Please Don't Know Me
เมื่อประมาณสัปดาห์ที่แล้ว มีการแจ้งเตือนของ Storylog ขึ้นมา มันเป็นช่วงที่เราไม่ค่อยได้เขียนอะไรใหม่ๆ เพราะเวลาส่วนใหญ่ก็เอาแต่ไปเครียดกับการสอบกลางภาค(เครียดอย่างเดียว แต่ไม่อ่านหนังสือ อิอิ) การแจ้งเตือนนั้นทำให้เราอื้ออึง งงๆไปอยู่สองสามวินาที

แม่เจ้าโว้ย เพื่อน เพื่อนมาฟอลโล่วเรา แม่เจ้า ทุกอย่างที่เขียน ที่เวิ่นเว้อ มากมายก่ายกอง อย่างนี้เพื่อนก็รู้หมดน่ะสิ

เมื่อเห็นดังนั้น ด้วยความชั่ววูบ เราเลยลบบทความทุกบทความที่ตัวเองเขียนมา แบบที่ไม่ได้เซฟขึ้นมาก่อนเลยสักบทความ และไม่มีต้นฉบับอยู่เลย อย่างรวดเร็ว

เราหลบจากอินสตาแกรมและเฟสบุคมา มาที่นี่ มาเขียนอะไรยาวๆ แบบที่ว่าถ้าเขียนลงอินสตาแกรมหรือเฟสบุคแล้วก็จะโดนเพื่อนบางคนกระแนะกระแหนว่า "ขี้เวิ่น" "ยาวไปไม่อ่าน" ฯลฯ มาเพื่อเจอชุมชนของคนไม่รู้จักกัน มาอ่านความคิด มาให้กำลังใจ แต่กลายเป็นว่ามีเพื่อนคนหนึ่งมาฟอลโล่วเรา เล่นเอาเราทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

และเราก็เพิ่งค้นพบว่ามันช่างง่ายเหลือเกินที่จะหาเพื่อนเราเจอในนี้ เพราะ account มันผูกกับเฟสบุคอยู่ ต่อให้ไม่แชร์เรื่องของตัวเอง เพื่อนคนไหนที่ใช้ Storylog ก็จะหาเราเจอได้เหมือนกัน

เมื่อค้นพบความจริงดังกล่าว มือใหม่อย่างเรายิ่งช้อคไปอีกหลายขุม เพราะต่อให้จะหนีอย่างไร เราก็หนีไม่พ้นอยู่ดี และที่สำคัญคือ บทความทุกบทความที่เขียนมา ได้ถูกลบไปเรียบร้อยหมดแล้ว

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!! ความโง่นะ!!

เอาเป็นว่า แก..ทำเป็นไม่รู้จักเราละกันนะ
SHARE

Comments