพียงพอต่อการใช้งาน มันไม่ใช่ว่าต้องเยอะล้นฟ้า แต่ว่าต้องมากในระดับที่ไม่เป็นยาจกข้นแค้นคับใจถึงจะถูกต้อง

ซึ่งเพราะเราตกหลุมรักสถานที่ที่นี่ มันดึงสมองเราวิ่งไปข้างหน้า ดึงความตั้งใจเราให้แข็งแกร่งขึ้นมากจนเห็นชัดว่าสิ่งที่ต้องการคืออะไร เสียงกระซิบหนึ่งในใจก็ดังขึ้นมากล่อมให้หลับเตรียมตัวที่จะต้องกลับมาที่บ้านแห่งนี้ บ้านฝั่งไทยที่เป็นสนามรบอีกแห่งของเราว่า
ถ้าตกหลุมรักที่ไหน เธอจะได้กลับมาที่แห่งนั้นคำที่กระซิบนั้นชัดเจน เสียงหัวเราะอ่อนโยนเหมือนหญิงสาวผู้งดงามในชุดกิโมโนนั้นส่งรอยยิ้มอ่อนหวานนั้นผ่านกลีบซากุระที่ร่วงโรยลงมาเหมือนฉากในการ์ตูนที่เคยชมอยู่ประจำ ชุดสีขาวตัดด้วยวงกลมแดงนัยยะเป็นธงชาติของแดนอาทิตย์อุทัยนั้นไม่เผยให้เห็นใบหน้าเพราะร่มญี่ปุ่นนั้นบังอยู่ แต่รอยยิ้มและริมฝีปากนั้นยังขยับต่อไป
ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ ฉันจะรอคุณเสมอนะคะ
SHARE
Written in this book
Just think
คิดอะไรได้ก็เขียน เท่านั้นเอง
Writer
PsychoPlay
psychopath
A psychopath who dress in a ordinary people skin.

Comments

บางสถานที่เหมือนมีมนต์ขลัง แม้นความจำเราเสีย แต่ภาพสถานที่ยังอยู่
เวลาผมไปเที่ยวแดนปลาดิบ มันดูดี ทีระเบียบ แต่รับรู้ถึงพลังกดดันมหาศาลแบบเงียบ คอยกดความรู้สึกผมเสมอ ไม่รู้เป็นอะไร
Reply
JD5555
5 years ago
ซาโยนาระ ...
Reply
JD5555
5 years ago
อายิโนะโมโต๊ะ ^_^
PsychoPlay
5 years ago
ผมนี่ผัดผักเลย!
JD5555
5 years ago
โออิชิ !
Mediary
5 years ago
ซาบซึ้งๆๆๆ😄
Reply
PsychoPlay
5 years ago
เตรียมเงินเลย กะว่าเมษาปีหน้าครัช เอาแบบสนุกสวด ๆ 555+
Mediary
5 years ago
เขียนหนังสือกลับมาด้วย 55
PsychoPlay
5 years ago
น่าสนุกมากครัช :D